Stone Temple Pilots - Perdida (2020)
mijn stem
23 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Warner
-
Fare Thee Well (4:21)
-
Three Wishes (4:51)
-
Perdida (3:29)
-
I Didn't Know the Time (5:31)
-
Years (3:30)
-
She's My Queen (4:41)
-
Miles Away (4:56)
-
You Found Yourself While Losing Your Heart (5:43)
-
I Once Sat at Your Table (1:56)
-
Sunburst (6:28)
0
geplaatst: 4 december 2019, 23:49 uur
Loop er toevallig tegenaan op Tidal. Fare Three Well klinkt lekker alvast.
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 17 januari 2020, 06:32 uur
Eerste videoclip: Stone Temple Pilots - Fare Thee Well (Official Music Video) - YouTube.
0
geplaatst: 5 februari 2020, 20:47 uur
Wel een mooie hoes, al verwacht ik deze meer bij een progrock band
0
geplaatst: 5 februari 2020, 23:09 uur
koosknook schreef:
Wel een mooie hoes, al verwacht ik deze meer bij een progrock band
Wel een mooie hoes, al verwacht ik deze meer bij een progrock band
Genesis - Wind & Wuthering (1976) - MusicMeter.nl
Zoals dit bijvoorbeeld.
0
geplaatst: 7 februari 2020, 07:28 uur
Dit is een aalglad classic-rock album met heel veel geleende zanglijnen. (Eagles, America, Toto, Chigago en meer van dat werk 
) en dát voor een band die ooit als één van de eerste een brug sloeg tussen grunge en
metal.
Ik moet eerst maar van de eerste schrik bekomen! Wellicht kan ik de mindset naar deze nieuwe sound maken? Mooi is het opzich wel, maar dat gaat, denk ik, ontzettend snel vervelen?
En een vraagje: Fare the Well is sowieso gejat, maar ik kan er fokking niet opkomen..... van wie? .. oude Pink Floyd of zo...of juist iets nieuwers??
) en dát voor een band die ooit als één van de eerste een brug sloeg tussen grunge en metal.
Ik moet eerst maar van de eerste schrik bekomen! Wellicht kan ik de mindset naar deze nieuwe sound maken? Mooi is het opzich wel, maar dat gaat, denk ik, ontzettend snel vervelen?
En een vraagje: Fare the Well is sowieso gejat, maar ik kan er fokking niet opkomen..... van wie? .. oude Pink Floyd of zo...of juist iets nieuwers??
0
geplaatst: 7 februari 2020, 16:40 uur
Het is een beroemde Britse folk ballade die ook op de soundtrack van Inside Llewin Davis staat
0
geplaatst: 7 februari 2020, 17:20 uur
wexxel99je bent een topper. Dat is 'm, het liet me vandaag niet los.
0
geplaatst: 7 februari 2020, 20:00 uur
Erg benieuwd hiernaar! Als ik Scott z’n stem weer hoor mis ik hem wel. Zijn geluid was toch wel bijzonder.
0
geplaatst: 7 februari 2020, 21:13 uur
Vanaf de zijlijn ben ik altijd wel benieuwd geweest naar de verrichtingen van dit bandje.
Vanaf het album Purple sloegen de heren een interessante weg in, de muziek kreeg een breder pallet aan klanken en die ontwikkeling kon ik eigenlijk alleen maar toejuichen. De verering van Bowie door Weiland stak hij ook niet meer onder stoel of banken. De mengeling van glam, rock, folk en pop leverde wisselvallige maar wel interessante platen op. Dit plaatje valt niet in die categorie, zanger Jeff Gutt is uitgekozen door de overige bandleden vanwege zijn stem die als 2 druppels water lijkt op die van Weiland. Dat werkt echter niet goed, na twee nummers denk je steeds bij jezelf, hoe zou Weiland het hier van af gebracht hebben. Daarnaast klinken de nummers lamlendig, gemakzuchtig en komt de relaxte folky classic rock maar niet van de grond. De muziek is gespeend van enig avontuur en daar lag mijns inziens toch de kracht van dit bandje. Nee, dit gaat het niet meer worden, ik zet Purple nog maar eens op.
