The Byrds - Younger Than Yesterday (1967)

?
Die trompet is van Hugh Masekela ...

Hmm, ja ik had dat toch verkeerd in mijn gedachte dan. Was wellicht in de war met Helter Skelter (hoewel dat niet echt een verwarring kan zijn, nummers lijken niet eens op elkaar).

Zo vreemd was dat nou ook weer niet. Mal Evans heeft zich uitgebreid met de Byrds bemoeid in die tijd......

Volgens mij was dat Derek Taylor ...

Je hebt gelijk, koho het was Derek Taylor. Over trompettist Hugh Masekela had je trouwens ook gelijk. The Byrds, wat een tijd, wat een songs, was ik nog maar Younger Than Yesterday

Tegenwoordig kunnen ze heel wat met wat ingrepen, Ad.
Derek Taylor inderdaad, nu weet ik het weer! Fouten maken is menselijk gelukkig.

En het is vrijdag ook nog eens .......

Op zijn minst een eigenzinnige en invloedrijke 60's plaat. Zo'n Rickenbacker-riff in So You Want to Be a Rock 'N' Roll Star laat bijvoorbeeld goed horen dat R.E.M. veel aan deze band te danken heeft.
Bij mijn download volgt er dan een opgepoetste versie van Chimes of Freedom, maar dat zal dan wel niet kloppen.
C.T.A.-102 is een erg sterk nummer, tot de helft: de eerste keer dat ik dit nummer via mijn mp3-speler hoorde schrok ik me wezenloos, aan de andere kant klinkt het ook erg gedateerd en komt het het nummer niet echt ten goede, al wen je er ook wel weer aan.
Dit geldt ook voor Mind Gardens, met de niet al te sterke zang, maar vooral is het een niet al te sterke compositie, het lijkt een beetje op alleen het begrip 'psychedelica' op zich te leunen.
Thoughts and Words komt qua zanglijn en tempo erg overeen met een George Harrison-compositie door The Beatles (dat zoek ik zo even op, ik gok iets van Help! of Rubber Soul). Edit: dat gingt dus om Think for Yourself van Rubber Soul.
Een compositie asls Everybody's Been Burned geeft het album een wat volwassener en bedachtzamere uitstraling, en alat horen dat The Byrds niet meer die groep waren die als psychedelica-pioniers er op los soleerden (McGuinn, zie Eight Miles High, I See You of What's Happening?!?!). Natuurlijk staat er wel psychedelica op dit album, maar nogmaals; niet zo roekeloos als op 5th Dimension.
Dan een Dylan-cover. Verre van origineel concept voor The Byrds, maar dat neemt niet weg dat ze altijd de juiste nummers uit wisten te kiezen, zodat ze ervoor zorgden dat Dylans boodschappen ook toegankelijker te horen waren, zonder dat de waarde van het nummer zelf verloren ging (een flinke prestatie).
Aangename solo ook.
Why is voor mij wellicht het beste zelfgeschreven nummer op dit album, door Hillman (die zomaar over een gouden griffel bleek te beschikken.)

Al met al een heel mooi album, met wat niemendalletjes, maar te meer met hele sterke composities.

(Hoe maak je een recensie trouwens?)

Wel, erg herkenbaar voor The Byrds was het Rickenbacker-geluid van McGuinn. Het idee om een Rickenbacker-gitaar te kopen kwam na het zien van A Hard Day's Night met the Beatles. Dus waren The Beatles erg belangrijk voor The Byrds (die werden trouwens ook als ''Bob Dylan mixed with The Beatles'' omschreven.
George Harrison en McGuinn beinvloedden elkaar sowieso om en om, met bijvoorbeeld ook Ticket to Ride, en If I Needed Someone (die de main-riff en coda van The Bells of Rhymney leende) als voorbeelden van de invloed van The Byrds ->The Beatles, en andersom de zanglijn van Think for Yourself die terug te horen is in Thoughts and Words.

Die gedacht is juist; kijk ook naar de naamanalogie; da's geen toeval:

the beetles > the beatles
the birds > the byrds

Een aantal jaren terug was er een (door een tabaksproducent gesponsorde) serie, **** does ***; Kane deed toen U2, Bettie Serveert deed Velvet Underground en Darryll Ann deed in sept 1998 toen The Byrds, incl. the Rickenbackers; prachtig helder en sprankelend. Een geluid alsof je langzaam een flesje Spa Rood leeggiet.

Aan die bandnamen heb ik nooit gedacht maar is nu inderdaad vrij helder.

Vandaag de plaat gescored in een 5-cd box van deze topband. Het is de box met de 5 eerste studioplaten, voor de democratische prijs van 16 €, en ieder album heeft nog bonustracks ook!
Eén van hun beste, zeker weten!
Bij de Byrds hou ik van de prima samenzang en het heldere gitaargeluid! Tijdloze schoonheid, echt!

Prima aankoop, Patrick! Geen geld voor zoveel muziek en de daarbij horende nostagische gevoelens. Ik zal mijn ogen ook eens open houden, als ik in de stad ben. Eén vraagje nog. Wat vindt jij van The Lovin'Spoonful? What A Day For A Daydream etc.

