The Psychedelic Furs - Made of Rain (2020)

Hier heel benieuwd naar de eerste klinkt al goed

Das lang geleden! Sinds 1984 heb ik de band niet meer gevolgd. Zal 'm wel een keertje op de luisterlijst zetten.

De eerste single klonk vertrouwd: The Psychedelic Furs - Don't Believe (Official Audio) - YouTube

Vandaag sluit daar You'll be Mine op aan, met herinneringen aan John Cale / The Velvet Underground en ook wel wat Jazz invloeden via die sax.

The Psychedelic Furs - You'll Be Mine - YouTube - audio

Nog steeds die gave top voice en dat al jaren lang......

Als je nog albums moet hebben.......geef je maar een seintje, Alicia

Dat is erg aardig... Nico. Ik ga er over nadenken!

De 3e single is uit. Op het eerste gehoor, de minste van de 3.

Zoethoudertje want de release is 3 maanden uitgesteld tot eind juli.

The Psychedelic Furs - No One (Official Lyric Video) - YouTube

Vind het gewoon lekker klinken als....the Psychedelic Furs....Gelukkig ze leven nog!!!

4e single... is het al kerstmis?

The Psychedelic Furs - Come All Ye Faithful (Official Lyric Video) - YouTube

Mij was The Psychedelic Furs in de beginjaren 80 niet opgevallen. Kan me vaag herinneren dat het een vlees nog vis imago had, beetje rock, beetje pop, er waren betere bands. Net even te veel middelmaat. Dan is het best bijzonder dat je na een rustperiode van 30 jaar toch weer 4 goedgekeurde singels vooruit stuurt.

Prettige zang, psychedelisch gitaarwerk, nog steeds meer Popmuziek dan Rock, maar door het toevoegen van Sax & Keys precies goed genoeg om niet weg te zappen. Gaat het ongrijpbare, tijdloze karakter van deze vage band toch nog uitbetaald worden.

The Psychedelic Furs daalden neer in het jaar 1977. Jeuj! Dat is alweer tig jaar geleden, zeg.

Ik vond het ensemble rond Richard Butler juist positief opvallen tussen de vele nieuwe bandjes die in de jaren zeventig het daglicht zagen. Vooral de 'zware shag' stem van Butler vond ik erg sexy. En die saxofoon ook! En de melodietjes waren gewoon prima, soms zelfs heel erg goed.

Na het album Mirror Moves uit 1984 ben ik de band echter uit het oog - beter uit het oor - verloren, net als trouwens de vele andere topbands uit de jaren eind zeventig, begin jaren tachtig. Daarom ga ik nu hét gokje met The Psychedelic Furs wagen. Eindelijk, hoor! Een dergelijke gok is een paar jaar geleden met de punk/post-punk formatie Wire ook heel goed gelukt, dus waarom nu niet. Ook al zijn beide bands muzikaal amper vergelijkbaar.

De stem van Richard Butler klinkt in ieder geval weer sexy, wellicht wat minder rokerig dan in de tijd waarin kroegen en discotheken nog langzaamaan blauw mochten kleuren. Maar je haalt zijn schuurpapieren stem er nog altijd overal tussenuit. En ja, die scheurende sax hoor ik ook weer. Díe hoort er gewoon bij. Hoe de composities op dit nieuwe album de tand van de resterende tijd nog zullen doorstaan zal nog moeten blijken. Maar ik vind Made of Rain toch zeker nu al een heel prettig album.

*schade inhalen gaat*  

Hehe, eindelijk het vertrouwde geluid van PF. Lang aangekondigd album is daar, zag ik toevallig net bij Muziekblad Oor. Nog niet helemaal gehoord. Maar wat hadden ze een gega impact met ms wel mooiste album openers van alle 80's bands op hun eerste en self titled album. Vooral die sterke openingsnummers vervelen echt nooit. Landmarks. De tweede lp was 'zeng' 'into you like a train'. De derde was onder auspiciën gemaakt door Todd Rundgren, daarna bleef hun talent shinen, maar in het te kitscherige mid 80's jasje. Ik luister nu naar 'Wrong Train' van hun indrukwekkende live DVD, al iets van 10+ jaar oud, maar zeer welkom. Nostalgie en melancholie verpakt in welke teksten dan ook. Ben niet zo van teksten, maar van klanken en die veroveren me telkens. PF zag ik op de meest vreemde plekken in de wereld, maar elke keer werd ik vervoerd. Zo fijn dat dit album er gekomen is. Oh ja, In de paar jaar dat ik in Australië verbleef zag ik dat ze daar zeer gewaardeerd werden. Tot op de dag van vandaag. Horende dat 2nd home city Melbourne is locked down in hun winter, de tijdgenoten en vrienden van me van destijds hebben nu iig iets om hun innerlijke gezondheid te versterken. Ik zet ze op Facebook. Old friends never die till they are stone dead. Richard and band is very much alive, and so I am I, al scheelde het maar weinig 2 maanden geleden, oef. Tijdgenoten en genoten tijd verlengt in nieuw tijdgenot.

Het nummer "Ïndia" was voor mij de eerste kennismaking met Psychedlic Furs. Had net kamer gevonden in de stad om te studeren , het was zomer, tuindeuren open en dit nummer keihard op de stereo. Pure nostalgie. Na Mirror moves heb ik de band niet meer gevolgd. Deze plaat sluit naadloos aan op de eerste 2.
En de stem van de zanger is niet veranderd.

Even wijlen Henny Vrienten citeren:

Ook ik ben niet meer de jongste
Toch doe ik nog steeds m'n ding
Kijk hoe ik speel met een bandje
In hetzelfde tentje
En ik bas en ik zing
alles doet 't nog, alles doet 't nog, alles doet 't nog
Alles doet 't nog, alles, alles doet 't nog
Alles doet 't nog, alles doet 't, alles doet 't nog
Alles doet 't nog, alles d-doet 't nog

Dit komt uit ‘Klaar’, de comebackplaat van Doe Maar uit het jaar 2000. En die tekst gaat zeker ook op voor ‘Made Of Rain’, de onverwachte terugkeer van Psychedelic Furs. Wat gezapiger, wat krassender, maar onmiskenbaar Psychedelic Furs.

‘The Boy Thatcher Invented Rock ‘N’ Roll’, ‘Come All Ye Faithful’ en ‘This ‘ll Never Be Like Love’ klinken als vintage Furs: rokerig rockend met de eeuwig nasaal zagerige Richard Butler en de onmisbare sax.

Een gesmaakte en welgekomen comeback van Psychedelic Furs.