Sepultura - Quadra (2020)

Afwijkend van het oeuvre maar luistert heerlijk weg.

Het gaat de laatste paar jaar goed met Sepultura, met als absoluut hoogtepunt het uitstekende vorige album Machine Messiah. Vergeleken bij die plaat is dit wel een klein stapje terug, niet zozeer qua energie en felheid maar meer wat betreft het songmateriaal. Opener Isolation is prima, maar daarna maakt de band weer vaak de fout van vroeger. De songs voelen wat onsamenhangend aan, opgebouwd uit stukjes die lang niet altijd goed bij elkaar passen. Echt memorabele songs ontbreken. Dit gemis wordt grotendeels gecompenseerd door een gezonde dosis agressie en zoals altijd wordt de boel overtuigend bij elkaar gebruld door Derrick Green, maar het album weet slechts sporadisch indruk te maken.

Na het tegenvallende Against (alweer uit 1998), de eerste plaat zonder zanger en frontman Max Cavalera heb ik al die jaren daarna nauwelijks nog naar Sepultura geluisterd. Maar nu al een tijdje hun werk weer beter wordt gewaardeerd vond ik het toch wel weer tijd worden om me weer eens in de Braziliaanse Trash metal formatie te gaan verdiepen.
En na zeven albums gemist te hebben is het de dit jaar verschenen plaat Quadra die als eerste aan de beurt is. Het eerste wat me opvalt aan deze laatste Sepultura is dat zanger Derrick Green behoorlijk gegroeid is in zijn rol, het furieuze drumwerk van Eloy Casagrande een duidelijke meerwaarde is en dat de eerste twee nummers ook titels waren van Joy Division songs.
Over het geheel genomen vind ik Quadra best een goed album, vol met avontuurlijke en veelzijdige Trash metal waarbij de opener Isolation, Last Time, de geweldige instrumentale song the Pentagram en Guardians of Earth me voorlopig het meest kunnen bekoren.
Wel is het muzikaal soms wat vermoeiend en is ook de productie niet het sterkste punt van het album.
Maar zeker overtuigend genoeg om meer platen van de Metal Formatie, met terugwerkende kracht alsnog een kans te gaan geven.
Goed.