The Byrds - Turn! Turn! Turn! (1965)

Die drie eerste nummers: prachtig!

Minder tijdloos dan zijn voorganger, maar nog altijd goed voor een aantal mooie nummers. Sterke Gene Clark composities.

Lijkt me ook wel mooi

Schaf ik ook aan...

Eigenlijk toch wel een heel mooie plaat, ik verhoog naar 4*.

Niet slecht gedaan maar het klinkt voor mij een beetje als teveel van hetzelfde.
De eerste 3 tracks zijn mijn favorieten. Ik moet toegeven dat ik de titeltrack al veel te veel gehoord heb en dus niet meer kan horen.
'The times they are a-changin'' klinkt vandaag de dag erg afgezaagd. Daar zijn inmiddels ook al tig versies van.
'Oh! Susannah' hebben ze volgens mij voor de grap opgenomen.

Is Turn! Turn! Turn! niet het meest favoriete album van Renske Endel?

Deze muziek is gewoon zo tijdloos dat ze nooit of nooit afgezaagd kan worden, trouwens, zo vààk hoor je dit niet meer op de radio, toch ?

Ik heb altijd een zwak gehad voor deze sixtiesband. Mooie gitaren, vaak originele covers van Dylansongs, ik blijf dit vreselijk goed vinden.
Dit is o zo mooie muziek, echt hoor, maar je mag er een ander gedacht op nahouden, hey we leven in een democratie, toch ?

Ik vind 'The times they are-a changin' van Dylan de enige echte goede versie. Deze nummers, hehalve 'Turn! Turn! Turn!' hoor je inderdaad niet vaak op de radio. En als je The Byrds op de radio hoort is het meestal 'Mr. Tambourine Man', 'All I really want to do' of 'Chestnut mare', terwijl ze nog zoveel andere mooie songs gemaakt hebben. Neem b.v. de singles 'Lady friend', 'Have you seen her face' of 'Goin' back'.

Pieter Paal, je hebt daar wel een punt; Men speelt inderdaad altijd KREK dezelfde nummers, ach, we weten allemaal dat radiomakers soms weinig verbeelding hebben...

Dit album, met zowel Dylan-covers als Gene Clark-songs, ligt rechtstreeks in het verlengde van hun debuut, maar de muziek klinkt nog steeds fris en tijdloos.
Net zoals de anderen vind ik de eerste 3 nummers de beste hieruit.

In mijn top-5 van favo groepen ooit staan zeker The Byrds. Dit is niet het beste Byrds album - misschien van de 5 die de gaandeweg steeds kleiner wordende originele kliek opnam de minste - maar wat is "de minste" als het om klassieke Byrds gaat en als de concurrentie aangegaan moet worden met de albums Mr Tambourine Man, Fifth Dimension, Younger Than Yesterday en Notorious Byrd Brothers? Inderdaad, de eerste drie nummers zijn het best en daarna zakt het ietsjes in, maar echt inzakken kun je dat ook niet noemen - dit is nog steeds puik, aan iedereen die zich kan vinden in 60s/gitaarmuziek aan te raden, klassiek Byrdswerk.
En wat werd Gene Clark geschoffeerd door prachtige nummers als The Day Walk en She Don't Care About Time er niet op te zetten en bv Oh Susannah wel. Gelukkig is dat met de CD reissue rechtgebreid.
4****

Zoals al eerder vermeld werd, is dit album minder origineel dan "Mr Tambourine Man". Enkele nummers klinken alsof ze haastig in elkaar zijn gezet. Als we "Turn! Turn! Turn!" niet vergelijken met de andere Byrds-klassiekers is dit een zeer mooi album.

'He Was A Friend Of Mine' werd in 1990 speciaal voor de Byrds box set opnieuw opgenomen door McGuinn, Hillman en Crosby. Die versie vind ik nóg mooier.

Goeie plaat. Met een aantal zeer goeie Dylan covers en eiegen werk. Toch eindigd deze plaat altijd teleurstellender dan dat hij begint. Weet niet precies waar dat aan ligt. Of de eerste nummers zijn daadwerkelijk beter dan de latere, of ik wordt een beetje flauw van het riedeltje. En toch moet ik ook nog even kwijt, dat lay down your weary tune, beter door Dylan zelf is gedaan!

