Whiskeytown - Strangers Almanac (1997)

Ze zeggen wel eens dat Ryan Adams op z'n best was in z'n Whiskeytown-periode. Als liefhebber van z'n solowerk was het dus hoog tijd dat ik deze band leerde kennen. Strangers Almanac was de eerste cd die ik kocht, de andere twee kocht ik een paar dagen geleden pas.

Deze plaat overtuigde me niet meteen, maar dat hoeft ook niet. Ryan Adams heeft heel wat opgebouwd, dus ik geef hem sowieso meerdere luisterbeurten.

Na een paar keer luisteren wisten een paar nummers me te raken: Inn Town, Excuse me while I break my own heart tonight en vooral het wondermooie Houses on the hill.

Nu ik de plaat vaker geluisterd heb, kan ik eigenlijk maar één minder nummer ontdekken: het slotnummer. De rest van de cd houdt een behoorlijk constant niveau, met een paar positieve uitschieters.

Favoriete nummer is nog altijd het ingetogen Houses on the hill. Ongelofelijk hoe weinig een nummer nodig heeft om toch onwaarschijnlijk mooi te zijn. Eén van de beste nummers van Ryan's hand.

Andere favorieten zijn het country Excuse me while I break my own heart tonight, Dancing with the women at the bar, Inn town en Avenues (de halve cd dus ... ).

Niet het allerbeste werk van Ryan Adams, voor mij, maar wel een plaat die heel mooi in het rijtje past.

4*

Goede tweede plaat van Whiskeytown, alleen wat onevenwichtig. Het album begint sterk met Inn Town, wat misschien wel één van de beste nummers is die Ryan Adams ooit heeft geschreven. Zoals de stemmen samenkomen in harmonie op het einde is gewoon subliem.

Daarna komt het eerste echte country nummer om de hoek kijken. Wat wil je ook met een titel als 'Excuse Me While I Break My Own Heart Tonight'? Dat hadden mannen als Hank Williams of Johnny Cash ook zomaar uit hun mouw kunnen schudden. Het is ook het eerste teken van welke kant Adams met latere platen op zou gaan.

Dan gaat het volume wat omhoog met Yesterday's news. De zang wordt wat rauwer en het tempo wat vlotter, om vervolgens terug te vallen in het rustige 16 Days, één van de klassiekers van deze plaat. De samenzang met Caitlin Cary is wederom briljant en de viool geeft het net dat randje country dat het nodig heeft. Niet voor niks werd het live vaak gespeeld en zong Ryan Adams het tijdens zijn solo carrière ook regelmatig live.

De melancholie sluipt langzaam in de plaat, met Everything I Do. Hier spreekt een man met liefdesvedriet: Don't you ask me how I'm doing, when everything I do says I miss you. Caitling Cary huilt zachtjes met hem mee.

Daarna volgt er zowaar een politiek statement, niet tegen een oorlog die op dat moment plaatsheeft, maar in het algemeen. Houses on the Hill is verhalend, zoals we dat ook kennen van Singer-Songwriters als Neil Young. Maar dat mag ondertussen geen verrassing meer heten.

Dancing with the Women at the Bar kende ik al van de ruige uitvoering bij het Austin City Limits concert van Whiskeytown, maar deze akoestische versie mag er ook wezen. Het nummer lijkt positief van toon, maar het laatste zinnetje verraad de ware betekenis: I always know my woman's close somewhere. Een soort moderne versie van Oh Lonesome Me dus. Het mag zo onderhand duidelijk zijn dat dit de kant is van Ryan Adams die me zo aanspreekt, om dezelfde reden als waarom de muziek van Neil Young dat doet.

Na het keiharde, bijna Punk-Rock achtige Waiting to Derail lijkt de koek op. De titel had niet toepasselijker gekund. De band strompelt door Losering en Somebody Remembers the Rose heen maar weet er met Not Home Anymore nog enigzins een waardige afsluiting van het album uit te persen. De kracht van het begin van het album heeft het niet meer maar toch.

Dan vraag je je af waarom ze bij een album dat wat te lang lijkt te duren nog eens 26! bonus nummers toevoegen aan de deluxe edition. Ik geef toe, het is niet voor de gemiddelde luisteraar weggelegd, maar voor de fan is het smullen. De bonus tracks komen wat stroef op gang met Houses on the Hill maar daarna zitten er een hoop pareltjes bij, van Nurse with the Pills en I I Don't Care What You Think About Me van een live radio-optreden tot een vroege versie van My Heart is Broken (Van Jacksonville City Nights, hier mét Caitlin Cary, die het nummer mee heeft helpen schrijven).

Daarnaast een cover van Johnny Cash (I Still Miss Someone), Fleetwood Mac (Dreams), Gram Parsons (Luxury Liner), wat nummers van Soundtracks (Wither, I'm a Flower springt daarvan het meest in het oog), outtakes (zoals Kiss & Make-up, geweldig gewoon) en demo versies van nummers van het reguliere album. Enig minpunt is, en dat vind ik altijd bij bonus tracks, is dat ze de de eerste vijf meteen achter het reguliere album hebben geplakt, zodat je dat nooit meer als individueel album kan beluisteren. Als dit het soort materiaal is wat Ryan Adams in zijn luis heeft liggen, laat die verzamelbox (a la Neil Young Archives) dan maar komen!

Net weer opgezet, wat een heerlijke countryrock album. De special edition is er een om in het rootsrockgenre te koesteren: een tweede CD vol met alternatieve opnames, leuke covers en niet eerder uitgebrachte nummers.

Het basisalbum zelf: een zeer goede mix aan rustige en rockerige nummers. Inn town is een langzame opener die gestaan op gang komt. Excuse me While I break my onw Heart tonight zorgt voor een lichte versnelling in het tempo, het daaropvolgende Yesterday's News knalt er met lichte punkelementen op los, om in het opvolgende 16 Days rustig kalm te zijn. Everything I do lijkt een zeurderig standaard liefdesliedje, doch bij mij raakt het de juiste toon: goed gezongen, leuk gitaarspel. Afsluiter Not Home Anymore: lichte donkere ondertoon, beetje spannend en lekkere opbouw, om naar een soort climax toe te werken.

Ik vind het album een topper binnen de rootsrock/altcountrygenre. Niet te hard, niet te soft. Rockelementen en balads, gevarieerd en niet eentonig. Een album dat een hele mooie balans heeft.