Opposition - Empire Days (1985)

Lekker stil hier!
Geen mens te bekennen!
Niemand schijnt dit album te kennen?
Nou...niet verder vertellen hoor!
Maar...voorlopig hou ik deze hele mooie plaat lekker voor mijzelf alleen.
Ik zeg er niets over!
Als ik het debuut van dit geweldige, maar tevens vrijwel onontdekte
new wave groepje al 5***** heb gegeven,
dan zou ik eigenlijk van zowat ieder album die ik sterren heb gegeven, een halve tot een hele punt moeten aftrekken!
Omdat dit mij teveel werk is, geef ik dit album 6******.
SSssst, niet verder vertellen, hoor.
Dus...hou ik deze "Empire Days" lekker voor mijzelf alleen.
En de plaat is nog zeer zeldzaam ook!
Maar...nu zal ik waarschijnlijk nog wel een tijdje langer alleen blijven!
En...dat is eigenlijk toch ook wel weer erg jammer!

Piep!

Kom d'r es even gezellig bij...Freddze. En ken jij deze plaat?

Neen, enkel Breaking The Silence, en die vind ik heel goed - dus ik was al aan het uitkijken om een tweede plaat van deze band te gaan beluisteren en aangezien jij deze dus 6* geeft, zal dit dus de volgende worden. Eén ster meer dan alle andere albums die je 5* gegeven hebt.... hmmm... betekent dit dan dat je From The Lions Mouth van je eerste plaats zal stoten? Is hij nog beter dan Breaking The Silence? Welke nummers spreken je dan in het bijzonder zo aan? Vertel,... vertel!

Nee, The Sound zal nooit van de troon worden gestoten door welke band dan ook en dat heeft natuurlijk niet met zozeer de kwaliteit te maken...maar...enfin, dat hoef ik je niet meer te vertellen, toch?
Volmondig kan ik beamen....mmmm te deftig....Jááá, deze is beter, doch wat minder toegankelijk dan het debuut. Complexer, het zijn geen hapklare, doorsnee new wave deuntjes....maar móóóí. Het openingsnummer is gelijk al een treffer, maar het titelnummer en "Warzone" zijn wel erg bijzonder. Dit moet je gewoon eens beluisteren.
Ik ga ook nog op zoek naar andere albums van The Opposition, want net als The Sound heeft dit, volgens mij, een driemanschapje m'n hart gestolen. Zo intens!

Oké, nu heb je me helemaal overtuigd!
Dit wordt het volgende album dat ik ga beluisteren
Ik wou eerst dit album gaan checken omdat ik Voice Has Changed wel een heel lekker nummer vind, maar als jij zegt dat deze beter is, ga ik eerst naar deze op zoek!

Ik vind het album "Intimacy" ook erg goed, vooral dat laatste nummer
"In the Heart", maar deze vind ik althans in het geheel wat mooier, misschien niet beter....maar mooier! Dit album was al direkt een schot in de roos!

De sound van dit album staat al redelijk veraf van het geluid van Breaking the Silence vind ik. Ik vind deze plaat bijlange niet slecht, maar ik had misschien toch beter eerst een tussenplaat (Intimacy of Promises dus) gekozen om als tweede te beluisteren. Op veel te veel nummers haalt de lichtvoetige pop/rock teveel de bovenhand naar mijn goesting, maar daartegenover staat dan dat er een absoluut 5* nummer op staat, zijnde War Zone, niet toevallig het nummer met het meeste post-punk gehalte. Verder ben ik ook onder de indruk van The World's Firts Vitaphone Announcement dat zowaar industrial trekjes krijgt à la Clock DVA - met die radio/nieuwslezerstem. Ook nummers Empire Days, First Suspect, Someone To Talk To en vooral opener Five Minutes (misschien het derde 5* nummer) kunnen me enorm bekoren. Ik kom aan een gemiddelde van 3,75*, maar aangezien ik BtS globaal beter vind, krijgt deze een 3,5*

Ik ken deze band niet! Ik word wel nieuwsgierig als ik de commentaren hier lees.

