King Crimson - THRAK (1995)

1e album van King Crimson in de jaren '90. Met een line up & muzikale richting die fel op de jaren '80-KC is gebaseerd, maar hetzij met een vleugje van de jaren '70 KC (die van de gouden 3 dan). Mooi album van een geweldige band. een 4

Inderdaad een mooie mix van '80 en '70 KC. Puntje van kritiek zou het volledig dichtgesmeerde geluid kunnen zijn (maar wat wil je: 2 gitaristen, 2 bassisten/stick-spelers en 2 drummers). Mij stoort het niet maar niet iedereen houdt er van.
Hoogtepunt vind ik de "I Am The Walrus"-remake: Dinosaur. Fantastisch nummer!!!

dinosaur- walrus?

ik zie die link toch echt niet


verder gave plaat

Fripp daagde Belew ooit uit om een Walrus-Crimson-stijl te schrijven. Dinosaur was het resultaat.
Remake was ook niet echt het juiste woord, heet zoiets niet een pastiche oid?

geen id, maar ik zie nog steeds geen overeenkomsten in de 2 nummers

Nou ja, het is in ieder geval een geweldig nummer. Toch?

dinosaur, jawelll

blijft een geweldige plaat

soundscapes zoals alleen kc ze kan neerzetten

heerlijk

fantastische plaat met muziek die je hersens laat dansen, superheerlijk heb ze ooit live gezien met de dubbele bezetting ( bas, gitaar en dubbele drums o.a. de sublieme bill bruford ) en ze waren geniaal, het was alsof er een atoombom ontplofte , muziek die alles aanvrat aan je , compleet weggeblazen werd je , terrific !!!

what i really love

de soundscapes

heerlijk, van mij mag kc een plaat maken met alleen maar

Wat vind ik One Time toch een geweldig sentimenteel nummer, vooral de eerste minuut daar krijg ik werkelijk kippevel van en ik kan daar maar niet genoeg van krijgen van dat nummer. Live nog beter klinkend dan op deze studio plaat vind ik.

Plaat die het één en ander naar mijn mening met succes weet te combineren. Vette instrumentale stukken a la de (moderne) King Crimson worden afgewisseld met up tempo nummers en ballads met zang. Straight music, hard en strak. Ik heb de plaat toentertijd gekocht maar kon moeilijk wennen aan de schelle productie die maakt dat ik er niet vaak naar luister, hij doet simpelweg pijn aan mijn oren. Neemt niet weg dat ik de nummers goed vind, vooral People en One Time, toch blijft mijn voorkeur uitgaan naar de oude King Crimson uit de 70er jaren. Platen als Lizard en In the wake of Poseidon, blijven mijn favorieten.

YouTube - KING CRIMSON - Thrak (deja Vroom 95)

king crimson: live zijn ze het best.

Fantastische klereherrie is het eigenlijk dit album. Maar wat wil je ook met de dubbel triple. 2 bassisten, 2 gitaristen, en notabene 2 drummers. Ik ken verder ook geen enkele band die 2 drummers hebben.

Beste stukken vind ik toch wel Inner Garden I & II, heerlijk duister en sfeervol. Wat een onheilspellende toon de heren daar eruit krijgen, klasse

The Mothers of Invention

Adam & the Ants

The allman brothers

The Grateful Dead

The Doobie Brothers.

Oke oke, maar King Crimson heeft er op de huidige tour drie! En nu jullie weer.

Was inderdaad een groot feest onlangs in Utrecht met die 3 drummers.
Vanaf openingsnummer Larks Tongues In Aspic tot de laatste noot van 21st Century Schizoid Man compleet van mijn stoel geblazen !

Kan niet wachten op een live-registratie van deze tournee

Deze plaat is door mij eigenlijk altijd een beetje veronachtzaamd, maar feitelijk bevat hij ongeveer dezelfde mix van experimenteel, tegendraads, alternatief en poppy als z'n mini-voorganger (waar hij ook diverse composities mee deelt), en is als zodanig heel genietbaar. Adrian Belews stem lijkt hier niet alleen op die van ex-college David Byrne maar soms (bijvoorbeeld op Dinosaur en Walking on air) warempel ook op die van John Lennon, en de Beatle-link gaat nog wat verder doordat ik af en toe Lennon/McCartney-invloeden hoor, bijvoorbeeld in de Beatle-eske gitaarloopjes waarmee People eindigt (I want you (she's so heavy)). Qua gitaargeluid is dit verder een droom, maar het lelijke en droge snare-geluid dat als een blokje hout klinkt (goed te horen op People) staat me wel erg tegen; net als TJN hierboven ben ik niet dol op de produktie.

Ik heb de doorstart van King Crimson in de jaren 90 nooit echt heel erg goed gevonden. De jaren 80-platen klonken veel vrijer en losser. Het had meer swing. Op deze platen klinkt de band veel te industrieel, te machinaal, te gemaakt en te zielloos. Ik kan prima tegen een overdaad aan instrumenten en ook tegen dissonanten. Dus daar ligt het niet aan, maar de muziek vind ik gewoon niet goed hier. Het lijkt mij allemaal teveel op wat later Tool en Porcupine Tree zou doen.

Bovendien is de sound volgepropt. Het is niet het aantal muzikanten die deze plaat vermoeiend maakt (doe mij dan maar Bitches Brew of iets van The Allman Brothers). De plaat klinkt kil, afstandelijk en lijkt een soundtrack voor een horrorfilm, en dat is niet hoe ik mijn progressive rock graag lust.