Tame Impala - The Slow Rush (2020)

Teleurstellend. Zeker als ik dit moet vergelijken met het album Currents. Maar het moet gezegd worden; dat album bevatte ook een van de voor mij mooiste songs ooit gemaakt. Dan heb ik het natuurlijk over Let It Happen. Maar...helaas, geen enkel nummer op dit nieuwste album komt daar ook maar in de verste verte bij in de buurt. The Slow Rush is voor mij daarom ook tot nu toe het minste album van deze Australische band.

3,0*

Leuke ideeën, lekker op het eerste gehoor, maar: te lang en gaandeweg slaapverwekkend.
De oorzaak: geen progressie in songs die compleet zijn platgeproduceerd.
Ik heb het idee dat ik niet veel mis als ik skipsgewijs (tien seconden luisteren, half minuutje overslaan, tien seconden luisteren) door het album ga.

Borderline, Lost in Yesterday en Breathe Deeper zijn fijne liedjes, maar houden niet mijn aandacht over de hele lengte vast.

Oplossing: Geef de liedjes wat meer ademruimte en maak er radio-edits van, dan wordt het echt een lekker popplaatje.

Edit: The Less I Know The Better komt nu voorbij op de Spotify. Daar zit nou wél die dynamiek in die ik op The Slow Rush niet tegenkom.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tame Impala - The Slow Rush - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tame Impala - The Slow Rush
Tame Impala heeft de neo-psychedelica van tien jaar geleden definitief verruild voor de popmuziek van nu en die klinkt op The Slow Rush werkelijk fantastisch

Na twee geniale albums leverde Tame Impala met Currents vijf jaar geleden een wat teleurstellend album af, maar het was wel een album dat van Kevin Parker een wereldster maakte. Op The Slow Rush werkt de Australische muzikant het geluid van Currents verder uit en dat levert een bijzonder lekker klinkend album op. Tame Impala maakt warmbloedige muziek met een zwak voor softpop, disco en de dansmuziek van nu. Het klinkt misschien wat lichtvoetig of zelfs oppervlakkig, maar wat zit het allemaal knap in elkaar. The Slow Rush bestaat uit heel veel lagen en in iedere laag hoor je weer wat anders moois. Popmuziek met een hoofdletter P.

Tame Impala schaarde zich tien jaar geleden met haar debuut InnerSpeaker direct onder de smaakmakers binnen de neo-psychedelica en bevestigde die status twee jaar later met Lonerism, dat de gitaren deels verruilde voor elektronica.

De band rond de Australische muzikant Kevin Parker keerde in 2015 terug met het als breakup album gepresenteerde Currents, maar het bleek een verrassend lichtvoetig breakup album. Op Currents flirtte Kevin Parker nadrukkelijk met onder andere soft pop, disco en de elektronische popmuziek van Daft Punk, was er geen rol meer weggelegd voor gitaren en nauwelijks plek voor invloeden uit de neo-psychedelica.

Je kunt over Currents zeggen wat je wilt, maar het album stak wel knap in elkaar en maakte van Kevin Parker een wereldster. De afgelopen jaren trouwde de Australische muzikant met een jeugdvriendin en had hij het verder druk met een wereldster zijn, waardoor het vierde album van Tame Impala bijna vijf jaar op zich heeft laten wachten. Ik beluisterde het album een aantal dagen voor de release vluchtig en concludeerde vrijwel direct dat Kevin Parker op The Slow Rush verder gaat waar Currents in 2015 ophield. Niet veel aan was mijn tweede conclusie.

The Slow Rush lag al op de stapel met afgeschreven albums toen iemand me adviseerde om het album vooral eens met de koptelefoon te beluisteren. Dat scheelt een heleboel, want net als Currents zit het geluid op het nieuwe album van Tame Impala bijzonder knap in elkaar. Kevin Parker kiest ook op zijn nieuwe album weer voor een elektronisch geluid, waarin de lagen synths hoog zijn opgestapeld. Liefhebbers van de neo-psychedelica van de eerste twee albums van Tame Impala trekken wederom aan het kortste eind, want ook dit keer kiest Kevin Parker voor een bonte mix van invloeden met een duidelijke voorliefde voor softpop en muziek voor de dansvloer.

The Slow Rush klinkt, zeker bij beluistering met de koptelefoon, als een omgevallen platenkast en het is een platenkast waarin zwoele popliedjes en tracks voor op de dansvloer domineren. Het is muziek die bij beluistering met de koptelefoon pas echt tot leven komt. Kevin Parker heeft van zijn bonte geluid inmiddels zijn handelsmerk gemaakt en doet op zijn eigen album nog net wat meer zijn best dan op de albums van anderen.

Het levert een bont zoekplaatje op waarin invloeden uit een aantal decennia popmuziek zijn verstopt. Het zijn invloeden die op knappe wijze aan elkaar worden gesmeed. 70s soul en softpop blijken prima te combineren met moderne elektronica en leveren eigentijdse popliedjes op die je makkelijk de dansvloer op slepen, maar die ook uitnodigen tot het eindeloos uitpluizen van al het moois dat Kevin Parker in zijn muziek heeft verstopt en het is heel veel moois.