"War Zone", "Empire Days", "Five Minutes" zijn zeker ook de nummertjes, die ik het meest waardeer op dit geweldige, doch vrijwel onopgemerkte album (althans hier op MuMe) uit de jaren '80.
"The World's First Vitaphone Announcement" geeft mij ondanks het op zich best goede nummer, weer zo'n "waar heb ik dit meer gehoord nummer" gevoel, omdat ik al vanaf de jaren zestig dit soort "bijgeluiden" heb moeten aanhoren bij o.a. The Beatles en Pink Floyd. Dat was toen leuk....al kan het in een enkele keer aardig passen zoals hier.
"Abusing Words", "If That Wasn't Love", "'Who's Been Telling You Lies" o.a. zijn wat mij betreft ook prachtige composities.

Enne....ik mag zo nu en dan graag wat lichtvoetig meehuppelen op
de muziek....als een klein meisje al dansend tussen de madeliefjes en de boterbloemen op een mooie zomerse dag. This must be "Heaven"!

Alweer een prachtig album van The Opposition. Wat mij betreft samen met Breaking The Silence het beste van deze new wave band! Alle nummers zijn stuk voor stuk mooie composities. Vreemd dat ik deze band nooit eerder ontdekt heb. Als ik genoeg ruimte zou hebben in mijn top 10 dan zou dit album er beslist ook in staan!

Dit album nog maar eens opgezet. Groots van opzet, met strijkers en dergelijke. Maar het blijft ook een uitzonderlijk lekker wave plaatje! Beetje luchtiger dan zijn voorgangers en zelfs een stuk vrolijker van toon. Ik herhaal mezelf maar dit is en blijft een prachtige plaat van een geweldige band!

Dit wordt dan mijn volgende Opposition denk ik

Ik ben inmiddels ook al op zoek naar dit plaatje. BtS vond ik scihhterend, maar als deze nóg beter is?! Staat hier dan ook een klapper op die nóg mooier is dan Very Little Glory?!!! (okee, dat verschilt p.p., maar Very Little Glory staat in mijn alltime songs top 10 )

Bij het opzetten van deze plaat wordt meteen duidelijk dat het geluid van Opposition is verschoven. En niet in de goede richting, want het openingsnummer is een AOR-nummer dat zo van REO Speedwagon had kunnen zijn. Gelukkig is het postpunk-geluid niet helemaal verdwenen, maar de duistere en beklemmende sfeer van de eerste twee platen is hier nergens te bekennen. En dat vind ik jammer, want dit lichtvoetige geluid is niet helemaal my cup of tea.

Toch luistert het best wel lekker weg, totdat Opposition zich aan een tenenkrommende ballad vergrijpt: If that wasn't love. Dat is toch wel het laatste wat ik (gezien het hoge stemgemiddelde) op een plaat van Opposition had verwacht. Op het nummer Who's been telling you lies gloort er even hoop: daar hoor je het geluid van Breaking the Silence en Intimacy even terug, maar zonder het niveau van deze platen te halen.

Tja, AOR, een rockballad en voortkabbelende middelmaatwave, meer dan 2,0* kan ik er niet van maken.

Ik was aanvankelijk nogal nieuwsgierig naar dit plaatje, maar nadat Cygnus zijn review plaatste werd ik toch een beetje bang. Normaal gesproken trek ik me bar weinig aan van die knul, want er komt over het algemeen veel onzin uit, maar op gebied van postpunk/new wave hebben we toch een redelijk overeenkomende smaak.

Beladen met allerlei vooroordelen zette ik het plaatje op. Ik hoorde dezelfde AOR en vraag me werkelijk af waar de spanning, donkere sfeer en power van bijvoorbeeld Breaking the Silence is gebleven.

Wat ik hoor zijn liedjes die net zo goed van een Sting-album hadden kunnen komen. Het is misschien een fijne plaat voor de achtergrond, maar dit kan mij verder zeer moeilijk boeien.

2,5*

Nog maar eens luisteren jongens! Maar dan zonder vooroordelen?

Alicia heeft andere Aortjes....da's waar.

