menu

Sepultura - Quadra (2020)

mijn stem
3,67 (26)
26 stemmen

Braziliƫ
Metal
Label: Nuclear Blast

  1. Isolation (4:56)
  2. Means to an End (4:39)
  3. Last Time (4:27)
  4. Capital Enslavement (3:40)
  5. Ali (4:12)
  6. Raging Void (3:57)
  7. Guardians of Earth (5:11)
  8. The Pentagram (5:20)
  9. Autem (4:06)
  10. Quadra (0:46)
  11. Agony of Defeat (5:51)
  12. Fear, Pain, Chaos, Suffering (4:09)
totale tijdsduur: 51:14
zoeken in:
avatar van Hega
5,0
Ben hier razend benieuwd naar.
Isolation vind ik sowieso al briljant.
Hopelijk kan Sepultura de positieve lijn doorzetten, na Machine Messiah.

avatar van Hega
5,0
Inmiddels een 2e song uit;
SEPULTURA - Last Time (OFFICIAL LYRIC VIDEO) - YouTube

Hier ook nog de videoclip van Isolation;
CLIP ISOLATION

avatar van Edwynn
Beetje een gemakkelijke metalcoreformule gehuld in stevige krachtpatserij. Wel oké maar niet zo bijzonder. Al vind ik die Cephalic Carnage-achtige frutseltjes die er tussendoor zitten wel heel geinig. Toch weer anders dan het meer op traditionele thrash gerichte Machine Messiah. Met de oude Sepultura zal het nooit meer iets te maken hebben maar daar was ik al overheen. Deze incarnatie was op zijn sterkst met het afwijkende A-Lex.

Isolation en vooral Last Time zijn bijzonder sterk.
Machine Messiah behoort tot mijn favoriete Sepultura platen en dat te samen met deze twee voorproefjes, zorgt ervoor dat ik heel erg benieuwd ben naar deze plaat.


4,0
Afwijkend van het oeuvre maar luistert heerlijk weg.

avatar van Fluvver
Op eerste gehoor wederom een erg goeie plaat van Sepultura. Snoeihard met progressieve elementen erin verwerkt.

avatar van Metalhead88
Lang geleden dat ik van Sepultura een groeiplaat ben tegen gekomen. Ieder nieuw album sinds het vertrek van Max heb ik met open armen ontvangen, en iedere keer zakt het enthousiasme wat weg na een luisterbeurt of 5. Met uitzondering van Dante XXI, wat mij betreft een klein juweeltje in een groot oeuvre. Moet ook zeggen dat ik eigenlijk sommige albums nog eens een keer een kans zou moeten geven nu ik wat ouder ben.

Maar dan deze plaat, wat een hoop gecontroleerde chaos, wat een interessante verschijning. Veel jazz-elementen, en veel nieuwe dingen die ik nog niet eerder had gehoord van de vocalist.

Productie had wel iets beter gekund. Maar ook veel slechter.

Heb nog niet echt favorieten, maar Last Time en Autem zijn twee zeer aangename voorbijgangers.

avatar van the crook
Ik sluit me helemaal aan bij Metalhead88, ook ik hoorde een hoop gave ideeën toen ik de plaat de afgelopen week zijn rondjes gunde. Eerlijk gezegd was ik afgehaakt ten tijde van Roots en was de band compleet uit het oog verloren. Met Machine Messiah kwamen ze weer op mijn radar. Was dat inderdaad een meer naar thrash neigend album, met Quadra leunt de band weer meer op de metalcore en daar is op zijn tijd niets mis mee!

avatar van Don Cappuccino
Ik merk dat ik Quadra iets te veel ''progressief om het progressieve'' vind. Eloy Casagrande is een fenomenale drummer, maar op deze plaat speelt hij echt bijna constant met accentwisselingen, tempowisselingen en kleine inventieve fills. Op Machine Messiah was hij de perfecte mix van een progdrummer en de genadeloze groove van Igor Cavalera, maar hier schiet hij iets te ver door wat mij betreft. De plaat bevat zeer weinig rechtlijnige grooves, wat de luisterervaring denk ik wel ten goede was gekomen. Op een gegeven moment gaan de songs meer richting gepriegel en merk ik ook dat er helemaal niks is blijven hangen van de plaat. Dat was bij Machine Messiah toch wel anders. Ook Green's melodieuze vocalen liggen me niet zo op Quadra en het afsluitend materiaal doet me ook erg weinig. Ik ga deze zeker nog meer kansen geven, maar ik denk dat ik deze niet zo goed ga vinden als Machine Messiah.

