Black - Wonderful Life (1987)

Wonderful Life 5* schitterend nummer, helaas door diversen verkracht, waarbij de gruwelijke, slappe en emotieloze vertolking van Mathilde Santing alles slaat.... Luister naar het orgineel en je snapt het. Album redelijk, 2,5*

Titelnummer en Sweetest Smile zijn prachtig. De rest zweeft er een beetje om heen. Gedateerde jaren tachtig geluid heeft die er niet uit gekregen.

Prima plaat. Markeert voor mij zo'n beetje het einde van de jaren 80.Qua muziek dan.

Ravel in the Rain is m'n favoriet.
Sommige nummers klinken wat gedateerd... die alt-sax in the Sweetest Smile klinkt een beetje cabaretesk...

Toch maar 3,5*

Een must have voor mij. Zo'n CD die je altijd is bijgebleven en je destijds op tape 'grijs' hebt gedraaid. En, tja de tapes liggen tegenwoordig op zolder......
Vandaag voor maar 2 disk-credits via www.mailmydisk.com binnen gekregen: Wonderful!
Voor vandaag maar eens starten met een goede 3,5 ster....

Na 2 keer luisteren vanavond: opwaardering naar 4!!
Het verrast mij toch hoe gevarieerd deze CD is en wat een geweldige zanger Vearncombe is....
N.b. Ook het boekje is een voorbeeld van 'hoe het ook kan': prachtige vormgeving!

Deze moest ik ook maar eens aanschaffen. Heerlijke soulvolle stem heeft deze Black. Het nummer Sweetest Smile kwam net voorbij en ook dat is naast het titelnummer een prachtige song.

Trouwens, de nieuwe single van Zucchero heet Wonderful Life.. Men kan er moeilijk van afblijven blijkbaar. Deze versie blijft veruit superieur.

Een album vol verrassingen mag ik zeggen. Soul, softrock en popnrs wisselen elkaar af. Toont met deze plaat zijn talent. Enkel naar het einde toe wordt het een beetje eentonig, maar voor de rest prima cd. 4/5.

Ik ken alleed de 2 singles hiervan; ik zal het eens een keer beluisteren, na hier de berichten te hebben gelezen.

Maar krap 3 sterren van mij. Naast de mooie composities (1 en 2) vooral veel nietszeggend vulmateriaal.

Niets aan toe te voegen.

Heb Colin Vearncombe na het uitbrengen van dit album live in Vredenburg gezien: topconcert en veel pittiger dan de sommige vrij soft en teder klinkende nummers op het album. En zijn stem is krachtig, soepel en kronkelend zich behendig om de fretloze bassen en kitscherige synthgeluiden.

Ik kreeg in de jaren voor de digitale revolutie een cassettebandje met muziek van Colin Vearncombe met een weergaloos melacholisch liedje, ik maar zoeken en zoeken staat het niet op dit album, maar blijkt colin later solo te zijn gegaan... or something like that!!! Ik heb het liedje nooit meer gevonden, en het cassettebandje van de muziekvriendin van destijds ligt "op zolder". Het liedje blijft nog altijd na echo'en in mijn hoofd. Dit album is hit and miss, waarom? Ten eerste vind ik wonderful life en sweetest smile tijdloze wereldhits (en dikke vinger naar mathilde santing, hoe ze het lef heeft om er mee te fukken grrrr), maar deze nummers vind ik niet geheel een streling voor het oor, omdat de stijl van Black moet worden benadrukt door een irritante saxofoon... had daar een viool van gemaakt of zo, die saxofoon past niet voor iets droevigere muziek. Ten tweede vind ik op deze nummers na de rest van het album niet om door te komen, ik heb het jaaaaren lang geprobeerd en ik kan het nog steeds niet.

Met terugwerkende kracht even mijn waardering uitspreken voor dit album. Vandaag meegestuurd gekregen met een zending platen en daar is o.g. wel mee in zijn nopjes. Tuurlijk kende ik Wonderful Life al, dat een klassieker is gebleken. Maar ook Everything's coming up roses, heeft iets eigens over zich en is destijds een kleine hit geweest, maar blijft nog goed overeind, als eigenlijk heel deze plaat dat doet. Colin heeft een warme, zachte mooie stem. De muziek is sfeervol, melodieus en met een jazzy- soul tintje erin. Sade, Tanita Tikaram en zelfs een Mission hoor ik er wel een beetje in terug, vooral aan het begin van kant B.
Sterk debuut.

Jaren niet gehoord, nu weer op een tweedehands CD'tje teruggevonden, en ik ben er blij mee. Wat mij altijd is opgevallen is juist hoe de plaat als één geheel klinkt, terwijl de nummers onderling toch veel variatie vertonen. Geen begenadigd zanger, maar zijn stem past wel perfect bij de muziek. Prachtige gemeende melancholie.

Vraagje: in het boekje worden de muzikanten genoemd, maar geen gitarist. Weet iemand misschien of Black die partijen zelf speelt?

Eigenlijk een prima plaat met een eigen geluid.
Het wonderschone nummer Wonderful life is alleen al het aanschaffen waard.
Maar Paradise en Sweetest smile ontroeren mij ook.
Er staan ook een paar wat mindere nummers op, maar ach, ik heb deze LP voor 3 euro gekocht! Zijn geld meer dan waard!!!

Eigenlijk vind ik alleen de laatste vier bonustracks wat minder, maar dan nog eerder omdat ze experimenteel en zoekend (en daardoor nog altijd redelijk interessant) zijn dan echt slecht, en I'm not afraid gaat wat te lang door, maar de overige nummers blijven voor mij steeds op een opmerkelijk hoog niveau. En wanneer het even saai dreigt te worden zit er wel een aardige solo of een boeiende wisseling van arrangement in.

