Katatonia - City Burials (2020)

Tjonge jonge,jullie maken me wel heel erg nieuwsgierig nu... vanmiddag de 1e luisterbeurt voor het hele album gepland => ik meld me nog

Hier ook..... maar ik zie net dat de levering van mijn bestelling met een week vertraagd is..... pluspunt is dat ik volgende week ook nog alle tijd heb .

Hoe dan ook, als Katatoniasteling ben ik zeker niet teleurgesteld. De lat lag na het album The Fall of Hearts uit 2016 best wel hoog en hoewel een beetje anders en méér is het gelukkig wel weer heel erg 'Katatonia'! Gewoon... zoals we dat de laatste paar albums gewend waren.
Ik bedoel... verwend waren.
De productie is ook weer top! Ik luister nu naar de hi-res versie. Straks komt het mediaboekje door de brievenbus gegleden. Kunnen ze weer even vooruit!

Word vervolgd!

Hoewel de meeste albums van Katatonia bij mij wat meer tijd vergen in vergelijking met veel andere bands pakt dit plaatje mij al snel in. De heren zetten hun muzikale reis voort en de ontwikkeling die de mannen ten toon spreiden is indrukwekkend. Hoewel het album bij vlagen steviger is dan voorganger The Fall of Hearts lijken de nummers op dit schijfje wat meer te 'ademen'. Dit komt mede door de kraakheldere productie waarin meer ruimte is voor details. Een andere factor waar ik op hoopte is ook min of meer uitgekomen, Renkse is groeiende, speelt meer met zijn stem en dat levert direct wat meer afwisseling op, daarmee lijken de songs ook onderling wat meer te verschillen. Hoogtepunten te over; het onorthodoxe Heart Set to Divide met zijn tegendraadse ritmes vormt een interessante opener. Behind the Blood met zijn heerlijke solo en dito versnelling vormt tevens een prima song. Lacquer is een wonderschoon rustpunt waar Renske de kar trekt. The Winter of Our Passing is solide en stevig en straalt een zelfverzekerdheid uit. Tot zover alleen maar superlatieven, de tweede helft van de schijf houdt het niveau van de eerste helft echter niet volledig vast, hoewel elke song geenszins een onvoldoende haalt lijken de onderlinge verschillen wat kleiner te zijn en mist het (op een haar na) net de finesse van de eerste vijf songs. De kracht van dit album zit hem ook in het feit dat tijdens de rustige passages de groei goed te horen is, volop details, de durf om te experimenteren, bij tijd en wijle zelfs wat breekbaar zonder afbreuk te doen aan de herkenbaarheid. Wat mij betreft de beste schijf van de heren, een voorlopige conclusie; een heel mooi plaatje waar het mij niet zou verbazen als ik mijn score in de toekomst naar boven zal gaan bijstellen.

Na Night is the New Day was ik Katatonia een beetje uit het oog verloren, maar ik was toch wel nieuwsgierig naar dit nieuwe wapenfeit. Helaas is mijn eerste indruk is dat dit album niet aan mij is besteed. Ik begrijp goed dat anderen het wel mooi vinden, maar voor mij is het te ingetogen, te traag, te eentonig (qua zang). Geen probleem verder, ieder zijn ding.

Maar! Dat begin van Behind the Blood... Wauw! Die heavy-metalversie van Katatonia zou ik wel meer van willen horen.

Ja, voor Behind The Blood loop ik ook wel warm. Een vlotte gothic metal track die zo uit de 90' lijkt weggelopen te zijn.

The Winter Of Our Passing heeft ook dat vlotte zonder al te opzwepend te worden. De rode draad is de typische sfeer die eigenlijk al vanaf Brave Murder Day het bandgeluid kleurt.

Mij valt overigens juist de fine afwisseling op. Ik veerde niet meer zo op bij deze band als met Last Fair Deal Gone down.

Zonder meer! Heerlijk nummer.