Vergeleken met Currents klinkt The Slow Rush ook nog eens een stuk warmer en nog veel rijker. Vergeet dat Tame Impala ooit heel andere muziek maakte en het is makkelijk om van het nieuwe album van de Australische eenmansband te houden. The Slow Rush schiet als een roller coaster door een aantal decennia popmuziek, maar springt niet van de hak op de tak. Kevin Parker maakt op zijn nieuwe album de popmuziek van de jaren 20 en overtuigt iedere keer dat je naar het album luistert net wat meer. Erwin Zijleman

Tame Impala is een band die ik een zeer warm hart toe draag. Een band die perfect een neo-psychedelica sound kon omvatten en er een populaire en moderne spin aan kon geven zonder inhoud te verliezen. Lonerism zal voor mij altijd een van dé albums van de 10’s blijven, maar het meer poppy ‘Currents’ kan ik ook zeker waarderen. Dat de Impala’s besloten om de wegen ingeslagen op Currents te blijven volgen, vind ik op papier dus helemaal geen slechte keuze.

Het is een bekwaam geproduceerd en opgepoetst totaalplaatje, maar voor de hoeveelheid grooves die de Australiërs op de luisteraar afvuurt, zit er wel verdraaid weinig soul in. Kevin Parker en co lijken gedurende bijna het gehele album op standje cruise control te staan. De psychedelische sound hebben ze uiteraard wel onder de knie, maar van een paar geniale uitstapjes gedurende de speellengte van een track is geen sprake meer. Het gaat van punt A naar punt B in een rechte lijn, klein hobbeltje in de vorm van een repeterende synthesizer en wat onnodig bombast hier en daar… daarmee mogen we het doen. Met Posthumous Forgiveness durven ze nog meer buiten het voorgeschreven boekje te treden, maar dan kent het nummer ineens een onsubtiele overgang naar een tweede fase die qua compositie dusdanig weinig overeenkomt met het eerste deel dat het net zo goed een nieuw nummer kan zijn. Om over het structurele rotzooitje wat One More Hour heet maar te zwijgen. Terugluisterend naar nummers zoals ‘Keep on Lying’ en ‘Mind Misschief’, met meerdere lagen en vloeiende overgangen, kan ik niet anders dan concluderen dat de mannen het zich er wel erg gemakkelijk vanaf hebben gebracht.

Bordeline, It Might Be Time, Lost in Yesterday zijn singles die zo in hun live assortiment passen en de zaal absoluut in beweging gaan krijgen. Maar Tame Impala is voor mij ook altijd een band van de deepcuts geweest, de niet-single tracks die stiekem zeer kwalitatief zijn. Helaas behoort het gros van de niet-singles van het album naar mijn mening tot de mindere garde. Tomorrow’s Dust, Instant Destiny, On Track, Is it True, soortgelijke nummers die maar wat voortkabbelen met ongeïnspireerde ritmes en niet uitdagende zang. Ondertussen vormen deze tracks wel een groot deel van de body van het album.

Het is natuurlijk niet per definitie een kwade zaak als een band ervoor kiest om wat minder grensverleggend bezig te zijn en meer te focussen op een exploratie van een bestaande sound. De funderingen van synthesizers en disco-ritmes zijn zeer gepolijst, maar te vaak gaan nummers nergens heen of worden juist geteisterd door onlogische overgangen. Helaas kon ik daardoor uit dit nieuwe album van Tame Impala niet veel halen.

Ik vind het wel een aardig album. Maar ik heb niet zo veel met albums die wel leuk zijn. En dan staat er een goed nummer op, zoals Breathe Deeper, dan komt er een storende overgang, ... Is het afgelopen? Oh het gaat weer verder. Ja ik vind een nummer als Elephant vele malen beter, omdat er een gitaar in zit. Het is niet een gemis gitaren, misschien bij Tame Impala wel... Want ik houd zeker ook van elektronische muziek, zoals OMD en Depeche Mode. Bij mij gaat het erom, doet het wat met me. Zit er emotie in? Zit er spanning in of rockt het lekker? Nee niets van dat alles. Ik hoorde het al aan de singles. Ze hadden het net niet. Het is wel een aardig album.

Tame Impala wist iedereen van de wijs te brengen toen ze na het goed ontvangen Lonerism hun psychedelische gitaarsound vervingen door een elektronisch gerichte aanpak. Al was die omschakeling reëel gezien niet eens zo gigantisch groot. De nadruk ligt nog steeds op het hallucinerende effect, alleen is de instrumentatie op Currents totaal veranderd.

De benadering is een stuk toegankelijker, en dat er een hitsingle in de geestverruimende lucht hing was overduidelijk. Die cultklassieker werd geschreven met Let It Happen, welke niet terug te vinden is in de commerciële lijstjes, maar wel door het alternatieve publiek de terechte waardering krijgt.