Vanaf het album Purple sloegen de heren een interessante weg in, de muziek kreeg een breder pallet aan klanken en die ontwikkeling kon ik eigenlijk alleen maar toejuichen. De verering van Bowie door Weiland stak hij ook niet meer onder stoel of banken. De mengeling van glam, rock, folk en pop leverde wisselvallige maar wel interessante platen op. Dit plaatje valt niet in die categorie, zanger Jeff Gutt is uitgekozen door de overige bandleden vanwege zijn stem die als 2 druppels water lijkt op die van Weiland. Dat werkt echter niet goed, na twee nummers denk je steeds bij jezelf, hoe zou Weiland het hier van af gebracht hebben. Daarnaast klinken de nummers lamlendig, gemakzuchtig en komt de relaxte folky classic rock maar niet van de grond. De muziek is gespeend van enig avontuur en daar lag mijns inziens toch de kracht van dit bandje. Nee, dit gaat het niet meer worden, ik zet Purple nog maar eens op.
0
geplaatst: 9 februari 2020, 12:20 uur
milesdavisjr schreef:
Vanaf de zijlijn ben ik altijd wel benieuwd geweest naar de verrichtingen van dit bandje.
Vanaf het album Purple sloegen de heren een interessante weg in, de muziek kreeg een breder pallet aan klanken en die ontwikkeling kon ik eigenlijk alleen maar toejuichen. De verering van Bowie door Weiland stak hij ook niet meer onder stoel of banken. De mengeling van glam, rock, folk en pop leverde wisselvallige maar wel interessante platen op. Dit plaatje valt niet in die categorie, zanger Jeff Gutt is uitgekozen door de overige bandleden vanwege zijn stem die als 2 druppels water lijkt op die van Weiland. Dat werkt echter niet goed, na twee nummers denk je steeds bij jezelf, hoe zou Weiland het hier van af gebracht hebben. Daarnaast klinken de nummers lamlendig, gemakzuchtig en komt de relaxte folky classic rock maar niet van de grond. De muziek is gespeend van enig avontuur en daar lag mijns inziens toch de kracht van dit bandje. Nee, dit gaat het niet meer worden, ik zet Purple nog maar eens op.
Helemaal mee eens! Vooral wat je zegt over wat zou Weiland hebben gedaan en de muziek vanaf Purple. Eeuwig zonde! De plaat is verder best oké...Vanaf de zijlijn ben ik altijd wel benieuwd geweest naar de verrichtingen van dit bandje.
Vanaf het album Purple sloegen de heren een interessante weg in, de muziek kreeg een breder pallet aan klanken en die ontwikkeling kon ik eigenlijk alleen maar toejuichen. De verering van Bowie door Weiland stak hij ook niet meer onder stoel of banken. De mengeling van glam, rock, folk en pop leverde wisselvallige maar wel interessante platen op. Dit plaatje valt niet in die categorie, zanger Jeff Gutt is uitgekozen door de overige bandleden vanwege zijn stem die als 2 druppels water lijkt op die van Weiland. Dat werkt echter niet goed, na twee nummers denk je steeds bij jezelf, hoe zou Weiland het hier van af gebracht hebben. Daarnaast klinken de nummers lamlendig, gemakzuchtig en komt de relaxte folky classic rock maar niet van de grond. De muziek is gespeend van enig avontuur en daar lag mijns inziens toch de kracht van dit bandje. Nee, dit gaat het niet meer worden, ik zet Purple nog maar eens op.
0
geplaatst: 9 februari 2020, 12:21 uur
Het ingetogen titelnummer is wel mooi opgebouwd rond de akoestische gitaar.
0
geplaatst: 10 februari 2020, 11:33 uur
Perdida (=verlies in Spaans, maar ook een meisjesnaam), het nummer heeft ook Latin Ballad invloeden en is wat zoet met die strijkers erbij (uit een kastje?).
Even de eerste 3 nummers / singles beluisterd en het klinkt ingetogen tegen Folk Rock aan, alhoewel Classic Rock ook niet ver weg is.
Heb al jaren geen Stone Temple Pilots geluisterd en ik heb alleen het eerste album, het enige wat ik dus echt ken van de band. Wel kan ik me de typische stem van Scott Weiland herinneren en zonder hem is dit eigenlijk een andere band. Zeker als ik deze nummers zo hoor. Een beetje a la Red Hot Chili Pepper voor en na John Frusciante / Josh Klinghoffer.
Op het eerste gehoor klinkt het verrassend door de afwijkende sfeer / stijl, niet origineel maar wel kundig uitgevoerd. Je moet wel van deze wat dromerige ingetogen Rock houden want dat is wel een breuk met het bekende werk van deze band. Maar zeker niet slecht.
