Whiskeytown - Strangers Almanac (1997)

zonder twijfel de beste van de 3 whiskeytown albums.

heb deze gisteren gedownload, wat is dit mooie muziek. Ik weer houdt mij nog van een stem. Maar deze plaat groeit per minuut.



Het grappige is: Ik had nooit van deze band gehoord terwijl ik ryan al volg vanaf zijn album Gold. Ryan maakt prachtige liedjes, maar dit is toch ff een niveau waar ryan u tegen mag zeggen,
Nu denk ik dat ik al een bevoorrecht ben voor de band naam Whiskey..... en je hebt mijn aandacht

Beste werk van R. Adams (en consorten).
Te veel hoogtepunten. Ideale zondagmiddagplaat.

aha , de speciale deluxe versie komt uit 2 cd's , dat belooft , zeker kopen !!!
want ryan is voor mij de ontdekking van de laatste 5 jaar !!

Echte muziek over het echte leven. Ryan Adams en consorten leverden met 'Strangers Almanac' een pareltje af. Ik kan maar geen genoeg krijgen van het werk dat Adams voortbrengt.

De muziek op deze plaat is zowel aanstekelijk als overdacht, zowel glad als puur. We worden weer meegevoerd naar allerlei plaatsen en gebeurtenissen gegrepen uit het alledaags leven in 'The South' waar het leven gekenmerkt wordt door een verzengende hitte en de eindeloosheid van het landschap. Hier is het waar Adams opgegroeid is, hiervan beschrijft hij de glorieuze momenten in de local bar en de leegte en eenzaamheid van het leven die een jonge man in die contreien moet overwinnen.

'Strangers Almanac' is een plaat die voor mij het beste van verschillende genres combineert. Echt een plaat om helemaal in op te gaan en weg te dromen bij de gedachte aan eindeloze akkers, vrouwen in bars, op een moto...

Goede plaat, die laat zien dat Ryan Adams ook in de jaren '90 al geniaal was.

Whiskeytown klinkt op Strangers Almanac als Ryan Adams in zijn beste dagen, plus een beetje extra. Op dit album grossieren ze in indringende countrysongs met een rauw randje.
Songs als "Excuse Me While I Break My Own Heart Tonight", "16 Days" en "Dancing with the Women at the Bar" behoren tot het beste dat de alternatieve country rock te bieden heeft.
Chicago Transit Authority gaat met pijn in mijn hart uit mijn Top 10 en deze komt erin.

Enthousiast geworden door Ryan's solo-platen Heartbreaker en Gold en het Whiskeytown-debuut Faithless Street, was ik erg benieuwd naar deze Strangers Almanac. Ook hier houdt Ryan het midden tussen singer/songwriter-popmuziek en pure country en doet hij dat opnieuw met verve. Zo is Inn Town een rustige, eigentijdse opener en vervolgt Ryan zijn weg hier bijzonder overtuigend met Excuse While I Break My Own Heart Tonight. Dit is alt-country op zijn best, ik kende het nummer al als bonustrack op Faithless Street, zij het in een andere uitvoering.

De songs zijn stuk voor stuk hoogtepunten op zichzelf. Hoewel ik niet alles even sterk vind, zijn vooral 16 Days, Houses on the Hill en Dancing with the Women at the Bar vermeldenswaardig. 16 Days deint op rustig tempo fijn door en het folky Houses on the Hill is een absoluut hoogtepunt in eenvoud en tegelijkertijd in klasse. Grootste verrassing voor mij is het schitterende Dancing with the Women at the Bar, waarin een voortdurende spanning samengaat met een prachtige melodielijn.

Eigenlijk bevat deze Strangers Almanac geen zwakke momenten, hoewel ik bepaalde nummers wel wat aan de rustige kant vind. Al met al vind ik Faithless Street net wat beter, vooral ook omdat die plaat wat gevarieerder is en omdat er wat meer country-invloeden op terug zijn te horen. Deze krijgt echter toch nog een zeer verdiende 4*

Wat mij betreft de beste van het trio Whiskeytown platen.
Parel van een plaat waar de pedal steel regelmatig voorbijkomt. Enkel track 9 Waiting to Derail weerhoudt mij ervan om voor dit album de volle mep te geven.
Er staan enkele doublures op zoals track 2,3 & 4 welke ook op het album Faithless Street staan, maar op deze plaat in mijn ogen fraaier vertolkt worden.
De grandioze opener Inn Town is mijn favoriet, maar ook Losering & Turn Around zijn van bijzonder hoog niveau.

veel nummers op dit album doen me aan jackson browne denken.