Dit album an sich is niet zo'n hoogvlieger. Te veel middelmatige songs om echt te bekoren.
Maar hier staat 'Wonderful life' op en dat is toch echt wel een klassieker. 'Everything's Coming Up Roses' kan mij ook bekoren.
Maar mensen luister es aandachtig terug naar 'SWEETEST SMILE! '. Dat is grote klasse. Eén van de allermooiste songs ooit.

Ben het wel eens met zo ongeveer iedereen hierboven.
Black was in 1987 best wel even een sensatie, maar nu tig jaren later blijft alleen Wonderful Life over als een echte klassieker.
Verder zijn Everything's Coming Up Roses en Sweetest Smile nog mooie nummers.
Dus na de eerste twee songs zakt het behoorlijk in.
Niet alle jaren 80 muziek klinkt gedateerd, maar deze dus over het algemeeen wel.
Het klinkt allemaal best wel aardig en niet vervelend, maar de songs beklijven niet.
Hier geldt helaas ook (ook na nu weer een paar keer gedraaid te hebben): je bent alles alweer vergeten als de CD.-speler afslaat.
Sowieso duurt de plaat te lang.
Alleen voor diehard jaren 80 fans zou ik bijna zeggen.
2,5 dan maar.
Jammer voor een plaat die ik wederom geprobeerd heb om goed te vinden, maar wat weer niet gelukt is.

Ik vind het wel meevallen met die gedateerdheid, veel invloeden hierin, jazz, funk, melancholie en rock.
Zeker lekker voor in de late uurtjes, titelnummer was het enige wat ik kende, maar dit album is zeker de moeite waard Ravel in the Rain vind ik ook zeer de moeite waard, al is dit een bonusnummer.

Ik vind dat ook wel meevallen, tuurlijk de drums in bv. Everything's Coming Up Roses is erg 80's maar verder is dit deze man/plaat toch niet het toonbeeld van de jaren tachtig muziek?

Ken Black alleen van "Wonderful Life" (gecoverd door Rob de Nijs: "Een Gelukkig Mens" ), en heb deze band altijd gezien als een one hit wonder. En dat is het natuurlijk ook, want hoewel de rest van het album niet slecht is, hebben we het hier niet over hitmateriaal.

"Wonderful Life" is de onbetwiste winnaar van dit album...

Begonnen als trio in '81 om nadien als éénmansgroep verder te gaan.

Black alias Colin Vearncombe (eigenlijk wel een mooie naam) valt op door zijn prachtige warmbloedige melancholieke stem.
Grootste hit van de man Wonderful Life blijft natuurlijk prachtig maar Sweetest Smile moet zeker niet onder doen,integendeel.De fraaie sopraansax in het nummer is een streling voor het oor. Ook de up-tempo single Everything Is Coming Up Roses blijft een pareltje.

Wat ik niet begrijp is dat sommige dit album als 'gedateerd' bestempelen.
Dan kan je het grootste deel van de artiesten van weleer daar onder klasseren.
En is gedateerd per definitie dan slecht?

Voor mij is het gewoon tijdloze popmuziek.

Even een paar dingen proberen te weerleggen;

One hit Wonder: dat geldt toch alleen als een artiest zijn/haar succes puur afhangt van single-succes? Als een artiest gewoon platen blijft uitbrengen die mensen kopen en mensen nog steeds naar concerten blijven gaan, dan spreek je toch niet van een One-hit wonder?

Het album duurt té lang: het duurt maar drie kwartier. Dat is toch gewoon een normale speelduur?

Het album klinkt gedateerd: muziek uit 1950 of 2001 klinkt ook gedateerd. Ik snap nooit precies wat het probleem is.

Tsja, one hit wonder, lastige term. Zo'n term waar mensen verschillende betekenissen aan toeschrijven. De één neemt heel letterlijk en noemt Lou Reed een one hit wonder omdat ie slechts eenmaal de top 40 heeft gehaald. De ander noemt artiesten als Lou Bega, Eiffel 65 en PSY een one hit wonder terwijl die toch echt een tweede top 40-hit hebben gescoord. Hoe dan ook, dit zegt Wikipedia erover:

"The term one-hit wonder is most often used to describe music performers with only one Top 40 hit single or for having one signature song which overshadows their other work."

Dat eerste gaat niet op voor Black want Sweetest Smile was ook een klein hitje. Het tweede lijkt me echter prima van toepassing op Black.

Ozric Spacefolk Daar hebben we het in 2009 bij John Miles (over signature song gesproken) ook al over gehad

al had je toen nog wel een andere nickname

Ja, dat is waar. In die andere gedaante had ik wel minder geduld voor dit soort zaken.
Maar dat klopt, John Miles, een artiest met prachtige, conceptuele platen, die als one-hit wonder werd gezien, daar had ik moeite mee.

Overigens is a-ha in de States een one-hit wonder.

The Sun Always Shines on TV is er anders ook nog een aardige hit geweest.

Arrie, ach, ik dacht ooit eens zoiets gelezen te hebben ergens.
Ik gebruik het altijd om aan te geven hoe belachelijk de term is.
Misschien moet ik me er maar niet zo druk om maken.

Moet je ook zeker niet. Het is vaak helemaal geen waarde-oordeel. Gewoon iets dat je feitelijk kan staven maar verder niet eens zoveel hoeft te zeggen.

Bij Black zegt het alleen dat, ondanks dat ie altijd platen is blijven maken, hij nooit meer dat grote succes van Wonderful Life wist te behalen. Maar dat zegt natuurlijk niks over de kwaliteit.