Het is inderdaad iets teveel herhaling...
Niettemin is het wel kwaliteit. Om een uitschieter te noemen: 'He Was a Friend of Mine' over JFK.
De country klassieker 'Satisfied Mind' is ook uitgevoerd door Johnny Cash. in zijn American periode.

Dan moet ge de cd met de bonus tracks kopen. Dan hebt ge dat probleem zeker niet want de cover van It's All Over Now, Baby Blue en het instrumentele Stranger In A Strange Land zijn echt subliem.

In zijn geheel is 'Turn Turn Turn' wat mij betreft toch echt beter dan het gelauwerde debuut. De composities zijn sterker en het album klinkt op veel momenten energieker. 'If You're Gone' is misschien wel mijn favoriete Byrds nummer ooit. Daar zit zoveel emotie in...kippenvel. De zang is daarnaast ook nog eens fenomenaal.
'The Times They Are A-Changin' doet niet onder voor de Dylan-versie. Eerlijk toegegeven; je zou mij geen Dylan-fan kunnen noemen, dus een erg goede graadmeter ben ik in dit geval niet.

Vreemd dat bonustracks als 'Stranger in a Strange Land', 'The Day Walk (Never Before)' en 'She Don't Care About Time' niet op het originele album zijn terechtgekomen. Het zijn namelijk stuk voor stuk Byrds-klassiekers.

Zoals alle Byrds platen, luistert ook deze lekker weg, maar hij ligt wel iets onder het niveau van andere, betere Byrds platen. Check 'em out.

Dit luistert ongelooflijk lekker weg zelfs. Op het moment dat ik Turn! Turn! Turn! aanzette, besefte ik me dat ik het nummer wel degelijk kende, terwijl ik daar een tijdje over had zitten brainstormen. Het kwartje viel een nanoseconde voor de plaat begon af te spelen.

De koers van het debuut wordt vrolijk doorgezet: een fijne mix van covers en eigen nummers. De covers zijn wederom de beste, maar dat de zelfgeschreven liedjes vaak ook erg mooi zijn, schept hoop voor het vervolg van deze marathon. In de tussentijd begin ik een beetje verliefd te worden op deze band. Eigenlijk ben ik niet zo'n voorstander van albums met een bulk korte liedjes. Bij The Byrds pakt het eigenlijk wel heel goed uit, omdat ze allemaal hun eigen karakter hebben. Turn! Turn! Turn! heeft een erg grote herluisterwaarde. Niet alleen vanwege de fenomenale opener, maar ook omdat ieder liedje ook op zichzelf staat. Zo kan ik World Turns All Around Her heel goed hebben vanwege die prachtige gitaarlijn. He Was A Friend Of Mine deed me denken aan Simon & Garfunkel. If You're Gone is een prachtig liefdesliedje. Ik kan er niet onderuit komen om dit toch minstens 4,5* te geven.


Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man

Marjet schreef:



Twee van de drie nummers, nl. The Day Walk en She Don't Care About Time zijn composities van Gene Clark. Binnen de groep had je in de periode 1965-1966 drie groepsleden die actief waren als componist. Behalve Gene Clark had je Roger McGuinn en Dave Crosby. Clark was verreweg het meest produktief van dit trio. Dat leverde bij de andere twee afgunst op, m.n. bij Dave Crosby. Zo kon het dus gebeuren dat men liever een pre-Byrds compositie (It Wont Be Wrong) of een melige cover (Oh! Susannah) op het album plaatste dan een aantal nieuwe composities van Gene Clark.
Deze vertrok dan ook niet lang na uitkomen van dit album, een behoorlijk verlies voor beide partijen.
De twee overgebleven componisten schoten er niet veel mee op want na het vertrek van Clark manifesteerde Chris Hillman zich als een zeer getalenteerd liedjesschrijver.
Goed album, maar het wordt nog veel interessanter, m.n. voor RuudC als hij begint aan Sweetheart Of The Rodeo?

Gene Clark was me al opgevallen als liedjesschrijver inderdaad. Ben benieuwd hoe het verder gaat.

Ze meppen elkaar zowat de tent uit: wat Ajax is voor de voetbalwereld, opleidingsinstituut, waren The Byrds voor de US (folk)rockwereld: je kunt een veeltal van aftaklijntjes trekken.

Er is ergens online zelfs een echte 'family tree' te vinden die de hele boel in kaart brengt, zeer interessant.

