Katatonia - City Burials (2020)

De eerste twee tracks openen het album heerlijk stevig en onstuimig, maar daarna wordt het materiaal snel wat meer voorspelbaar en stemmig. Niet dat dat direct een minpunt is, want ook ditmaal staat Katatonia voor kwaliteit, maar iets meer experimenteerdrang was fijn geweest. Nu weet het album zich amper te onderscheiden van (vooral) de twee voorgaande albums. De twee bonustracks, Closing Of The Sky en Fighters, zijn overigens uitstekend en kunnen zich meten met de rest van de plaat. Fighters is dan ook nog eens met afstand de meest stevige song van het album.

Met de komst van een nieuwe Katatonia en een nieuwe Paradise Lost kort achter elkaar is er voor de droefbekkies weer veel te beleven deze zonnige lente. Deze nieuwsteling van de immer treurige Zweden klinkt - na enige jaren van afwezigheid - zeer vertrouwd, maar dat maakt het nog geen overbodige release. Er wordt stevig teruggegrepen op alle elementen die de band al jaren geliefd maakt bij de liefhebber van introverte, melancholische rock en metal met een progressief randje. Dat maakt dat het album bij de eerste luisterbeurt voor diegenen die bekend zijn met Katatonia meteen aanvoelt als een oude bekende. En dat is ook wel eens fijn in tijden van hevige onzekerheid.
En wees nou eerlijk: wie is er beter in het maken van droevige, beklemmende en tegelijkertijd beeldschone en onder je huid kruipende muziek? Juist. Deze band mag gewoon nóg tien van dit soort albums maken. Mij hoor je niet klagen.

City Burials is weer typisch 'Katatonia'.
Je blijft luisteren en gaan met name de nummers vanaf Vanishers steeds fijner klinken met City Glaciers, Flicker en Untrodden als ware hoogtepunten. Zelfs de relatief hardere songs bloeien steeds meer open. Alleen met Fighters heb ik nog altijd niks en dat is niet om de wat snellere aanpak of het hardere geluid, want dit alles valt best wel heel erg mee, maar ik vind de compositie niet al te sterk. Maar omdat het een bonusnummer en een cover is, til ik daar toch niet zo zwaar aan. Closing of the Sky vind ik daarentegen wel weer een echte 'Katatonia'. Bijzondere band!

Ondertussen heeft de cd meermaals aangestaan evenals de digitale variant. En ook met City Burials hebben ze weer een prachtige plaat afgeleverd. Waar The Fall of Hearts af en toe wat eentonig begint te klinken is deze een stuk afwisselender. Ze trekken daardoor regelmatig de aandacht als deze opstaat.

Wat me opvalt is de prachtige samenwerking van de instrumentatie en de zang, deze zijn perfect op elkaar afgestemd. Naar mijn idee meer nog dan op voorgaande platen. Het levert meerdere kippenvel momenten op, waarvan Neon Epitaph wel mijn favoriet is. Ook Lacquer is heerlijk. De onderhuidse spanning in het nummer sijpelt langzaam steeds meer het nummer binnen. Het contrast met Behind the Blood (welke op het album beter werkt dan als single voor mij) kan haast niet groter.

Ik heb regelmatig op het randje van de stoel gezeten met het beluisteren. Het is het enige nadeel wat ik bij de City Burials kan bedenken. Het trekt vrijwel bij elk nummer weer de aandacht. Maar of dat erg is...

Katatonia - City Burials

Ook weer een geslaagd album van Katatonia. Wel wat minder dan de voorganger, maar ook hier valt genoeg te beleven. Het eerste nummer heeft meteen een leuke switch, waarmee je lekker het album inkomt. Daarna komt meteen één van mijn favorieten: Behind the Blood, erg pakkend nummer.
Lacquer is dan weer wat rustiger, maar ook zeker genietbaar. En na Rein komt mijn andere favoriet, The Winter of Our Passing. Heerlijke sfeer heeft dat nummer.
Vanishers vind ik wel wat minder, maar daarna blijft de kwaliteit wel weer redelijk constant. Echte uitschieters staan er ook weer niet op. De bonustrack Fighters vind ik zelfs ronduit saai, de lyrics alleen al voelt alsof het in een paar minuutjes geschreven is.
De meeste nummers zijn dus wel geslaagd, enkele uitschieters naar boven en naar beneden.

4*