Black - Wonderful Life (1987)

Eigenlijk vind ik alleen de laatste vier bonustracks wat minder, maar dan nog eerder omdat ze experimenteel en zoekend (en daardoor nog altijd redelijk interessant) zijn dan echt slecht, en I'm not afraid gaat wat te lang door, maar de overige nummers blijven voor mij steeds op een opmerkelijk hoog niveau. En wanneer het even saai dreigt te worden zit er wel een aardige solo of een boeiende wisseling van arrangement in.

Ken Black alleen van "Wonderful Life" (gecoverd door Rob de Nijs: "Een Gelukkig Mens" ), en heb deze band altijd gezien als een one hit wonder. En dat is het natuurlijk ook, want hoewel de rest van het album niet slecht is, hebben we het hier niet over hitmateriaal.

"Wonderful Life" is de onbetwiste winnaar van dit album...

WONDERFUL LIFE (1987)

Op weg naar de 50 schrijf ik op mijn Facebookpagina een beknopte biografie. Elk jaar is een hoofdstuk dat ik link aan de grootste hits van toen: een manier om een connectie te maken met zoveel mogelijk vrienden. Want liedjes zeggen soms meer over ons leven dan we zelf kunnen verwoorden. Af en toe smokkel ik een persoonlijke favoriet in de tracklijst die net buiten de top 3 viel. Wonderful Life van Black is zo'n nummer. En toen ik het lied op het hoofdstuk uit 1987 legde, klopte dat nummer beter dan het ooit geklonken had. 1987 was het jaar waarin ik 18 werd en de stap van secundair naar universitair onderwijs zette. Geen nummer weet wat er op die leeftijd door me heenging vandaag mooier te verwoorden. Wat een song.

Wonderful Life is ook meteen de titeltrack van Blacks eerste langspeler. Colin Vearncombe timmerde al langer aan de weg naar het succes. Een weg die niet bepaald over rozen liep. En laat dat ook meteen de saus zijn waarin de meeste songs op deze plaat gemarineerd zijn: de zoetzure pijn van het zijn. Het vlotjes rockende Everything's Coming Up Roses deed aanvankelijk niets als single. Daarvoor was Black op zich als popster te kleurloos. De Brit moet het namelijk hebben van zijn teksten en het timbre van zijn stem dat wat doet denken aan dat van de trans-Atlantische snikker Chris Isaak.

Daarna volgde de verborgen parel Sweetest Smile. Een ballad die in het releaseschema ongetwijfeld te vroeg kwam om de nodige aandacht te sprokkelen in de ether. Opvallend aan het album zijn toch wel de mooi aangeklede arrangementen. Er is duidelijk lang en zorgvuldig geschaafd aan de nummers. In dit geval steelt de klarinet moeiteloos het hart van de luisteraar. Colin schrijft alle nummers netjes zelf: een bewonderenswaardige prestatie in het tijdperk van hitfabrieken als die van Stock Aitken & Waterman.

Pas als derde single zag Wonderful Life het levenslicht. En met die single brak Black niet alle in de UK maar ook in de rest van Europa door. Het nummer was een jaar eerder al op 45 toeren verschenen in een vroegere versie. Misschien dat A&M daarom de klassieker pas als derde single in de rij uitbracht. Het uptempo I'm Not Afraid werd goed genoeg bevonden om als vierde proever van het album in de rekken gelegd te worden. De song laat het soulelement in de muziek van Black beter tot zijn recht komen.

Uiteindelijk verscheen in sommige landen met het sfeervolle Paradise nog een vijfde single. Eigenlijk laat Wonderful Life naast de twee hitgevoelige singles die de titeltrack en Everything's Coming Up Roses zijn vooral heel wat sfeervol werk horen dat aan de mainstream grijsheid ontsnapt dankzij de unieke stem van Vearncombe en de liefdevolle vormgeving van zijn productieteam. Er zit ook voldoende variatie in de tien tracks tellende selectie om je als luisteraar niet te vervelen.

Op CD werden er nog vijf extra songs aan de tracklijst toegevoegd. Dat was in 1987 een veel gebruikte methode om de CD als nieuwe geluidsdrager te promoten. Het betreft hier een selectie b-kanten en bonustracks van diverse 7" en 12" releases. Een selectie, want wie het volledige plaatje wil horen van wat Black in 1987 uitbracht kan terecht op de 2CD heruitgave van 2013 waar nog eens elf extra nummers aan het album worden toegevoegd. Vlug kopen voor hij definitief uit roulatie is.

Deze plaat laat zich trouwens erg goed genieten in aanwezigheid van dit A&M album uit dezelfde periode.

Sam Brown - Stop! (1988)

Mooi popmuziek album. Colin Vearncombe had echt een bijzonder mooie stem. Natuurlijk is "wonderful life" een echte klassieker en terecht. Maar bijna alle nummers zijn meer dan de moeite waard. "Sweetest smile" zou net zo'n klassieker moeten zijn. Ook erg mooi : "Ravel in the rain", "I just grew tired", "Everything's coming up roses"