Oranssi Pazuzu - Mestarin Kynsi (2020)

ORANSSI PAZUZU - Mestarin kynsi (OFFICIAL ALBUM TRAILER) Super benieuwd!!!

Ik heb de mijne ge-pre-ordered bij nuclear blast. Ben heel benieuwd!

Uusi teknokratia, a song by Oranssi Pazuzu on Spotify - open.spotify.com

Nieuw nummer! 10 minuten waanzin

Heel vet album en echt uniek in zijn soort.
Fantastisch hoe Oranssi Pazuzu eigenlijk gewoon elke 'muziekregel' aan zijn laars lapt en volstrekt een eigen weg uitstippelt in het metal genre (als ze dat al niet overstegen zijn).
Metal, elektronica, krautrock, psych, blackmetal, pulserend, broedend en vol spanning. En toch heeft het album een geweldige flow en heb ik nog nergens het gevoel dat het van de hak op de tak gaat.
Op dit moment na de eerste luisterbeurten zitten er al 4 sterren in het verschiet, maar dit kunnen er zomaar nog meer worden. Komt hoog op het eindlijstje.
Ga het beleven.

Toen Oranssi Pazuzu bekend maakte dat ze een contract hadden bij Nuclear Blast, was ik heel blij en bezorgd tegelijkertijd. De band krijgt erkenning van een van de grootste metallabels ter wereld, maar er zijn ook genoeg bands geweest die met de overstap naar Nuclear Blast een stuk toegankelijker zijn gaan klinken.

Wat ben ik dan ook blij dat Oranssi Pazuzu op Mestarin Kynsi chaotischer, psychedelischer en onheilspellender dan ooit klinkt. Daar waar Värähtelijä best wel groovend uit de hoek kon komen, is deze nieuweling kil en repetitief met een ronduit ongemakkelijke sfeer in de beste zin. De blackmetalinvloeden zijn nog meer een accent geworden, maar wanneer de band in deze passages uitbarst zijn ze ook echt messcherp en gruwelijk intens. De electronic neemt steeds meer de voorgrond en de meeste tracks op deze plaat voelen meer als apocalyptische soundscapes die langzaamaan vorm krijgen met doorleefde rochelende vocalen. In Uusi Teknokrati zitten prachtige koortjes die me ontzettend doen denken aan Steve Reich en op een track als Kuulen ääniä Maan Alta komt Portishead ten tijde van Third naar voren, maar dan met een razende blackmetalzanger. De band noemt Third van Portishead dan ook als een inspiratie voor de arrangementen van de plaat, en de claustrofobische en duistere sfeer van Third komt hier ook naar voren.

Oranssi Pazuzu laat op Mestarin Kynsi weer horen een van de meest vooruitstrevende metalbands op deze aardkloot te zijn.

Eens in de zoveel tijd hobbelt er weer eens een metal plaat langs die me bij de lurven weet te grijpen en waarbij het voornaamste struikelblok, de zang, mij niet stoort maar als een organisch geheel klinkt in context van de muziek. Vorig jaar was dat Blood Incatation en dit jaar lijkt dit album wat eerder te zijn gekomen. Wat een gruwelijk maar intrigerend album is dit.

Ik baal als een stekker dat Roadburn is gecancelled, waar deze heren deze nieuwe plaat integraal ten gehore zouden brengen. En dat verdient ie ook wel!

Het doet mij bij vlagen ook denken aan Aluk Todolo, en dan vooral die dikke baslijnen in het tweede nummer.

Ja, Aluk Todolo is een van de weinige bands die qua sound overeenkomt met Oranssi Pazuzu.

Strotje hoor, deze zanger.

Sinds Oranssi Pazuzu is ondergebracht bij Nuclear Blast is er bredere aandacht voor deze act. Ik moet bekennen dat ik ook pas sinds begin dit jaar op het spoor van deze band geraakt ben.
Gelukkig lijkt het er niet op dat deze gasten hun ziel aan de heilige engelen hebben verkocht. Ik hoor hoe een beetje electronic, een beetje (dark) wave wat alternatieve rock/metal samen gebracht worden met de heksenvocalen van de voorganger. Daardoor ontstaat een unheimisch gevoel die gebruikelijk is bij black metal. Maar dat is het natuurlijk niet. Ik hoor hoe dat uitgewerkt is in een stapel nummers die aanvoelen als soundscapes. Alles lijkt geoorloofd.

Het is anders. Avantgarde. Maar tegelijkertijd ook weer niet heel ontoegankelijk. Neem nu Tyhjyyden Sakramentti. De eerste paar minuten hadden zo op Disintegration kunnen staan als je de serpentenrochel wegdenkt. De aanzwellende effecten maken het nummer spannend. En als dan de vaart erin komt, ontstaat er een chaotische passage die vaagjes aan Ephel Duath herinnert.

Het is een knotsgek album. Maar dan met een zweverige atmosfeer. Een fijne ontdekking. Al zeg ik het zelf.

Heb niet zoveel met dat soort metal maar wel een heel coole video zeg.

