Porridge Radio - Every Bad (2020)

De eersten zullen de laatsten zijn...

Twee jaar terug verschenen ze op mijn muzikale radar en interessant genoeg om hun eerste 2 albums te beluisteren en toe te voegen aan MuMe. Maar blijkbaar beviel het niet want ik heb er niet op gestemd en ook herkende ik de naam niet terug toen die deze weken weer voorbij kwam. Vandaag dus pas de eerste beluistering.

De stem en zangstijl van Dana Margolin houdt voor mij het midden tussen PJ Harvey / Patti Smith en Amanda Palmer. Verder is het muzikaal verwant aan Shame, Fountains DC en Black Midi zoals aangehaald door een berichtje hierboven. Post-Punk met Shoegaze en ook wel wat New Wave invloeden. Eigenlijk de female-fronted versie van Squid, alleen hebben die er nog een fraaie sax bij.

De vergelijk met de band Sorry, die net hun debuut hebben uitgebracht, vind ik minder voor de hand. Afgezien van dat ze beiden uit het VK, female-fronted zijn en in de alternatieve hoek zitten. Sorry heeft meer ingetogen Alternative Rock als basis en klinkt minder rebels.

Ne het tegenvallende openingsnummer valt er gelukkig nog wel genoeg te beleven op dit album.

Terecht dat Give / Take de eerste single was, die valt meteen goed bij de eerste beluistering.

Hmmm, ik snap ergens wel dat mensen post-punk invloeden horen, maar de bands die erbij worden genoemd snap ik toch niet helemaal. Ik vind die vergelijkingen dan ook niet echt kloppen, en Black Midi al helemaal niet.

Tsja, zo komt het over op mij. Er zit een Lo-Fi / DIY-gehalte in deze nummers die ik vooral met Post-Punk acts associeer. Ouder werk van de band wordt met Indie Pop / EMO / Punk en Lo-Fi gelinkt op Discogs.

Voor Indie Rock, waar oa Discogs het ook linkt, vind ik weer niet duidelijk genoeg. Dan zouden de synths een veel dominantere rol moeten spelen en is het vaak veel meer melodisch. Voor Alternative Rock, het andere genre die Discogs aanhaalt, vind ik de gitaren weer niet dominant genoeg.

Deze band hengelt in vele genres en ik vermoed dat afhankelijk van je eigen interesses pakt iedereen er weer iets anders uit wat hem of haar het meest opvalt / aanspreekt.

Was pas mijn eerste beluistering... dus kan nog verkeren.

Blasfemie !! En zelfs de naam was verkeerd gespeld ! Heb ik verbeterd. Tssskk

The Shame moet ook gewoon shame zijn, me dunkt.

The Shame moet inderdaad Shame zijn... heb nog wel de CD hier liggen.

Similar artists van PR aldus Last.fm: soccer mommy, Angel Olsen, The Big Moon, Wives, Tennis, Vivian Girls, Habibi.

Afgezien van Tennis ken ik werk van deze acts: ook die zou ik niet meteen met Porridge Radio associëren, Vivian Girls past dan nog het beste.

Duidelijk dat de luisteraars van deze act heel andere (muzikale) voorkeuren hebben, maar daarbij moet gezegd worden dat deze act nog te weinig fans ( minder dan 24 duizend) heeft. Over een maand of zo nog eens kijken wat er tussen similar artists staat.

Spotify houdt het op Shopping / Sorry / U.S. Girls / Torres / Half Waif / Waxahatchee > ook hier geen acts die ik meteen zou opnoemen bij het vergelijken van PR met andere acts. Alhoewel misschien het vorige album van Waxahatchee dan nog wel enigszins mee te vergelijken is

Hahaha - heerlijk hoe iedereen zich hier in de meest vergezochte bochten wringt om bands op te noemen die vergelijkbaar zijn met Porridge Radio. Alsof het daarom gaat

Waar doe zij jou aan denken?

Uh... het tegenovergesteld... het is gewoon lastig om deze act te plaatsen / vergelijken, iedereen pikt er weer iets anders uit dat hen bevalt (of juist niet). Dat mogen duidelijk zijn uit de stats van last.fm en Spotify (ik val in herhaling).

Het vergelijken met andere acts en het koppelen aan een genre helpt een relatief onbekende act om mensen over te halen om dit te luisteren. Terwijl het anderen motiveert om dit juist NIET te luisteren want het is waarschijnlijk niet hun ding. Is eigenlijk zoals met die advertenties "mensen die dit leuk vonden, vind dat ook leuk".

Bij bekende acts hoeft dat veel minder dan kunnen juist het benoemen van andere zaken de aandacht trekken: producer, gastartiesten, gastmusici, de studio waar het is opgenomen, studio-technicus of zelf het label. Die kunnen voor een bepaald geluid of bepaalde kwaliteit staan en dus motiveren om het te luisteren (of juist niet).

