My Dying Bride - The Ghost of Orion (2020)

Wat heb ik uitgekeken naar dit album! Afgelopen weekend heeft de plaat overuren gedraaid op mijn draaitafel. Met name het tweede gedeelte van dit album (kant C en D) is bijzonder sterk, met The Long Black Land (prachtig hoe dit nummer in het tweede gedeelte loskomt) en The Old Earth. Eigenlijk is alleen kant B wat minder. De zanglijn van Tired Of Tears vind ik niet sterk en het saaie The Solace drukt mijn score ook.

De productie is werkelijk om door een ringetje te halen, al zullen er luisteraars zijn die de productie wat te clean vinden.

Score: 81/100

De melancholische doommetal van deze britse band gaat al jaren achteruit wat mij betreft. Ook dit album is weer een taaie, trage en vooral saaie zit. Opener Your Broken Shore begint de plaat evenwel veelbelovend, mede door de sterke grunts, maar daarna vervalt men snel in vervelende, langdradige tracks die afwisseling en vooral spanning missen. Ik blijf het keer op keer proberen met My Dying Bride, maar ik word er eigenlijk steeds somberder van. Dat zal toch niet de bedoeling zijn?

Na de eerste luistersessie was ik nog niet heel erg positief, maar na een aantal keren dit album beluisterd te hebben vind ik hem toch wel erg goed. Ik vind alleen wel dat het album niet echt grote hoogtepunten heeft.

Het einde van mijn "marathon" van My Dying Bride. Eind 2024 heb ik besloten de hele discografie eens langs te gaan, en te eindigen bij deze plaat uit 2020. Eigenlijk mede dankzij hun nieuwste plaat die ik het afgelopen jaar best interessant vond. 'The Ghost of Orion' is overigens de plaat geweest waar mijn interesse in My Dying Bride werd gewekt, niet wetende dat dit praktisch hun enige album is waar ze zoveel clean vocals gebruiken. Het is dan niet mijn favoriete plaat van deze grootmeesters, 'The Ghost of Orion' komt wel echt heel hoog op het lijstje.

Want ik hou hier echt van. Nummers als 'Tired of Tears' zijn zo prachtig, daar krijg ik eigenlijk helemaal niet genoeg van. De plaat raast voorbij, en ik kan eigenlijk niet zeggen dat ik me echt verveeld of geïrriteerd heb aan deze plaat, en ben het overigens ook eens met de vrij hoog uitslaand gemiddelde die deze plaat mag hebben! Heerlijke passages, prachtige vocals en een beladen sfeer zorgen dat deze plaat echt een waardige afsluiter van mijn marathon mag zijn.

Nu het begin maart is, maken we ons op voor de luisterpartij aanlopend naar Graspop Metal Meeting, dus ik heb deze ook tijdig kunnen afsluiten. Ik wil My Dying Bride sowieso nog heel graag eens live zien, elke keer loop ik ze mis!