avatar van Edwynn
Het is allemaal wel aardig. Maar aan A-Lex kan het allemaal allang njet meer tippen. Wat mij betreft toch de uitschieter van de post-Cavalera Sepultura.

avatar van james_cameron
3,5
Het gaat de laatste paar jaar goed met Sepultura, met als absoluut hoogtepunt het uitstekende vorige album Machine Messiah. Vergeleken bij die plaat is dit wel een klein stapje terug, niet zozeer qua energie en felheid maar meer wat betreft het songmateriaal. Opener Isolation is prima, maar daarna maakt de band weer vaak de fout van vroeger. De songs voelen wat onsamenhangend aan, opgebouwd uit stukjes die lang niet altijd goed bij elkaar passen. Echt memorabele songs ontbreken. Dit gemis wordt grotendeels gecompenseerd door een gezonde dosis agressie en zoals altijd wordt de boel overtuigend bij elkaar gebruld door Derrick Green, maar het album weet slechts sporadisch indruk te maken.

avatar van Edwynn
Ik vraag me dan weer af wanneer een song memorabel is? Is dat wanneer je jet gemakkelijke mee kan brullen. De tijden van Inner Self liggen ver achter ons. Daar ben ik het mee eens. Maar Means To An End ks toch ook een klassenummer. Een kluwe van riffs, onnavolgbaar drumwerk en een ziedende Green. En dan ook nog fraai ingekleurd met fris leadwerk van Andreas Kisser. De samenhang tussen die fragmenten maakt het nog mooier. Ik zie en hoor niet waar het allemaal niet past. Al vind ik zelf dat Sepultura hiermee op herhaling gaat omdat dit op A-Lex nog veel beter gelukt was.

avatar van Metalhead88
Don Cappuccino schreef:
Ik merk dat ik Quadra iets te veel ''progressief om het progressieve'' vind. Eloy Casagrande is een fenomenale drummer, maar op deze plaat speelt hij echt bijna constant met accentwisselingen, tempowisselingen en kleine inventieve fills. Op Machine Messiah was hij de perfecte mix van een progdrummer en de genadeloze groove van Igor Cavalera, maar hier schiet hij iets te ver door wat mij betreft. De plaat bevat zeer weinig rechtlijnige grooves, wat de luisterervaring denk ik wel ten goede was gekomen. Op een gegeven moment gaan de songs meer richting gepriegel en merk ik ook dat er helemaal niks is blijven hangen van de plaat. Dat was bij Machine Messiah toch wel anders. Ook Green's melodieuze vocalen liggen me niet zo op Quadra en het afsluitend materiaal doet me ook erg weinig. Ik ga deze zeker nog meer kansen geven, maar ik denk dat ik deze niet zo goed ga vinden als Machine Messiah.


Wellicht helpt het als je het album in vier stukken opdeelt? Haha.

avatar van milesdavisjr
3,5
De zoveelste brute trashplaat van de heren waar de eerste vier schofterige songs aan mij voorbij gaan. Pas bij Ali wordt het wat interessanter, een lekkere groove die swingt als de spreekwoordelijke ...Uiteraard kunnen de tribal ritmes en het trommetjes getokkel niet achterwege blijven, hoor Guardians of Earth. De volgende nummers zijn divers van aard, het tempo wordt regelmatig teruggeschroefd en probeert Green nu echt een potje te 'zingen' op Agony of Defeat...Kortom niet veel nieuws onder de zon, van Derrick ben ik nooit gecharmeerd geweest, geef mij maar het aandoenlijke accent van Cavalera, hoewel Max bij Soulfly mij ook niet zo kan bekoren.
In een notendop; gevarieerd, bruut en zeker niet slecht maar alles wat na Chaos A.D. van de band uitkwam kan mijn aandacht niet vasthouden, het blijft een herhaling van zetten in het pad wat ze zelf hebben uitgezet.

avatar van Edwynn
Een herhaling van welke zetten precies?
Ik hoor juist een andere, meer avontuurlijke koers bij dit Sepultura. Daar waar juist Soulfly heel veilig voortborduurde op Roots en Cavalera Conspiracy weer heel matig de Pre-Chaosdagen probeerde te doen laten herleven.