Een bijna-meesterwerk van één van de belangrijkste en beste groepen aller tijden. David Crosby stijgt naar een nieuwe hoogte met prachtige songs als 'Renaissance Fair' en 'Everybody's Been Burned', maar haalt het niveau ook wat omlaag met het bizarre en volstrekt ontoegankelijke 'Mind Gardens'. McGuinn's 'So You Want To Be A Rock 'N' Roll Star' is een Byrds-favoriet, alsook 'Why'. Het is echter Chris Hillman die de show steelt met onverwachte, indrukwekkende composities als 'Time Between' en 'Have You Seen Her Face'. De versie van Dylan's 'My Back Pages' is natuurlijk ook waanzinnig mooi.

Onbegrijpelijk trouwens dat Crosby's 'Lady Friend' nooit een Byrds-album heeft gehaald. Ik las ergens dat The Byrds de kwaliteit van hun albums omlaag haalden door enkele van hun beste nummers er niet op te zetten. Als je de bonus track op elke plaat van "Mr Tambourine Man" tot "The Notorious Byrd Brothers" beluisterd, moet je het er haast wel mee eens zijn.

In '67 speelden The Byrds ook tijdens het legendarische Monterey Pop Festival. Ze speelden haastig en vrij matig, vandaar dat ze niet in de officiele film te zien zijn. Er is inmiddels wel een mooie 3-DVD box met 'out-take performances', met drie nummers van The Byrds. De moeite waard om Crosby eens op de voorgrond te zien (hij speelde ook mee met Buffalo Springfield - tevens te zien op deze DVD).

Niet zo sterk als Fifth Dimension en The Notorious Byrd Brothers, maar toch ook weer een klasse album zonder mindere nummers. Het is al eerder gezegd, maar Hillman is hier goed op dreef. Heerlijk dat soort experimentele stukken zoals in Thoughts and Words. Crosby's Mind Gardens is vaag, maar ik vind het een erg interessant nummer.

Ik vind trouwens dat de kracht van The Byrds ook voor een klein deel toe te kennen is aan de korte lengtes van de albums. Op deze manier gaat de muziek je nooit vervelen, en zo is het net een korte trip haha.

Ik lees nu pas je vraag, Ad, sorry; The Lovin' Spoonful hebben ook schitterende dingen gemaakt in die jaren; Ik denk aan nummers als Daydream, Rain On The Roof, Do You Believe in Magic, Darling Be home Soon en uiteraard het onvermijdelijke Summer in the City.
The Byrds zie ik toch méér als albumartiesten, al waren hun singles ook heel sterk.
En dit album hier doet eigenlijk niet onder voor de voorgander Fifth Dimension.

Een meer dan verdienstelijk album van The Byrds. Samen met Fifth Dimension het beste wat ze brachten. De Notorious plaat vind ik dan weer iets wat minder.

Wat hebben ze toch mooie platen afgeleverd.

Kan ik me alleen maar bij aansluiten.

have you seen her face is mijn favoriete byrds nummer. perfecte melodie , die rammelende gitaarsolo's . kan ik 100x draaien vin ik het nog mooi

Het probleem met albums als dit is dat in 1967 een abum, of LP zoals dat toen heette, nog nauwelijk sop zichzelf stond. Het ging om de singles en een album ondersteunde de single-verkoop. Op een album kwamen singles te staan, met wat opvullers om aan 10-12nummers te komen.
Daar waren uitzonderingen op zoalsThe Beatles, Dylan en The Mothers of Invention.
Het gebruikelijk recept voor een LP leverde vaak een rommelige en onsamenhangende serie songs op. Waarvan Younger the Yesterday volgens mij een voorbeeld is.
Er staan een paar mooie singles op deze plaat en ook enkele nummers om snel te vergeten.

Ik ben benieuwd welke je met die laatste bedoeld. Ik vind het een over de hele linie sterke Byrds plaat. Een nummer als 'Renaissance Fair' is 'vrijwel perfect evenals 'Have You Seen Her Face' en zeker niet de enige tracks die dat zijn. 'Mind Gardens' vind ik niet geweldig, maar een "opvullertje" is het ook niet, want het is een song met een sterke identiteit.

Ik ben dat niet met je eens. Hoewel dit nummer wel degelijk mindere nummers kent, is er wel degelijk geprobeerd een algemene sfeer neer te zetten, en is dit geen samenraapsel maar een echt album. Hetzelfde geldt voor voorganger 5th Dimension.
Ik denk dat het idee van het album als verzameling van singles en wat extra losse nummers rond 1965 wel verdwenen was.

Ik heb destijds CTA102 en Mind Gardens altijd een soort van 'breekpunten' gevonden op het album, maar dat kwam omdat ik toen nog geen Coltrane kende en de sitar nog niet echt in mijn muzikaal geheugen zat - destijds dan.