Ik denk dat dat weinig zal uithalen. Als ik het goed zou hebben gevonden hadden die vooroordelen zo aan de kant geschoven kunnen worden. Ik vind dit echt een heel pak minder dan Breaking the Silence. Smaken verschillen nietwaar?

Ja. Gelukkig maar!

Breaking The Silence vind ik ook iets beter.
Maar een 2.5 is erg weinig. Mag er niet een halfje bij?

Ik heb dit album zonder vooroordelen geluisterd. Sterker nog, ik had er juist hoge verwachtingen van...

Opposition Light....

Ontzettend jammer, maar waar de sfeer en de spanning van de eerste twee platen afspatte is de pijp hier betrekkelijk leeg.
Empire Days klinkt niet zozeer als een knieval voor de commercie zoals zielsverwanten de Comsats na drie platen overkwam, maar wel hopeloos vlak en ongeinspireerd.

Ik kan er alleen met de grootst mogelijke moeite nog "wave" in ontdekken, maar tjeemig wat een hapklare dertien-in-een-dozijn brokken. Het kabbelt maar wat voort.

Wat mij nog het meeste stoort is het feit dat deze miskleun mijn algemene (en torenhoge) achting voor de band omlaag trekt.
Als ze het niveau van BtS en Intimacy hadden kunnen blijven benaderen had deze band tot mijn favoriete drie bands aller tijden kunnen inbreken, maar daarvoor is nu het verval dat na Intimacy volgde te groot.

En dat doet best wel pijn. As it stands, blijft het JD, Sound en Chameleons.

Lekker... Opposition Light! Blijft voor mij een mooie plaat!

Gisteren gescoord voor een luttele 5 euro (puntgaaf, in Nagaoka-binnenhoes, dus van een liefhebber) - ongeveer de prijs van twee biertjes - da's meteen ook de houdbaarheidsduur van dit album. Nog een paar keer draaien en dan waarderen.

We zijn inmiddels 13 jaar verder dus ik ben benieuwd naar je score.

Ook dit is voor mij een belangrijk album uit de jaren 80, net als de voorgangers helemaal grijs gedraaid. Dit had eigenlijk een groter commercieel succes moeten worden omdat het best wel een ambitieus (concept) album was maar waarschijnlijk toch te luchtig voor de oude wave fans en toch te apart voor het mainstream publiek. En dan val je dus tussen de wal en het schip. In Nederland is dit toch lange tijd een onbekende band gebleven maar in Frankrijk had de band een behoorlijke following. Dat is ook de reden dat bassist Marcus Bell al vrij vroeg naar Parijs verkaste en de UK voor gezien hield. Dit is eigenlijk het laatste klassieke Opposition album, hierna werd het meer poppy met Blue Alice Blue en War Begins At Home (ook beide prima) en daarna ging het steeds verder bergafwaarts met diverse bezettingswisselingen.

Luister het album nu, ook vanaf vinyl. Vorige weekend gescoord voor een luttele 5 euro keer dik 4. Wel een puntgaaf exemplaar, met plastic binnen- en buitenhoes. De houdbaarheidsdatum van het album acht ik meer in overeenstemming met de prijs die ik op de balie mocht neerleggen. Maar ik begrijp de commentaren hierboven goed. En ik begrijp ook waarom de band de afslag naar een wat meer commercieel pad nam. Je zult je brood immers maar met muziek moeten verdienen. Een meer (licht Amerikaans) rockgeluid. De wave naar de achtergrond geduwd. Wave was natuurlijk ook behoorlijk dood in 85 - op enkele nabranders na. Je moet een kant op. Dit geluid is imo best een logisch vervolg. Sound en Comsats kozen beetje een vergelijkbaar pad (vgl. ‘Heads & Hearts’ en ‘7 Day Weekend’). Vast keken ze allemaal verlekkerd naar U2 en Simple Minds die wel wisten door te breken en zelfs stadionformaat gingen aannemen.

Dit album is minder dan voorgaand werk, maar nog steeds prima. Mooi helder geluid, met goede balans tussen het hoog en het laag. Gepassioneerde zang. Voldoende sfeer. Baswerk ietsjes minder dan voorheen. Voldoende boeiende composities en spanningsboog.

Geen spijt van de aanschaf.