avatar van namsaap
4,0
milesdavisjr schreef:
De zoveelste brute trashplaat van de heren waar de eerste vier schofterige songs aan mij voorbij gaan. Pas bij Ali wordt het wat interessanter, een lekkere groove die swingt als de spreekwoordelijke ...Uiteraard kunnen de tribal ritmes en het trommetjes getokkel niet achterwege blijven, hoor Guardians of Earth. De volgende nummers zijn divers van aard, het tempo wordt regelmatig teruggeschroefd en probeert Green nu echt een potje te 'zingen' op Agony of Defeat...Kortom niet veel nieuws onder de zon, van Derrick ben ik nooit gecharmeerd geweest, geef mij maar het aandoenlijke accent van Cavalera, hoewel Max bij Soulfly mij ook niet zo kan bekoren.
In een notendop; gevarieerd, bruut en zeker niet slecht maar alles wat na Chaos A.D. van de band uitkwam kan mijn aandacht niet vasthouden, het blijft een herhaling van zetten in het pad wat ze zelf hebben uitgezet.


Ik vind Sepultura juist een van de weinige thrashmetalbands van de oude stempel die blijft innoveren met hun geluid, zowel in het Max-tijdperk als dat van Derrick. En het resultaat smaakt me uitstekend. Hier kunnen veel genre- en generatiegenoten een voorbeeld aan nemen.

avatar van Edwynn
Overigens is Quadra voor mij gewoon weer een groeier net zoals het andere spul van deze bezetting dat is geweest. A-Lex is nog altijd favoriet. Maar die klasse wordt wel weer aardig benaderd.
En wat een idioot gewelddadige drummer is die Casagrande toch.

avatar van milesdavisjr
3,5
Een herhaling van welke zetten precies?
Ik hoor juist een andere, meer avontuurlijke koers bij dit Sepultura. Daar waar juist Soulfly heel veilig voortborduurde op Roots en Cavalera Conspiracy weer heel matig de Pre-Chaosdagen probeerde te doen laten herleven.


Soulfly vind ik een pak minder dan Sepultura, het bandje van Max klinkt ook conventioneler. Echter de vernieuwingsdrang en inventiviteit bij Sepultura hoor ik maar ten dele terug; de percussie, het stoeien met ritmes en transities dat deden de heren toch ook al ten tijde van Arise en Chaos A.D. De heren blijven over het algemeen nog redelijk binnen de kaders die ze in het verleden voor zichzelf hebben gesteld. Ik hoor het gedeelte waarin de variatie alom aanwezig is dan ook met name terug op het tweede deel van Quadra, maar om nu te spreken van een veel avontuurlijker koers gaat mij iets te ver. Hoewel de heren bij tijd en wijle vele vakgenoten wel naar de kroon steken (denk aan bijvoorbeeld Testament).

avatar van Edwynn
Noch Testament, noch Sepultura van Arise vind ik goed te vergelijken met de huidige Sepultura. Chaos AD lijkt er wat meer op. Maar ook die is relatief veel toegankelijker dan dit.
Waar de twee eerstgenoemden nogal van de traditionele, lekker pakkende thrash waren, pakt Sepultura met Quadra veel meer uit met een explosieve mix van hardcore en thrash. Veelal minder toegankelijk maar wel vooral overrompelend. En dan ook nog eens met een overkoepelend verhaal. En keur aan details en avontuur om in te duiken, dunkt me. De huidige Testament laat ik liever links liggen. Mij te saai en te ongeïnspireerd.

avatar van notsub
3,0
Had ik de indruk dat ze met de voorganger een interessante mix van progressieve elementen aan hun sound hadden toegevoegd, is deze CD weer een brandbare pot Braziliaanse furie. Dit is dus hoe ik ze liever niet hoor. Het wordt al snel te ééndimensionaal voor mij. Een paar keer komen er inventieve stukjes voorbij, maar het volgas sloopwerk is nooit ver weg. Ik had liever gehoord dat ze hun klasse (die is er zeker) wat meer hadden aangewend om muzikaliteit te tonen dan deze muur van decibellen.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:21 uur

geplaatst: vandaag om 19:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.