Even de eerste 3 nummers / singles beluisterd en het klinkt ingetogen tegen Folk Rock aan, alhoewel Classic Rock ook niet ver weg is.
Heb al jaren geen Stone Temple Pilots geluisterd en ik heb alleen het eerste album, het enige wat ik dus echt ken van de band. Wel kan ik me de typische stem van Scott Weiland herinneren en zonder hem is dit eigenlijk een andere band. Zeker als ik deze nummers zo hoor. Een beetje a la Red Hot Chili Pepper voor en na John Frusciante / Josh Klinghoffer.
Op het eerste gehoor klinkt het verrassend door de afwijkende sfeer / stijl, niet origineel maar wel kundig uitgevoerd. Je moet wel van deze wat dromerige ingetogen Rock houden want dat is wel een breuk met het bekende werk van deze band. Maar zeker niet slecht.
0
geplaatst: 26 februari 2020, 11:29 uur
koosknook schreef:
Wel een mooie hoes, al verwacht ik deze meer bij een progrock band
Wel een mooie hoes, al verwacht ik deze meer bij een progrock band
Wind & Wuthering Genesis
0
geplaatst: 8 maart 2020, 11:06 uur
Kom regelmatig terug bij dit album, er wordt gewoon lekker op gemusiceerd en het melancholie druipt er vanaf.
De waardering is w.m.b. onterecht te laag (op dit moment net geen 3*).
Dit album is meer in lijn met de Soft Rock / Akoestische Rock ballad More Than Words van Extreme uit 1991. Als je dat kan waarderen dan zal dit waarschijnlijk goed vallen, al leunde Extreme wel meer op de 'harmonies'.
De waardering is w.m.b. onterecht te laag (op dit moment net geen 3*).
Dit album is meer in lijn met de Soft Rock / Akoestische Rock ballad More Than Words van Extreme uit 1991. Als je dat kan waarderen dan zal dit waarschijnlijk goed vallen, al leunde Extreme wel meer op de 'harmonies'.
0
geplaatst: 16 maart 2020, 00:15 uur
Zeker geen slecht album maar wel een fikse koerswijziging ten aanzien van het verleden,het klinkt nu allemaal wel erg ingetogen en rustig.Voor mij zelfs te want Perdida wordt soms wat eentonig en komt op die momenten wel erg dicht in de buurt van veredelde achtergrondmuziek.Wat dat betreft hadden de Stone temple pilots wel wat meer dynamiek in de sound van hun achtste album mogen leggen.
Nu leunt de plaat hoofdzakelijk op de sfeer met enkele,dat dan weer wel sterke songs in de vorm van bijvoorbeeld de opener Fare Thee Well (oorspronkelijk Dink's Song),een cover van een folk traditional waarvan de oorsprong niet precies bekend is en die in 1909 voor het eerst werd opgenomen door musicoloog Alan Lomax en Miles Away.
Voor het overige kabbelt Perdida grotendeels rustig voort,luistert aangenaam weg maar meer dan een kleine voldoende levert dat allemaal niet op.
Nu leunt de plaat hoofdzakelijk op de sfeer met enkele,dat dan weer wel sterke songs in de vorm van bijvoorbeeld de opener Fare Thee Well (oorspronkelijk Dink's Song),een cover van een folk traditional waarvan de oorsprong niet precies bekend is en die in 1909 voor het eerst werd opgenomen door musicoloog Alan Lomax en Miles Away.
Voor het overige kabbelt Perdida grotendeels rustig voort,luistert aangenaam weg maar meer dan een kleine voldoende levert dat allemaal niet op.
0
geplaatst: 13 mei 2020, 10:37 uur
Geen aanrader om op te zetten terwijl je aan het werk bent, want je dommelt aardig in van Perdida. Ik vind het een slaapverwekkend album, dat maar voort en voort kabbelt, en geen opzien baart.
Aan de andere kant: door het kleurloze karakter van de plaat irriteert het dan ook weer niet. Als achtergrondmuziek is dit dus best aardig, maar verdere ga ik me er niet meer aan wagen.
2,5 sterren
Aan de andere kant: door het kleurloze karakter van de plaat irriteert het dan ook weer niet. Als achtergrondmuziek is dit dus best aardig, maar verdere ga ik me er niet meer aan wagen.
2,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.