Het is soms paradoxaal: kleine acts willen een grotere publiek bereiken maar dan helpt het om te weten waar men jou act mee vergelijkt dan wel waar je publiek verder naar luistert. Last.fm en Spotify wringen zich niet in bochten om deze act met andere acts te vergelijken, ze registreren waar de fans van PR ook naar luisteren. Dat levert in dit geval heel verrassende resultaten op.

Hier is waar de machine-learning systemen van Every Noise het plaatsen: garage psych - everynoise.com

Maar al die omtrekkende bewegingen... Vergelijkbare acts, algoritmes, luistergedrag, context... Ik vind: gewoon benoemen wat het is, klaar.
In Engeland draaien ze daar ook hun hand niet voor om: "A perfect blend between cool lo-fi-rock and strange, morbid sadcore", las ik ergens. En ook: "Beautiful melodic pop songs with vicious and furious emotional outpour".
Spot on.

Gisteren tijdens het fietsen had ik geheel toevallig dit album en Live Through This van Hole na elkaar op mijn Spotify staan. Zo viel het mij ineens op hoe goed beide platen op elkaar gelijken. Het is duidelijk dat Porridge Radio daar veel van z'n mosterd is wezen halen, maar dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn - integendeel.

Lilac kwam trouwens nog eens keihard binnen gisteren, vooral die geweldige outro. Een van mijn favoriete songs van 2020 tot dusver.

Blijft groeien na iedere luisterbeurt, eigenlijk geen zwakke momenten en toch wel een 5-tal zeer straffe nummers. Hun eerste nog niet gehoord, is voor de komende dagen...

Ook hier een stevige groeier gebleken. Zou me niet verbazen mocht deze doorgroeien naar een 4 én een plekje voor mijn jaarlijst.

Heerlijke gevarieerde nummers, Long kwam meteen binnen wat een goeie songopbouw, BAM.
De variatie op deze plaat vind ik geweldig, uitbarstingen en rust je hoort het allemaal terug op bv Pop Song Dit is een ballad met enkele uithalen die precies op het goeie moment te horen is. De motor was bij Nephews al een een kwartslag teruggedraaid, en hier even helemaal op halve toeren wat de vocalen ten goed komt. Give / Take voert het geheel weer op. Bij Lilac komt de ontlading weer.
Lekkere plaat.

En post/punk nee eerder een Garage rock/Riot grrrl indie band

Daarnaast doet deze band me ook denken aan het Nederlandse Get Jealous dat vorig jaar in de popronde zat en daar de Paul Smits Award in de wacht sleepte.

Als me dan toch gaan vergelijken, het doet me nog het meest denken aan Elastica.

Ik snap dit relatief hoge cijfer niet echt in vergelijking met deze plaat bijvoorbeeld: Sorry - 925 (2020). Twee bands en een sound die wel vergelijkbaar is, maar die van porridge vind ik een stuk minder. Toch nog maar eens proberen...

Op basis hiervan ook maar even het album van Sorry gecheckt. Na de eerste luisterbeurt is dit de vergelijking die ik zou maken: Every Bad is qua energie meer als Blood Red Shoes' debuut, terwijl 925 me meer aan de latere, rustigere Blood Red Shoes doet denken.

Thanks, dan ga ik me op mijn beurt weer eens in de discography van Blood red shoes verdiepen! Toch het fijne van zo een site als dit om zo weer nieuwe muziek te kunnen ontdekken

Ik snap ook niet het relatief lage cijfer voor Sorry maar dit hoge cijfer voor Porridge Radio wel

Als ik "Sweet" hoor, voel ik me oud worden. Dit soort goeie rock hebben we allemaal al eerder gehoord in de nineties. Maar wat zou het, het is goed.

Precies! Maar er gaat niks boven een hongerige jonge band op een debuutalbum. Ik ben ieder jaar op zoek naar een bandje in deze categorie, vorig jaar werd dit verlangen sterk waargemaakt door de Fontaines D.C., dit jaar is die rol weggelegd voor Porridge Radio.

Ik prik de ballon even door, maar dit is al album #3.

Oh jeetje. Dan hebben ze veel honger. Ik lust er wel pap van.

Heerlijke uithaal zeg op het einde van Lilac.