Nu het mediaboekje door de brievenbus is gegleden, kan ik eindelijk het nummer Closing of the Sky bewonderen.

Jaaaa... ook heel mooi!

Wat me opvalt aan Katatonia is hoe fijn de drums op hun albums zijn geproduceerd!

DIt album heeft sowieso een geweldige productie; mooi helder !

Ondertussen heeft dit album de nodige luisterbeurten gehad. Wederom een prima album, waarbij de rustige nummers gewoon mooi zijn en de wat stevige nummers uitnodigen tot meer van dit soort uitbarstingen. Maar het gevoel dat The Fall of Hearts bij mij opriep, heb ik nu niet.
Meer dan 4* gaat het voor mij daarom voorlopig niet worden.

Dat heb ik ook wel, hoor. Gisteren weer eens The Fall of Hearts beluisterd en dat blijft gewoon mijn Katatonia lievelingsplaat. Ik mis het doorwrochte van dat album en dat is misschien wel een reden waardoor TFoH meer als één geheel overkomt. Neemt niet weg dat ik erg blij ben met dit album. De lat lag hoog. Dat verklaart ook wel, denk ik, waarom nummers als o.a. Flicker, Lacquer en Untrodden mijn favorieten van dit album zijn.

Bovendien blijkt bonusnummer Fighters een cover te zijn. Het is een nummer dat ooit geschreven werd door een andere Zweedse metalband: Enter the Hunt. Het minste nummer vind ik zelf.

The Fall of Hearts is zeker een prima schijf maar voelt ook aan als een brok beton met weinig ruimte voor afwisseling. Uiteraard zijn er wat subtiele details die de onderlinge verschillen aanduiden maar de groei die de heren op dit plaatje laten horen maken het tot mijn favoriete schijfje van de band. De pluspunten t.o.v. The Fall of Hearts; meer variatie/afwisseling, een ruimtelijke productie, Renkse die zangtechnisch nog beter voor de dag komt en de grenzen durft op te zoeken. Daarnaast vormt Behind the Blood een killer van een song die ontbreekt op de voorganger. Hulde voor de muzikale ontwikkeling van Katatonia.

Dat zeker, Renkse heeft meer in z'n mars en heeft mij ook hier weer verrast. Maar het overige ervaar ik toch iets anders. Maar goed, meningen verschillen nu eenmaal.

Wat een plaat. Een aantal jaar geleden deze band leren kennen door hun voorganger The fall of hearts. Als ik deze muziek draai , bevind ik me in een muzikale luchtbel. Meerdere Scandinavische bands kunnen dit gevoel weergeven ( oa Gazpacho en Opeth ). Ik heb deze cd meerdere keren al beluisterd en ik moet zeggen dat deze zeer sterk is. Wat mij vooral opvalt is de afwisseling tussen heavy en héél mooie rustige passages.
Bv in Lacquer . Zo mooi en breekbaar door less is more.
4*

Ik ga dit album nog eens een paar keer goed luisteren. Ik heb Katatonia nooit kunnen waarderen, voornamelijk door zanger Jonas Renske die ik 10 jaar geleden helemaal niet kon lijden... Van het type zeikerige zang. Ondertussen is dat wel wat bijgetrokken, ik kan hem iets meer waarderen. Maar het valt mij op dat deze plaat zo glad klinkt, zo gepolijst, bijna populaire metal die een band als Amaranthe of zoiets maakt. Gelikt en poppy geproduceerd eigenlijk. En aan de andere kant schuiven ze steeds meer op naar Anathema. Ik sta te kijken dat de echte "metalhead" gebruikers op deze site dit gewoon waarderen met 5 punten. In mijn ogen opmerkelijk... Toch nog eens een paar keer luisteren.

Mijn eerste kennismaking met deze band, en kan nu naar een luisterbeurt in ieder geval meteen een mooie 4 geven. Wie weet nog groei naar meerdere malen beluisterd te hebben.