Al hoewel ik van Tom Petty en ray lamontagne hou vind ik dit net iets te standaard, helaas

Begrijp niet zo goed wat deze twee artiesten met dit album te maken hebben en leg uit waarom "standaard"?

nou ja allebei country-rock, het genre zelf spreekt mij wel aan alleen Ryan adams niet en dus blijkbaar ook dit niet. Nooit geschoten....

Een fantastische plaat. Beter dan wat Adams tegenwoordig maakt. Al heeft hij solo natuurlijk prachtig werk afgeleverd, na Heartbreaker kwam ook veel filler.

Enige tegenvaller op dit album: Yesterday's News. Dat hoort er gewoon niet tussen ofzo.

Ze zeggen wel eens dat Ryan Adams op z'n best was in z'n Whiskeytown-periode. Als liefhebber van z'n solowerk was het dus hoog tijd dat ik deze band leerde kennen. Strangers Almanac was de eerste cd die ik kocht, de andere twee kocht ik een paar dagen geleden pas.

Deze plaat overtuigde me niet meteen, maar dat hoeft ook niet. Ryan Adams heeft heel wat opgebouwd, dus ik geef hem sowieso meerdere luisterbeurten.

Na een paar keer luisteren wisten een paar nummers me te raken: Inn Town, Excuse me while I break my own heart tonight en vooral het wondermooie Houses on the hill.

Nu ik de plaat vaker geluisterd heb, kan ik eigenlijk maar één minder nummer ontdekken: het slotnummer. De rest van de cd houdt een behoorlijk constant niveau, met een paar positieve uitschieters.

Favoriete nummer is nog altijd het ingetogen Houses on the hill. Ongelofelijk hoe weinig een nummer nodig heeft om toch onwaarschijnlijk mooi te zijn. Eén van de beste nummers van Ryan's hand.

Andere favorieten zijn het country Excuse me while I break my own heart tonight, Dancing with the women at the bar, Inn town en Avenues (de halve cd dus ... ).

Niet het allerbeste werk van Ryan Adams, voor mij, maar wel een plaat die heel mooi in het rijtje past.

4*

Kan hier nog niet helemaal mee uit de voeten. Telkens stop ik er na een nummertje of 6 mee, dan heb ik er nog zo'n 30 te gaan (dubbel cd). Misschien wordt het later beter, maar vooralsnog weinig succes ermee.

De deluxe versie kan inderdaad teveel van het goede zijn, maar het originele album (de eerste 13 tracks) staan als een huis.

Mmm, nooit gedacht dat een deluxe versie niet echt ten goede zou komen aan de beleving

PS: Mooie top 10 trouwens Wickerman

Danku voor het compliment.

Moet toch even terugkomen op mijn eerdere opmerking rondom deze plaat. De eerste dertien nummers (wat in eigenlijke zin ook het echte album is) staan inderdaad als een huis. Daarna stop ik er dan wel vaak mee omdat het dan simpelweg wel een heel lange zit wordt, maar dat is de schuld van de deluxe versie.

Ja, helemaal om. Prachtig dit. Hoogtepunten 16 Days, Turn Around en Losering.


Op de deluxe versie staat ook nog een mooi ander nummer, namelijk Indian Grown. Toch wel een toevoeging

Goede tweede plaat van Whiskeytown, alleen wat onevenwichtig. Het album begint sterk met Inn Town, wat misschien wel één van de beste nummers is die Ryan Adams ooit heeft geschreven. Zoals de stemmen samenkomen in harmonie op het einde is gewoon subliem.

Daarna komt het eerste echte country nummer om de hoek kijken. Wat wil je ook met een titel als 'Excuse Me While I Break My Own Heart Tonight'? Dat hadden mannen als Hank Williams of Johnny Cash ook zomaar uit hun mouw kunnen schudden. Het is ook het eerste teken van welke kant Adams met latere platen op zou gaan.

Dan gaat het volume wat omhoog met Yesterday's news. De zang wordt wat rauwer en het tempo wat vlotter, om vervolgens terug te vallen in het rustige 16 Days, één van de klassiekers van deze plaat. De samenzang met Caitlin Cary is wederom briljant en de viool geeft het net dat randje country dat het nodig heeft. Niet voor niks werd het live vaak gespeeld en zong Ryan Adams het tijdens zijn solo carrière ook regelmatig live.