'Every Bad' van Porridge Radio is voor mij alvast een kandidaat voor plaat van het jaar.
Nergens doet de Britse band iets wat in het verleden nog niet werd gedaan, maar het is de aanstekelijke energie en het fijne gitaarwerk van frontvrouw Dana Margolin die de plaat naar een hoger niveau tillen. De wisselende dynamiek in de songs zorgt er tevens voor dat verveling geen kans krijgt. 'Born Confused', 'Don't Ask Me Twice' en 'Lilac' behoren tot m'n favorieten, maar ook het einde van deze postpunk-plaat vind ik zeer geslaagd wanneer de band uit z'n comfortzone treedt met het ietwat experimentelere duo (something)/Homecoming song.

Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Op basis van de allereerste luistersessies heb ik nog geen betere gehoord en dat terwijl ik eigenlijk heel tevreden ben met de opbrengst tot op heden. Het is nu al druk waar het om de uiteindelijke top 10 gaat.

Meteen bij het eerste nummer 'Born Confused' was ik volledig onder de indruk. Normaal staat het eindeloos herhalen van een zin voor mij gelijk aan creatieve armoede, uitzonderingen daar gelaten. Hier is sprake van een kracht, een oerkracht. Zangeres Dana Margolin weet door haar verschillende stemmen door elkaar te mixen en naar voren te halen, zes woorden volledig van betekenis te laten veranderen. "Thank you for making me happy". Van onverschillig geluk naar totale verlatenheid grenzend aan waanzin. Zelden ben ik door een openingsnummer van een band waar ik nog geen nummer van kende zo weggeblazen. Dat maakt nog geen goed album, maar wel heel erg benieuwd naar de rest.

Die rest levert volledig. Op zo'n danige manier dat het alle platen in het alternatieve rock segment van de afgelopen paar jaar behoorlijk overvleugelt. Ik maak een uitzondering voor 'Songs Of Praise' van Shame. Hierboven worden vele vergelijkingen gemaakt, maar voor mij snijdt die met Hole (Nirvana) het meeste hout en de eerste waar ik aan dacht. Die met Sorry's debuut '925' helemaal niet, want te verschillend. Wel waar het een bevredigend debuut betreft.

Teenage angst gevangen in prima songs, dat is wat op Every Bad gebeurd. "Live Through This" zong Courtney Love al meer dan 25 jaar geleden. Dat is geen garantie voor betere muziek, wel voor een langer leven.

Op Every Bad imponeert als eerste de stem van Dana Margolin. Die heeft zoveel kleuren en stemmingen dat er sprake is van een groot talent. De band om haar stem weet die stemmingen echt prima te vangen door van subtiel naar storm te gaan, maar ook door de storm volledig aan de stem over te laten. In overigens vrijwel allemaal prima songs. Dat is het moment dat ik aan 'Troy' en 'Nothing Compares 2 U' moet denken. Sinead O'Connor was hier ook een meester in.

Alleen de tijd kan leren wat de waarde van Every Bad echt is. Zowel in het toekomstige oeuvre van de band, relatief ten opzichte van andere platen en mijn eigen brein. Op dit moment echter heb ik de plaat op een heel groot rijtje staan. Ik wil steeds schrijven van debuutplaten, maar weet dat dit niet zo is. Het is het wel voor mij, want ik had hiervoor nooit van Porridge Radio gehoord. Daarom maar 4 1/2 sterren op dit moment, maar ik ben eigenlijk geneigd er ***** uit te delen. Het vinyl komt er binnenkort aan, dus na de betere luistersessies later meer.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Mmm, Sweet klinkt wel als prettige Britse punkrock.

Met Coronavertraging is het album in huis en klinkt daar heel regelmatig. Het klinkt af en toe zo goed. Zoveel diepte en die stemmen in allerlei lagen komen zo goed uit. Ik sluit de maximale score binnenkort niet uit. Een enorm indrukwekkende plaat (en wat een potentiële molensteen). Een echt talentvolle band gaat er vervolgens achteloos overheen bij album #5. Ik ben nu al heel benieuwd.

Dit is album nummer 5 als het goed is (op basis van RYM en MuMe). Maakt het niet minder indrukwekkend natuurlijk, dijk van een plaat idd.

Ik heb het omgekeerde. Toen ik '925' voor het eerst hoorde dacht ik wow en kocht de plaat direct. Na zo'n 20 luisterbeurten ben ik met kant 2 wel klaar. 'Every Bad' blijft groeien en groeien en heeft zoveel meer energie en emotie. Deze zangeres keert zich echt binnenstebuiten voor de wereld. (Ook wat zorgwekkend wellicht.) De Hole associatie is zeker terecht, maar deze songs zijn gemiddeld genomen zoveel beter. De vergelijking met Blood Red Shoes en Shame is daarom beter. Hun songs zijn ook echt goed, maar missen de diepgang en variatie van Porridge Radio. Om het in het Engels te schrijven: They're in a league of their own. Daarom gaan alle vergelijkingen mank. Every Bad is een unieke plaat.