Echt niet aan mij besteedt, hoewel de muziek heel interessante invalshoeken kent. Maar de vele scapes in de muziek duren mij te lang en gaan snel vervelen. En dan die zanger... echt ridicuul in mijn ogen.

Wat een waanzinnig gaaf album heeft Oranssi Pazuzu weer gemaakt. Ik leerde de band kennen middels voorganger Värähtelijä. Het heeft even geduurd voordat het kwartje viel bij dat album, maar toen ik eenmaal 'om' was heb ik in korte tijd de hele discografie in huis gehaald.

Ook dit album had weer even tijd nodig om te landen bij me, maar dat zijn vaak voortekenen van een groeialbum. Erg knap hoe de band met continu transformerende effecten en soundscapes een spanning weet op te bouwen in afwachting van dat ene moment dat het nummer op z'n kop zet. Wat mij betreft is deze band een stuk meer vooruitstrevend in hun muzikale benadering dan menig progrockband.

Dat is een understatement Marco. Maar god, die zanger krijg ik echt niet verteerd hoor.

Aanstaande vrijdag (15 mei) gaat de band trouwens deze plaat helemaal live spelen om 21:00 op YouTube (via het kanaal van de band).

Deze nacht heb ik de plaat beluisterd, gedeeltelijk in slaap. En zelfs dan is ie goed!
Oranssi Pazuzu is vooral meesterlijk in het neerzetten van een bepaalde, naargeestige sfeer. Je kan er niet echt een etiket op plakken, behalve dan "ontzettend goeie muziek". Althans, dat is mijn mening, want ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen diezelfde mening toebedeeld is.

aerobag, let je op?

De streaminglink voor het optreden is al gelanceerd.

Een zware aanrader, het optreden op Roadburn 2016 is nog steeds mijn favoriete optreden waar ik ooit bij ben geweest. Waanzinnig benieuwd hoe dit materiaal live gaat overkomen.

Fenomenaal optreden. Waanzinnig goed geluid en beeld voor een livestream.

Ik ben 'm nu aan het beluisteren (gisteren had ik geen tijd)!

Waanzinnige show, inderdaad! Wat een trip!

Net gewoon lekker nog een keer gekeken. Genieten!

Ben 'm ook aan het bekijken en beluisteren, shit is trippen. Wat jij, aerobag?

Edit: Die climax was wel bruut zeg op het einde. Ik verloor m'n shit.

Ik zal hem eens checken. This gonna be good.

Bezwerend psychedelische metal, met heerlijk viezige rochels en uiterst intense spanningsbogen.
Is dit al een metalklassieker?

Nee nog niet, voorganger wat mij betreft wel.

Ook een heel goede plaat, me dunkt.

Gezien de hoge score ook maar eens geprobeerd. Muzikaal is het af en toe best te doen, maar voor de test kan ik hier niets mee.

Goed, dit hebben we ook weer gehad. Ik zal niet ontkennen dat Oranssi Pazuzu een originele en intrigerende sound heeft, maar verdomd als ik het niet echt enorm saai en afstandelijk vind. Openingstrack is een van de meest plotloze openers van een album die ik sinds tijden heb gehoord, terwijl opvolger Tyhjyyden Sakramentti op weinig anders als herrie op me overkomt. Ik begin te verlangen naar een band als A Forest Of Stars die black metal en psychedelica ook afwisselt, maar wel nummers met kop en staart schrijft en vooral qua vocals veel meer afwisseling heeft.

Halverwege het album bedenk ik me ineens dat de zanger als Popeye The Sailorman klinkt. Probeer de rest van het album dan nog maar eens normaal uit te zitten. Ik weet ook niet of de score terecht is omdat ik onderscheid tussen dit album en de rest van de discografie hoor, of dat ik deze sound gaandeweg de marathon steeds verder en verder zat begon te raken. Of het is gewoon zo dat er daadwerkelijk steeds minder melodie en alleen maar meer 'geluid' in de liederen wordt verwerkt naarmate de discografie vordert. En verdomme, wat vind ik die zoemerige mix van instrumenten lelijk.

Een echte Roadburn-band, jammer dat ik geen Roadburn-publiek ben en deze band gewoon echt niet snap.

Eindstand:
1. Farmakologinen 4*
2. Muukalainen Puhuu 4*
3. Valonielu 3,5*
4. Värähtelijä 2,5*
5. Kosmonument 2,5*
6. Mestarin Kynski 1,0*
Gemiddelde: 2,92*

Voor mij weinig meer dan willekeurige electronische klanken, voorzien van riffs en een krijszang. Vanaf de eerste seconde is het afzien. De productie is wederom erg slecht, waardoor de toch al chaotische muziek regelmatig een complete kakofonie is. Er is wel wat opbouw te bespeuren, maar de composities missen wel echt samenhang. Daarbij vind ik dit wel echt een gimmick. Een heel slechte gimmick. Ik denk niet dat er een marathon is die me zo teleurgesteld heeft als deze.

Eindstand:
1. Muukalainen Puhuu
2. Valonielu
3. Farmakologinen
4. Kosmonument
5. Värähtelijä
6. Mestarin Kynsi