Idem voor mij; leve de "scandi(prog)metal"

En voor mij persoonlijk is de discussie of dit album nu beter is dan het voorgaande in dit geval niet zo relevant. Het zijn stuk voor stuk geweldige werkstukken, anders maar beide overduidelijk Katatonia en het laat zien dat de band niet vastgeroest zit, maar zich nog steeds (positief) ontwikkelt: RESPECT !

Succes en als je er open-minded ingaat zul je het zelfs als "echte" metalhead vast kunnen waarderen als een uitstekend eigentijds (prog)metal werkstuk...

Katatonia is dan ook van origine een metalband. En dat is de reden dat de band nog altijd gevolgd wordt door metalheads. Vooralsnog vind ik Katatonia nog vele malen interessanter dan Anathema. Dat zit hem in de beklemmend trieste sfeer die de band toch altijd weet op te roepen. Hoewel Katatonia minder zwaar klinkt dan op Brave Murder Day, is het nog altijd diezelfde rode draad waaraan vastgehouden wordt. in die zin volg ik de opmerking niet dat de band poppy klinkt. Dan moet je toch op zijn minst met dominante beats en geautotunede kreunzang komen.

Daarnaast is City Burials weer eens een plaat waar wat meer avontuur gezocht wordt. Dat levert een afwisselende trip op. Het is zeker de sterkste Katatonia sinds Last Fair Deal Gone Down. Wat mij betreft.

Poppy is wellicht ook niet helemaal goed gekozen. Ik vind het vooral toegankelijker dan voorheen, het klinkt transparanter en vooral die beklemmende trieste sfeer mis ik op deze plaat. Sterker; het totaalgeluid wordt over de hele linie optimistischer, zachter.

Zachter? ja. Optimistischer? Dat ervaar ikzelf niet zo. Toegankelijk was Katatonia al best lang toch? Nummers als Brave, I Break en Teargas klonken ook al tamelijk vlotjes.
Op City Burials horen we wel veel minder gitaren en meer andere invloeden.

Uiteindelijk heb ik zelf wel meer zwak voor Dance Of December Souls. Maar dat horen we nooit meer terug. Zelfs niet bij October Tide.

Ik heb Katatonia in 1998 leren kennen met hun plaat Discouraged Ones. Daar staan inderdaad al hele vlotte toegankelijke nummers op als Deadhouse, Cold Ways en I Break. Voor mij is Katatonia dus nooit echt een typische "metalhead band" geweest.

*even wat anders*

Het origineel

Krister Linder, bevriend met Jonas Renkse en zanger Enter The Hunt zingt op zijn beurt weer een deuntje mee op Departer (Night Is the New Day).

Katatonia heeft zich ontwikkeld en doet dat op geheel eigen wijze. Waar sombermansen als Paradise Lost en Anathema zich ook ontworstelden aan het wat conventionele imago van het genre waar ze zich in eerste instantie in begaven, deed en doet Katatonia dat op heel subtiele wijze. City Burials vind ik ook niet zo zeer optimistischer dan voorganger The Fall of Hearts, de productie laat echter meer ruimte voor details (en in mijn ogen ook muzikale groei) en hierdoor lijken de nummers wel meer te 'ademen'. Dat maakt de schijf qua instap misschien toegankelijker maar dat is maar ten dele het geval. Luister het nummer Flicker op je koptelefoon en hoor de subtiele toevoeging van bepaalde geluiden en de rillingen lopen over je rug, beluister de tegendraadse maar heerlijke groove in Heart Set to Divide en je weet dit is geen mainstream song gericht op het grote publiek. Wat te denken van het machtige en venijnige Behind the Blood, een dergelijk ruig nummer hebben de heren al jaren niet meer uitgebracht. Het afstandelijke en ijskoude Rein vind ik zelfs zwaarder klinken dan een hoop andere songs van de band uit het verleden, een nummer dat afstoot en tegelijk ook een bepaalde aantrekkingskracht uitstraalt, knap hoor. De muzikale ontwikkeling van Katatonia intrigeert en prikkelt en elke keer verlegt de band haar grenzen in het rock/metal genre. De band doet dat op zo'n dergelijke artistieke en interessante wijze dat je ook als 'oudere' fan van de band mee kan groeien, en de mate van 'zwaarte' of 'ruigheid' niet zozeer zit in de afstemming van de gitaren maar ook in songstructuren, productie, ontoegankelijke ritmes en melancholie. Ik haat de term maar dit lijkt voor mij een typisch 'groei' plaatje te worden, City Burials rukt op richting mijn persoonlijke top 10 platen.

