The Byrds - Turn! Turn! Turn! (1965)

Dit luistert ongelooflijk lekker weg zelfs. Op het moment dat ik Turn! Turn! Turn! aanzette, besefte ik me dat ik het nummer wel degelijk kende, terwijl ik daar een tijdje over had zitten brainstormen. Het kwartje viel een nanoseconde voor de plaat begon af te spelen.

De koers van het debuut wordt vrolijk doorgezet: een fijne mix van covers en eigen nummers. De covers zijn wederom de beste, maar dat de zelfgeschreven liedjes vaak ook erg mooi zijn, schept hoop voor het vervolg van deze marathon. In de tussentijd begin ik een beetje verliefd te worden op deze band. Eigenlijk ben ik niet zo'n voorstander van albums met een bulk korte liedjes. Bij The Byrds pakt het eigenlijk wel heel goed uit, omdat ze allemaal hun eigen karakter hebben. Turn! Turn! Turn! heeft een erg grote herluisterwaarde. Niet alleen vanwege de fenomenale opener, maar ook omdat ieder liedje ook op zichzelf staat. Zo kan ik World Turns All Around Her heel goed hebben vanwege die prachtige gitaarlijn. He Was A Friend Of Mine deed me denken aan Simon & Garfunkel. If You're Gone is een prachtig liefdesliedje. Ik kan er niet onderuit komen om dit toch minstens 4,5* te geven.


Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man

Met het verhaal over afgunst tussen de bandleden over de input van Gene Clark, ben ik extra teleurgesteld dat zo'n draak als Oh! Susannah een anders bijna perfect album moet afsluiten. Met het beluisteren van de extra bonustracks kom ik nog wel over mijn irritatie heen en kan ik het album eveneens een mooie 4.5 geven, maar de ergernis blijft. Gene Clark's solowerken komen even in mijn achterhoofd als 'nog te checken'.

Turn! Turn! Turn! is verder een album dat doorgaat waar het debuut ophield. De tokkelende rickenbacker-partijen blijven kenmerkend en de zang is er nog iets op vooruit gegaan. Stiekem vind ik deze uitvoering van The Times They Are A-Changing nog beter dan het origineel (en dat is een Dylan-nummer dat ik graag in zijn uitvoering mag horen). De Seeger-cover Turn! Turn! Turn! blijft sowieso ook een meesterwerk. Gewoon een heerlijk album, maar ik had toch liever gehad dat een band van dit kaliber wat harmonieuzer als groep te werk was gegaan.

Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man

Indertijd ervoer ik dit als een redelijke teleurstelling: na het energieke en vrolijke debuut kwam deze opvolger enigszins mat en soms bijna vermoeid over, alsof de mannen uitgeput waren van toeren, promotierondes en misschien zelfs wel elkaar, en dus nog niet in de stemming waren voor een nieuwe plaat. Inmiddels zie ik wel dat dit album gewoon een andere sfeer dan Mr Tambourine man heeft en dat hij eerder ingetogen dan mat klinkt, hoewel ik aan nummers als Set you free this time, Lay down your weary tune, He was a friend of mine en Satisfied mind nog steeds kan horen hoe ik toentertijd aan mijn indruk van vermoeidheid kwam, en het blijft een beetje flauw om als intro van Oh! Susannah dat thema zo noot voor noot te spelen (en dat tot drie keer toe). Maar als geheel is dit toch een waardige opvolger en zeker geen slaafse kopie van het prachtige debuut, dus ik heb geen spijt dat ik mijn weggedane vinylplaat heb vervangen door de uitstekende en zeer uitgebreide remaster.
        Ironisch genoeg is het "zwaarste" nummer, Gene Clarks If you're gone met die sfeervolle woordloze drone-achtergrondzang, voor mij meteen ook het hoogtepunt van de plaat, met als goede tweede Clarks Beatleske The world turns all around her – wat was die man in deze periode toch produktief (en op een zeer hoog niveau). Zijn The day walk (never before) bij de bonustracks lijkt ook al een stapje verder te gaan dan de rest van het album (c.q. de rest van de band), en het is leuk om hier de "elektrische" versies van She don't care about time te horen, want dat kende ik alleen in een sublieme "countrified" versie op de compilatie Roadmaster, waarop de zangmelodie aanzienlijk beter uit de verf komt. Mooie uitgave, uitstekend geluid, leuke bonustracks.