menu

Grateful Dead - Workingman's Dead (1970)

mijn stem
3,83 (95)
95 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Country
Label: Warner Bros.

  1. Uncle John's Band (4:42)
  2. High Time (5:12)
  3. Dire Wolf (3:11)
  4. New Speedway Boogie (4:01)
  5. Cumberland Blues (3:14)
  6. Black Peter (5:41)
  7. Easy Wind (4:57)
  8. Casey Jones (4:24)
  9. New Speedway Boogie [Alternate Mix] * (4:10)
  10. Dire Wolf [Live] * (2:31)
  11. Black Peter [Live] * (9:07)
  12. Easy Wind [Live] * (8:09)
  13. Cumberland Blues [Live] * (4:52)
  14. Mason's Children [Live] * (6:32)
  15. Uncle John's Band [Live] * (7:57)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 35:22 (1:18:40)
zoeken in:
avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Staat deze plaat teveel in de schaduw van zijn opvolger? Groot is misschien de verleiding om hem achteraf voornamelijk als de voorbereiding op American beauty te beschouwen, maar voor mij is American beauty daarentegen juist het album waardoor de kwaliteiten van Workingman's dead des te duidelijker aan het daglicht treden.

Wat deze plaat zo sterk maakt zijn, ondere andere, "lossere" en daardoor soms ongrijpbaardere composities dan op American beauty, teksten die donkerder en mysterieuzer zijn en die soms lezen als duistere folksongs (Black Peter!) of mythologieën in de trant van Robbie Robertsons nummers voor met name de eerste twee platen van The Band (aan wiens muziek deze plaat mij ook vaak doet denken), een enorm hoge draaibaarheidsfactor, en als kers op de taart een prachtige sfeervolle hoes. Misschien spreekt deze plaat mij ook wel aan doordat er geen Box of rain en Attics of my life op staan, nummers waarvan je weet (en waarvan de Dead moeten hebben voorvoeld) dat ze voorbestemd waren om klassiek te worden – Workingman's dead is een minder zelfbewuste plaat, minder kunstig en kunstzinnig ook, meer een oude folkplaat dan een moderne folk/country/bluesplaat. Minder perfect, meer grofkorrelig, minder overdacht, meer direct, voor mijn gevoel ook meer een eenheid dan American beauty, en een geheel groter dan de som der delen.

Althans, dat is mijn persoonlijke indruk, gebaseerd op het –toegegeven– tamelijk weinige dat ik weet van deze band, maar ook op wat ik hoor en hoe ik dat onderga. Wat klonk als spontaniteit in de muziek van The Band was misschien vaak zorgvuldig gearrangeerd en bovendien altijd gebaseerd op een grote technische vaardigheid, en datzelfde geldt wellicht voor Workingman's dead, maar de organische indruk die deze plaat maakt is er niet minder om.
 

avatar van metalfist
1970 was een productief jaar voor The Grateful Dead met de release van Workingman's Dead en American Beauty. Die laatste is een heerlijk album en ik verwachtte van deze ongeveer hetzelfde niveau. Ik kan het gevoel niet kwijt geraken dat dit nog beter tot zijn recht had gekomen als dubbelaar (Workingman's Beauty!), maar het mag duidelijk zijn dat beide albums van een bovengemiddeld niveau zijn. Opgenomen in een tijd dat de band eventueel in de gevangenis kon terecht komen wegens een recente drugs bust en wanneer ze een groot deel van hun cash waren kwijt geraakt aan manager (en vader van drummer Mickey) Lenny Hart spelen Jerry Garcia en de zijnen met een joie de vivre die aanstekelijk werkt. Nummers als Casey Jones, New Speedway Boogie of Dire Wolf behoren in ieder geval tot het beste uit het repertoire van de groep. Al moet ik bekennen dat ik nog net iets meer naar American Beauty neig als ik moest kiezen tussen beide albums.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:45 uur

geplaatst: vandaag om 14:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.