Nu kijk ik er anders naar en zijn het piketpaaltjes die keurig om beurten een blokje van drie fraaie songs afbakenen. Destijds leende ik deze aan het mooiste meisje van de klas in ruil voor Revolver te lenen; daardoor kreeg ik waardering voor dat album en The Beatles, maar destijds zaten The Byrds dichter op mijn ziel gekleefd. Ik was dan ook heel blij toen ik deze weer heel terug kreeg - het was dan ook een peperdure US-import.

Als ik in een soort inbetweenie mood zit, draai ik dit album en m.n. tracks 2, 4, 5, 7 en 10 maken me helemaal blij: sprankelende folkrock (pop?)

9 niet? Over nostalgie gesproken.

My Back Pages is een puik nummer, maar van de andere word ik vrolijk - gewoon ongecompliceerde recht-toe, recht-aan muziek. Hetzelfde als wat ik beleef bij The Buzzcocks, geen contemplatie, gewoon fun

Nostalgie als fun, kan ook, maar dan met mate(n).

Toevallig gestoten op een interview met David Crosby waarin hij het over 'My Back Pages' heeft:

BFT: Talking about Altamont, you compared it to "My Back Pages." Altamont attempted to re-create the spontaneity of Woodstock. What was "My Back Pages?"

DC: It was a formula, it was a cop-out, it was a total backward shot. It was, "Oh let's make 'Tamborine Man' again." It was a formula record, anybody could hear it. It was a piece of shit, had all the commitment of a four day old mackerel.

BFT: At what point of Byrds history did that come?

DC: A point of desperation. At a point when it was just the four of us and we were kind of uptight. And we had done an album that was good, Younger Than Yesterday, and we needed a single. And so we sat in a studio and tried to figure out how many different ways we could sell out, essentially. I don't think anybody thought they were doing that, but the point is we came down to making a formula record. And that's a mistake.

Later zegt 'ie:

I'm proud of those cats, but that record was a cop-out. It was a total sellout for me. [..] In order for a group to really survive, man, to really cook, and get it on, they gotta be some kind of success. And that means they have to sell in the marketplace, just to have fuckin' amps, and dope and food.

David Crosby 1970 Rolling Stone Cover, Ben Fong-Torres Interview - suitelorraine.com

Ontluisterend commentaar van DC: " a formula record". . . . . .
Evengoed een mooie cover van My Back pages, maar ik hoor liever Everybody's Been Burned en It Happens Each Day.

have you seen her face, is mijn favoriet!!!!

The Byrds speelden in 1967 voor Stockholm in een radioshow enkele nummers van dit album.
Die versies klinken erg mat. Als je bijvoorbeeld So You Wanna Be A Rock 'n' Roll Star uit datzelfde jaar van het Monterey Festival hoort, zou je bijna denken met twee verschillende bands te maken te hebben. Die versies klinken veel rauwer en bevatten tussendoor ook rake opmerkingen van David Crosby. Bij dat optreden ging het tussen de bandleden al niet zo lekker, want Crosby had zich daar even bij Buffalo Springfield gevoegd.
Bij The Byrds waren toen Roger McGuinn en David Crosby de kapiteins van het schip, maar Chris Hillman kwam steeds meer met zijn songschrijverstalent naar voren.
Hij was zoiets als de George Harrison van groep. Chris composities zijn meer country rockgerichter dan McGuinn en Crosby''s folk/rocksongs.
Op het volgende album boterde het in de studio al niet meer zo goed bij The Byrds. David Crosby is op dat album nog wel aanwezig, maar staat niet op Notorious afgebeeld.
The Byrds Younger Than Yesterday is eigenlijk hun versie van Rubber Soul. In de studio is er flink aan gesleuteld om van dit album een klassieker te maken.
Heel grappig is C.T.A. - 102, waarbij het lijkt alsof de plaat blijft hangen en de Marsmannetjes op het eind langskomen. Iedereen, behalve David Crosby had een hekel aan Mind Gardens.
Misschien wel een van de meest experimentele nummers uit de Byrds-catalogus.
De single Lady Friend is een van de bonus tracks op deze herziene CD-versie. Dat nummer laat prima zang van David Crosby horen. Vreemdgenoeg werd het geen hit (zelfs hier niet).
Don't Make Waves werd in een kortere andere versie voor de gelijknamige film gebruikt. Op de a-kant van de single stond Hillman's fraaie Have You Seen Her Face. Crosby had een hekel aan Waves en zegt op een van de takes voor de grap '...masterpiece'.
Mijn favo-Byrds masterpieces zijn de albums The Notorious Byrd Brothers (1968), Younger Than Yesterday (1967) en Sweetheart of the Rodeo. Daarna vind ik ook Fifth Dimension (1966), Ballad of Easy Rider (1969) en Dr. Byrds and Mr. Hyde (1969) albums om te smullen zijn. (Untitled) (1970) is fraai live en studio-werk met o.a. het mooie Chestnut Mare, Just Like A Season en Lover of the Bayou.

Fijn album, alleen erg jammer van het vreselijke Mind Gardens. Ze hadden beter Lady Friend in de plaats gezet.