Voordat je het weet ben je alweer zo’n kleine vijf jaar verder als daar opeens het catchy clubdier Lost in Yesterday verschijnt. Met de heerlijke hoge zang van Kevin Parker en de funky elektronische beats passen ze perfect in die eighties revival die op dit moment heerst. Feitelijk is de aanpassing veel minder groot, maar na de stilte vergeet men al snel dat ze een aantal jaar geleden al verantwoordelijk waren voor dit geluid. Alleen toen was het een stuk vernieuwender, terwijl het nu voornamelijk mainstream is geworden.

Hierdoor wordt er veel verwacht van het nieuwe werk. Er is zelfs een driedeling waarneembaar bij de luisteraars. De die hards die stiekem hopen op de sixties druggy gitaarklanken van het debuut, de hedendaagse ravers die geheel los willen gaan op de meer dansbare Currents periode, en de net verworven luisteraars die vooral nieuwsgierig zijn geworden naar de band achter het lekker groovende Lost in Yesterday. Alle aandacht gaat in ieder geval uit naar The Slow Rush, waarmee al vrij snel in het begin van het jaar een van de grotere releases gepland staat.

De stotterende opstart problemen van One More Year krijgt een aangenaam mellow deephouse behandeling en wordt hier juichend ontvangen. Het onverwachte speelse element is gelukkig nog overduidelijk aanwezig. Die wordt echter bruut verstoord door de retro kopstem in Instant Destiny. Vanaf hier is het wel duidelijk dat Tame Impala niet meer gedistantieerd wil worden met hun eerste platen. Daarvoor in de plaats krijgen we de trage baggy begeleiding in Posthumous Forgiveness. Ook prima, maar zit ik hier echt op te wachten, nee dat niet.

Het is een feest der herkenning, want alles is al eerder gedaan. Helaas ook stukken beter. De veelzijdige kameleon is getransformeerd tot een hitmachine, waarbij de nadruk ligt op de kleurrijke discosound uit de vorige eeuw. Hier wordt duidelijk naar een rendabel pensioen toe gewerkt. De uitspattingen zijn te verwaarlozen, maar met The Slow Rush maken ze hoe dan ook wel een memorabele plaat, waar ieder een mening over heeft.

Wat valt er verder over te zeggen? Een Radler is lekker verfrissend in de zwoele zomerdagen, maar is zeker geen pittig biertje. Die saaie voorspelbaarheid domineert hier ook. Met enkel een paar swingende oplevingen als Is It True en het licht symfonische It Might Be Time red je het niet. Voorzichtig durf ik toch wel te concluderen dat Tame Impala mij aardig teleurgesteld heeft.

Tame Impala - The Slow Rush | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Vanwege de (naar nu blijkt te) lage waardering hier en omdat er zoveel te luisteren is, had ik dit Slow Rush van Tame Impala nog niet gehoord. Helaas, want dit is gewoon weer een sterk album van het Australische project van Kevin Parker. Prachtige melodieën, fraai uitgevoerd, met mooie details in de psychedelische muziek die je te horen krijgt. Eigenlijk staat er geen minder nummer op. Favorieten voor mij zijn One More Year, Borderline, Posthumous Forgiveness, Breathe Deeper, Tomorrow's Dust, Lost in Yesterday & It Might Be Time. Er zit trouwens ook nog een heel aardig 'kalender boekje' met mooie foto's en de teksten bij dit prima album van Tame Impala.

Tame Impala - The Slow Rush

Een stap terug ten opzichte van het vorige album. Hoewel er vijf jaar tussen deze en de voorganger zitten, is de sound niet bijster veel veranderd. Hoewel er wederom amper écht slechte nummers opstaan, vind ik het songmateriaal over het algemeen minder dan op het vorige album. Veel nummers vind ik prima luisterbaar, maar ik veer er niet van op.
Het album start in ieder geval interessant met One More Year. Verder is Borderline erg catchy, en kent Posthumous Forgiveness een erg sterke transitie rond minuut 4 van het nummer. Een nummer als Instant Destiny vind ik niet slecht, maar ook echt niet van het gemiddelde niveau dat Tame Impala de afgelopen albums heeft gehaald. Ook op de nummers na Posthumous Forgiveness brengt Tame Impala het wat mij betreft het wat te gemakkelijk ervanaf.
De laatste paar nummers zijn wel erg sterk. It Might Be Time is zeker mijn favoriet van het album, wat een lekker nummer is dat! Glimmer heeft voor een interlude een heerlijke melodie, waarna One More Hour volgt, een nummer waarin de experimentatiedrang van Tame Impala weer komt opzetten. Tevens een geslaagd nummer.
Ben het met velen eens dat Patience op dit album had moeten staan. Het zou samen met It Might Be Time mijn favoriet zijn geweest en zou het niveau van het album wat hebben opgekrikt. Nu blijft het album helaas steken op een stabiele zeven.

3,5*