Dan gaat ook je aantal sterren nog omhoog, neem in aan...
(helemaal eens met je betoog hierboven trouwens)

Ik zal niet schromen een extra (half) sterretje te geven aan dit plaatje als het zover is, maar voor een top 10 plek moet wel bijna elke song raak zijn en dat is tot nu toe nog niet het geval. Ik moet wel zeggen dat enkele songs die mij niet direct grepen zoals Flicker en City Glaciers mij steeds beter beginnen te bevallen.

Ik kan me in alles wat je hier schrijft goed vinden behalve dit.
Was het niet zo dat Paradise Lost en Anathema de gedaantewisseling over meerdere albums uitsmeerde? Met tussenalbums als Shades Of God of Eternity. Alleen Host was wel erg drastisch. Die wel.
Katatonia schoot van een black/doom band ineens via een gothic death/doom ding naar wat het min of meer nu is. Dit geluid wordt weliswaar over een hele serie aan platen (Discouraged Ones tot aan City Burials) uitgewerkt maar is niet echt een koerswijziging meer te noemen vind ik.

Vanuit stilistisch oogpunt kan ik mij daar wel in vinden, Shades of God was een stap naar een meer mainstream geluid, mede ingegeven door Holmes die het grunten grotendeels achterwege liet. Icon vormde de definitieve stap naar een relatief toegankelijker geluid. Ten aanzien van Anathema zou ik zeggen dat The Silent Enigma ook al een overgangsplaat vormt. Dit schijfje waar Vincent Cavanagh de vocalen overneemt van voorganger Darren White, staat ook al vol met atmosferische elementen en een wat toegankelijker geluid. Cavanagh zingt ook grotendeels 'clean' in plaats van de grunt van White. Op Eternity zou de band definitief het death/doom verleden achter zich laten. Wellicht is koerswijziging niet het juiste woord maar naar mijn mening zet Katatonia sinds Discouraged Ones steeds kleine stapjes, maar verschillen de albums onderling niet enorm van elkaar. Met City Burials verschuiven de heren voor mijn gevoel meer grenzen dan voorheen want; een superieure productie waarin meer ruimte wordt gecreëerd voor subtiliteiten, Renkse die zijn stem op een veelzijdige manier gebruikt en uiteindelijk schuiven de heren nog meer op richting Progrock/metal. Voorganger The Fall of Hearts is ook prima maar het materiaal op die plaat - net als op veel andere albums van de band - verschilt voor mijn gevoel onderling niet veel. Ik ben het echter wel met je eens dat een stap van Dance of December Souls naar een plaat als Discouraged Ones wel een grote is.

Na de voor mij zeer goed bevallen cd The Fall of Hearts en de cd/dvd Sanctitude die ik erg mooi vind ook deze aangeschaft.

Al het een en ander van gehoord maar vandaag dan met de overtrekkende regenbuien en een hoger volume aandachtig aan het beluisteren.

Klinkt ( gelukkig ) weer anders dan TFoH maar toch weer vertrouwd en als wat wel een samenhangend geheel vormt. Misschien ook niet zo gek als ik lees dat Jonas Renske alle muziek en teksten heeft geschreven. Wel jammer dat hij hier zelf geen gitaar speelt ( of in ieder niet genoeg om te vermelden ). Ik vond zijn gitaargeluid op Sanctitude juist zo mooi.