Vroeger - [gramps talks about them ole days] - kon je gestencilde 'readers' (zoals de conciërge bij mijn instituut artikelen bundelde) kopen met complete teksten en bandoverzichten voor 10 florijnen (Elpee verkocht ze) [/gramps talks about them ole days] - ik had o.m. Byrds (lijnen tot in Poco, CSN&Y, Buffalo Springfield) en Fairport Convention, ook een boeiende boom

Goede kans dat Pete Frame die had gemaakt. Er is zelfs een apart boek verschenen, Pete Frame's Rock Family Trees. Leuk om af en toe eens door te bladeren.

Met het verhaal over afgunst tussen de bandleden over de input van Gene Clark, ben ik extra teleurgesteld dat zo'n draak als Oh! Susannah een anders bijna perfect album moet afsluiten. Met het beluisteren van de extra bonustracks kom ik nog wel over mijn irritatie heen en kan ik het album eveneens een mooie 4.5 geven, maar de ergernis blijft. Gene Clark's solowerken komen even in mijn achterhoofd als 'nog te checken'.

Turn! Turn! Turn! is verder een album dat doorgaat waar het debuut ophield. De tokkelende rickenbacker-partijen blijven kenmerkend en de zang is er nog iets op vooruit gegaan. Stiekem vind ik deze uitvoering van The Times They Are A-Changing nog beter dan het origineel (en dat is een Dylan-nummer dat ik graag in zijn uitvoering mag horen). De Seeger-cover Turn! Turn! Turn! blijft sowieso ook een meesterwerk. Gewoon een heerlijk album, maar ik had toch liever gehad dat een band van dit kaliber wat harmonieuzer als groep te werk was gegaan.

Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man

Dit tweede album van The Byrds gaat verder waar hun debuut eerder dat jaar stopte. En dus geen drastische koerswijziging en het zijn wat mij betreft weer de Gene Clark songs die er boven uit steken. Alleen merk wel, dat ik me nu al, beetje ga irriteren aan het constant jengelende 12 snarige Rickenbacker geluid. En ja, is een van de typische kenmerken van die typische Byrdssound maar doet me ook beseffen waarom ik nooit als behalve, Sweetheart Of The Rodeo, me eerder op The Byrds heb gestort. Losse nummers zijn prima, maar een heel album dat gejengel is me iets teveel van het goede. En ja, heb zelf ook altijd gitaar gespeeld maar ben nooit een liefhebber geweest van de Rickenbacker sound. Geef mij maar gewoon een Telecaster....die twang vind ik toch veel mooier dan de jangle van een Rickenbacker.
Maar goed, dit is best weer een fijn album van The Byrds.

Vanaf het derde album zal het Rickenbacker geluid meer en meer naar de achtergrond verdwijnen, AbleMable. Zelfs de groep had door dat ze hun albums niet tot in het oneindige konden volstouwen met McGuinn's specifieke gitaargeluid.

Ja ja zo oud zijn en dan toch zo'n irritante taalfout maken: iets irriteert je of je ergert je aan ...

Verder, zwampelen als 'oudje' over de gitaarsound van The Byrds is not dun - de 12-snarige Rickenbacker had voor mij altijd het geluid van een klaterval en ik was ook aangenaam verrast toen - in het kader van de naspeel-cyclus (Marlboro of een andere tabaksboer als sponsor) - Daryll-Ann erin slaagde om de sound van The Byrds perfect te kopiëren - jaja, ze hadden meerdere Rickenbackers (die overigens ook prima bassen maakten). Het was gewoon een heel eigen geluid; 't is een beetje alsof je zegt dat je je bij The Dilards ergert aan het geluid van de banjo
De Fender strato- of tele-caster kenden we genoeg uit o.m. blues etc. Qua stem geef ik wel de voorkeur aan Gene; verfrissend is trouwens ook Zweedshart met zang van Gram (bonusdisk bij Sweethart, in de 2cd-versie in de box). Misschien moet ik wel even toelichten dat Kuntrie NMD is

The Dillards is overigens met 2 LLen.... the Dilards ken ik nie...Enne vind een groot verschil zitten tussen de stratocaster of een telecaster, met de eerste heb ik niks. Ook nooit wat aan gevonden net als de Rickenbackers...

Als we het over taal- en/of spellingsfouten hebben, Mjuman, zullen we dan afspreken dat we de namen van groepen/artiesten dan ook correct schrijven? Het zijn The Dillards, niet The Dilards