The Byrds - Turn! Turn! Turn! (1965)

Stratocaster: o.a Clapton, Rory Gallagher en nog wat anderen. Waar het mij om ging is het volgende; even wat context: spaarde wekenlang zakgeld om samen met een vriend - in de tijd dat je voor Beatles of Stones was, waren wij voor The Byrds - bij het concert van The Byrds (Turfschip Breda) te kunnen zijn.

Haal je de 12-snarige Rickenbacker uit de Byrds, dan verwijder je het meest kenmerkende van de eerste albums. Vandaar de vergelijking met de banjo uit The Dillards halen. De albums die Gene Clark met Doug Dillard heeft gemaakt vind ik een stuk minder dan zijn solo-albums.

En Dillards met 1 "l" schrijven is geen taalfout, maar een spelfout. Google maar eens wat het verschil is.

Yamaha MSG vind je zeker ook nix

Mijn faves van dit album: tracks 2, 3 en 8 - lekker veel essentiële Rickenbacker met een fijne stem ervoor

Ik schreef ook dat die 12 snarige Rickenbacker een kenmerk was van die typische Byrds sound. Dus ben het met je eens dat als je die Rickenbacker uit de Byrds haalt dat je daarmee het meest kenmerkende van hun sound weghaalt van de eerste albums. Maar neemt niet weg dat ik me er aan ERGER na een tijdje...maar dat geldt ook voor die banjo van The Dillards. Ook dat kan ik niet een heel album hebben, word ik ook gillend gek van.

En ja, een Yamaha MSG doet me ook niet veel. En wat je Rickenbacker na moet geven is wel dat ze een herkenbare en eigen sound hebben, vind juist de Stratocaster te weinig eigen smoel hebben, wel een prima allrounder. Maar niet mijn ding...ik heb het altijd bij Telecasters gehouden.

De volgorde lijkt wat onlogisch. Eerst iets over dit tweede album van de Byrds schrijven en pas later iets over het debuut Mr. Tambourine Man. Dit album staat echter iets lager in de 100 Greatest Albums of 1965.
Waarom ik nu pas een stem geef aan dit album? Het kwam er gewoon niet van. Het lage aantal van 131 stemmen verbaast mij trouwens wel.

Ik lees hier boven vooral dat de eerste drie nummer sterk zijn en de rest iets minder. Ik ervaar dat niet zo. Een prima album over de gehele lengte wat mij betreft. Zo gaat het volume ook omhoog als He Was a Friend of Mine aan de beurt is. Voor The World Turns All Around Her blijft het wat hoger.
Satisfied Mind bevalt me ook goed. De versie van The Times They Are A-Changin' bevalt me niet echt. Gelukkig geldt dat niet voor Wait and See. Ten slotte Oh! Susannah ook een zwak nummer. Jammer voor een afsluiter.

Vijf albums van de Byrds staan in de lijst van 1001 albums die je gehoord moet hebben. Daar is dit album niet eens bij! Het staat op 13 in de 100 Greatest Albums of 1965 en op 19 in the Best Ever Albums.
3,5*

Ik heb deze nu op lp ook, en dat is sowieso fijn, want The Byrds klinken gewoon wat fijner vanaf een lp dan zo digitaal.

Ik moet wel zeggen, dat ik niet zo heel warm loop voor volledige studioplaten van deze band, terwijl ik ook een verzamelalbum heb, die ik wel graag en vaak draai.

Toch een ruime voldoende want het is wel erg mooi en fraai wat er langskomt.

The Byrds zijn hier productioneel en instrumentaal verder dan op hun debuut, al blijft het materiaal soms een beetje achter. Voor mij worden ze pas echt interessant als Crosby en Hillman zich melden aan het songwriterfront, maar je hoort hier in ieder geval het aanstormende talent van Gene Clark en de trademark harmonies en jangle-sound. Opvallend overigens hoe fris de remaster klinkt. Vooruit, halfje erbij.

Indertijd ervoer ik dit als een redelijke teleurstelling: na het energieke en vrolijke debuut kwam deze opvolger enigszins mat en soms bijna vermoeid over, alsof de mannen uitgeput waren van toeren, promotierondes en misschien zelfs wel elkaar, en dus nog niet in de stemming waren voor een nieuwe plaat. Inmiddels zie ik wel dat dit album gewoon een andere sfeer dan Mr Tambourine man heeft en dat hij eerder ingetogen dan mat klinkt, hoewel ik aan nummers als Set you free this time, Lay down your weary tune, He was a friend of mine en Satisfied mind nog steeds kan horen hoe ik toentertijd aan mijn indruk van vermoeidheid kwam, en het blijft een beetje flauw om als intro van Oh! Susannah dat thema zo noot voor noot te spelen (en dat tot drie keer toe). Maar als geheel is dit toch een waardige opvolger en zeker geen slaafse kopie van het prachtige debuut, dus ik heb geen spijt dat ik mijn weggedane vinylplaat heb vervangen door de uitstekende en zeer uitgebreide remaster.
        Ironisch genoeg is het "zwaarste" nummer, Gene Clarks If you're gone met die sfeervolle woordloze drone-achtergrondzang, voor mij meteen ook het hoogtepunt van de plaat, met als goede tweede Clarks Beatleske The world turns all around her – wat was die man in deze periode toch produktief (en op een zeer hoog niveau). Zijn The day walk (never before) bij de bonustracks lijkt ook al een stapje verder te gaan dan de rest van het album (c.q. de rest van de band), en het is leuk om hier de "elektrische" versies van She don't care about time te horen, want dat kende ik alleen in een sublieme "countrified" versie op de compilatie Roadmaster, waarop de zangmelodie aanzienlijk beter uit de verf komt. Mooie uitgave, uitstekend geluid, leuke bonustracks.