De melancholie sluipt langzaam in de plaat, met Everything I Do. Hier spreekt een man met liefdesvedriet: Don't you ask me how I'm doing, when everything I do says I miss you. Caitling Cary huilt zachtjes met hem mee.

Daarna volgt er zowaar een politiek statement, niet tegen een oorlog die op dat moment plaatsheeft, maar in het algemeen. Houses on the Hill is verhalend, zoals we dat ook kennen van Singer-Songwriters als Neil Young. Maar dat mag ondertussen geen verrassing meer heten.

Dancing with the Women at the Bar kende ik al van de ruige uitvoering bij het Austin City Limits concert van Whiskeytown, maar deze akoestische versie mag er ook wezen. Het nummer lijkt positief van toon, maar het laatste zinnetje verraad de ware betekenis: I always know my woman's close somewhere. Een soort moderne versie van Oh Lonesome Me dus. Het mag zo onderhand duidelijk zijn dat dit de kant is van Ryan Adams die me zo aanspreekt, om dezelfde reden als waarom de muziek van Neil Young dat doet.

Na het keiharde, bijna Punk-Rock achtige Waiting to Derail lijkt de koek op. De titel had niet toepasselijker gekund. De band strompelt door Losering en Somebody Remembers the Rose heen maar weet er met Not Home Anymore nog enigzins een waardige afsluiting van het album uit te persen. De kracht van het begin van het album heeft het niet meer maar toch.

Dan vraag je je af waarom ze bij een album dat wat te lang lijkt te duren nog eens 26! bonus nummers toevoegen aan de deluxe edition. Ik geef toe, het is niet voor de gemiddelde luisteraar weggelegd, maar voor de fan is het smullen. De bonus tracks komen wat stroef op gang met Houses on the Hill maar daarna zitten er een hoop pareltjes bij, van Nurse with the Pills en I I Don't Care What You Think About Me van een live radio-optreden tot een vroege versie van My Heart is Broken (Van Jacksonville City Nights, hier mét Caitlin Cary, die het nummer mee heeft helpen schrijven).

Daarnaast een cover van Johnny Cash (I Still Miss Someone), Fleetwood Mac (Dreams), Gram Parsons (Luxury Liner), wat nummers van Soundtracks (Wither, I'm a Flower springt daarvan het meest in het oog), outtakes (zoals Kiss & Make-up, geweldig gewoon) en demo versies van nummers van het reguliere album. Enig minpunt is, en dat vind ik altijd bij bonus tracks, is dat ze de de eerste vijf meteen achter het reguliere album hebben geplakt, zodat je dat nooit meer als individueel album kan beluisteren. Als dit het soort materiaal is wat Ryan Adams in zijn luis heeft liggen, laat die verzamelbox (a la Neil Young Archives) dan maar komen!

Wat een review!

Mijn Whiskeytown favoriet, zonder twijfel.
Simpelweg prachtige liedjes. Afgezien van Yesterday's News, daar kan ik echt niks mee.

Maar afgezien daarvan één van de mooiste alt.country platen die ik ken.

Yesterday's News is heerlijk

Heartbreaker en Gold vind ik toch bijzonder fijne albums, maar dit kan mij niet geheel bekoren. Het gaat een beetje langs me heen en ik word er zelden enthousiast van. 16 Days, Not Home Anymore en met name Dancing with the Women at the Bar geven Strangers Almanac wat glans.

Luistert lekker weg.
Wat mij betreft geen dieptepunten op deze cd.

4.5*

Het gemiddelde vind ik wat aan de hoge kant, maar ook mij bevalt deze plaat meer dan prima. Ryan Adams is mij soms wat te gelikt en poppy, maar Whiskeytown is wat rauwer en bevalt mij daarom beter. 'Waiting to Derail' is dan ook het enige nummer dat ik vreselijk vind. Vakkundige plaat, die tevens spontaan genoeg klinkt, maar iets nieuws onder de zon biedt het ook weer niet.

Denk toch dat ik dit het fijnste album vindt van Ryan. Zojuist de twee laatste albums van 'm beluisterd maar deze wint het.

Ik heb deze de laatste week weer een paar keer in de CD speler gehad. Ik kom een beetje terug op mijn eerdere recensie, Waiting to Derail vind ik een beetje de zwakke broeder op dit album, de nummers die daarna volgen juist erg sterk.

Heb ook de andere albums, Faithless Street en Pneumonia, evenals Forever Valentine en het Austin City Limits concert een paar keer de revue laten passeren. Hoog tijd voor een reunie want ik mis echt die stem van Caitlin Cary naast die van Ryan!