Kanye West - Jesus Is King (2019)

Verrassend goede plaat, al roept het onvermijdelijk wat irritatie bij me op dat de vleesgeworden openbare zenuwinzinking Kanye West denkt ons de les te kunnen lezen over diepere aangelegenheden. Het mag op de lange lijst van kritiekpunten op hoe West ervoor kiest zijn -niet onaanzienlijke- podium te gebruiken.

Buiten dat dit spirituele spasme enigszins belachelijk is, om dezelfde reden dat Snoop Dogg geen succes was als vredelievende rasta, en er vragen te stellen zijn bij het promoten van religiositeit als oplossing voor de huidige wereldproblematiek (waar ik gezien de gedragsregels van deze site niet verder op zal ingaan), krijg je ook nergens de indruk dat West zich nou bijzonder goed in het Christendom heeft verdiept. Nou ja, het schijnt niet uit te maken, want zoals singer/songwriter John Grant ooit opmerkte, Jezus is bruikbaar voor ‘Pretty much anything you want him to.’

Dat soort dom gedoe kost Kanye desondanks gewoon een vol punt, gewoon omdat ik degene ben die momenteel beoordeelt, en het mij dwarszit. Nog een half punt eraf, bovendien, omdat de productie van dit überkorte album, hoewel vlekkeloos, weinig bevat dat we al niet kennen van deze mafkees. Niets subtiels, geen artistieke groei of experimenteerdrift, lafjes leunend op zijn aanzienlijke productietalent en de beperkte zeggingskracht van de stampende beat en de monotone raps. Of: verrassend weinig diepgang voor een plaat die geacht wordt over diepgang te gaan.

Meer dan anderhalve punt kan ik desondanks niet van het minimum aftrekken, want verder blaast de plaat, zoals we dat in mijn tijd zeiden, weer gewoon vet hard. Prima geproduceerde tracks, en weinig irritante tussenvoegsels. En tegen de tijd dat we bij ‘Hands On’ aankomen, draait het gelukkig weer gewoon om Kayne die medelijden met zichzelf heeft. Ach, wie houden we voor de gek, dat is eigenlijk gewoon weer het punt van het hele album. En zo fakkelt de neuroot lekker nog een stukje verder op, en blijft het vreemd genoeg allemaal wel boeien ook nog.

Met zo'n albumtitel had ik al moeten weten dat dit niets voor mij was.

Slecht is dit absoluut niet hoor. De producties zijn met momenten echt prachtig. Het hoogtepunt vind ik de opener Every Hour van zijn koor Sunday Service Choir, heerlijk feel-good gospelnummer.
Maar al dat gekneuzel over God, Christendom, Jezus of het geloof in het algemeen is voor mij persoonlijk gewoon niet weggelegd. Zoals ik bij Donda al aankaartte krijg ik er gewoon de kriebels van.
Kijkende naar de controverse rondom deze artiest, die nog steeds rondom hem hangt, vind ik het ook absoluut niet oprecht overkomen. Pluspunt is dat dit een dik uur minder lang duurt dan haar opvolger, daar had je dan sporadisch nog wel een leuke gastbijdrage.

De grootste teleurstelling was voor mij de reünie van de gebroeders Clipse. Pusha T klinkt heel ongemakkelijk en dit heeft veruit de zwakste beat op het album. Malice... of ja... No Malice vond ik ook geen grote toevoeging.

Hetzelfde jaar kwam op Kerstdag Jesus Is Born van zijn koor uit. Dit is het enige album waar Kanye gecrediteerd is als hoofdartiest dat ik niet ken.

Ik kan jammer genoeg gewoon niet veel met het negende studioalbum van deze beste man. Mijn punt is voornamelijk voor de instrumentaties op Jesus Is King.

2,5*