Illusion - Enchanted Caress (1989)

De band Illusion bestond uit vier van de vijf leden die in 1969 en 1971 onder de naam Renaissance twee albums (Renaissance en Illusion) maakten. Vijf jaar later bestond die groep nog steeds, zij het met allemaal andere muzikanten aangezien alle oorspronkelijke leden inmiddels waren vertrokken, dus toen de laatsten de draad weer wilden oppakken moesten ze een andere groepsnaam kiezen. En daarvoor werd de naam van het tweede Renaissance-album gebruikt, zodat voor de goede verstaander de link onmiskenbaar bleef.
        Illusion bestond dus uit de vier oorspronkelijke leden, Jim McCarty (ex-Yardbirds; zang, akoestische gitaar en het merendeel van de composities), John Hawken (toetsen en aantal composities), Jane Relf (zang) en Louis Cennamo (bas), aangevuld met gitarist John Knightsbridge en drummer Eddie McNeil. Oorspronkelijk zou de band zelfs een zevende lid herbergen, maar Jim Relf (eveneens ex-Yardbirds en samen met McCarty de initiatiefnemer van Illusion) werd in mei 1976 in zijn appartement geëlektrocuteerd toen zijn elektrische gitaar niet goed geaard bleek.
        In deze bezetting maakte Illusion twee prachtige albums met verzorgde romantische pop met soms een licht symfonische inslag, Out of the mist (1977) en Illusion (1978). Maar de tijdgeest was de band bepaald niet gunstig gestemd, en de in 1979 opgenomen demo's resulteerden nooit in een derde album. Gelukkig werden die demo's in 1989 of 1990 alsnog uitgebracht onder de titel Enchanted caress. Al deze acht nummers zijn geschreven en geproduceerd door Jim McCarty, en ik twijfel niet aan hoe geïnspireerd hij was, maar helaas is het merendeel nogal vlak, en McCarty's vrij vervelende zangstem maakt de zaak er niet beter op.
        Er lijkt een poging gedaan te zijn om iets meer in lijn met de toenmalige popmode te komen, dus vinden we hier wat kortere rechttoe-rechtaan nummers zonder enige symfonische bijsmaak, de toetsen als dominant instrument, en lichte Steely-Dan-jazzy en disco-invloeden, maar met zulke matige composities maakt dat allemaal niet veel uit: Getting into love again klinkt alsof ze nog een èchte en betere zangmelodie moesten verzinnen, Living above your head heeft last van een vervelend Song for Guy-ritmeboxje, en You are the one heeft een ongelooflijk vervelend refrein ("You are, you are, you are the one" vier keer achter elkaar op dezelfde melodie). Zelfs het altijd smaakvolle en subtiele spel van toetsenist John Hawken kan deze nummers maar zelden naar een hoger niveau tillen.
        Het is in feite alleen maar aan Jane Relf te danken dat ik dit album dan toch nog een redelijke score toeken. Haar soms ijle, soms warme maar altijd prachtige stem was voor mij al de voornaamste kwaliteit van de twee studioplaten van Illusion; hier is zij degene wiens tweede stem de leadzang van Jim McCarty draaglijk maakt, en dankzij haar solozang halen de twee hoogtepunten van Echanted caress (te weten The man who loved the trees en As long as we're together) warempel het niveau van het eerdere werk. Zónder haar bijdrage zouden deze demo's het naar mijn smaak werkelijk niet verdienen om in een serieuze studio te worden omgewerkt tot tracks voor een release-waardig album.
        Naast de acht demo's (die overigens uitstekend klinken) bevat deze compilatie nog twee curiosa. Allereerst is daar Slaughter on Tenth Avenue, oorspronkelijk een compositie van Richard Rodgers uit 1936 voor een ballet, maar hier uitgevoerd als een soort solonummer van gitarist John Knightsbridge met hulp van de ritmesectie van The Strawbs, echter zonder dat het mij duidelijk wordt wat dit toevoegt aan de hitversie van The Ventures uit 1964. Daarnaast is er nog All the fallen angels, het laatste nummer dat Keith Relf opnam vóór zijn dood in 1976 en als zodanig een mooi eerbetoon voor zijn fans, maar hoewel het hier pride of place als monumentaal slotnummer heeft vind ik het zelf een vrij monotone ballade met bovendien nogal zeurderige leadzang. Beide nummers zijn natuurlijk nodig om hier een album met een acceptabele speelduur van te maken, maar voor mij voegen ze niets toe.
        De twee bovengenoemde bonustracks tenslotte zijn nummers van Out of the mist, het eerste album van Illusion, en wie Enchanted caress aanschaft zal dat tweetal al in de collectie hebben; wie ze nog níét kent zal merken dat ze allebei veel beter zijn dan wat er verder op Enchanted caress staat, maar die vergelijking is natuurlijk niet eerlijk. De echte Illusion-fan zal toch willen horen wat de band voor hun derde album van plan was, maar hij of zij weze gewaarschuwd.