Sparks - A Steady Drip, Drip, Drip (2020)

En daar is de opvolger van hun nummer met kerst-appeal Please Don't Fuck Up My World, de tweede single is Self-Effacing. Deze sluit dichter aan bij hun FFS album, de samenwerking met Franz Ferdinand. De gitaar krijgt een iets meer prominente rol. Maar doet ook denken aan acts als The Cars.

Kunnen ze na de sterke comeback(?) met Hippopotamus (2017) het nog eens flikken?

Sparks - Self-Effacing (Official Lyric Video) - YouTube

Wel een beetje aan een zesde jeugd begonnen, de Mael broers. Mag ze nog altijd graag horen.

Self-Effacing
...
"Thank you, but Autotune has been used
Used and perhaps a trifle abused"
...



I puzzel nog met de betekenis van de tekst die zich in een Sparks nummer meestal in het laatste couplet of regel openbaart maar er gaat nog geen belletje rinkelen.

De enige grap die ik er uithaal, is dat iemand die zichzelf wegcijfert daarover zingt en dus op de voorgrond treed en dus het tegenovergestelde doet van wat in de rest van het nummer wordt beweerd.

De 3e single ligt net als de voorganger in het verlengde van FFS, de samenwerking met Franz Ferdinand. Al doet dit nummer ook herinneren aan hun werk op het album Lil' Beethoven (2002)

Sparks - I'm Toast (Official Lyric Video) - YouTube

De video voor One for the Ages gaat om 18:00 in premiere... maar is nu wel al te beluisteren op streaming sites.

Sparks - One for the Ages (Official Video) - YouTube

Volgens een verklaring op hun website komt het album op vrijdag uit alleen op digitale platforms maar zal de fysieke media pas enige tijd later worden verscheept: vanaf 3 juli.

Op de valreep nog een 4e single uit Lawnmower

de video gaat om 18:00 in premiere, maar nu al te beluisteren op Spotify.
Sparks - Lawnmower (Official Video) - YouTube

Het album begeeft zich inmiddels in de pindakaaspot. Vanavond eens op een sneetje brood smeren.

Weer een bijzondere opener op hun nieuwe album: All That

Erg leuk album van de Sparks, kunnen het gewoon niet laten.

Terug naar 1974 en het superieure 3-luik Kimono My House, Propaganda & Indiscreet.
Knap hoor om in 2020 nog steeds een nieuw fris album te maken dat van voor naar achter bol staat van de ingenieuze muziekvondsten en weg luistert. als een voortdenderende trein.

Wat zingt Russell in de laatste regel van All That?

"thanks for the loan"? of iets dergelijks?

Die gelaagde koortjes van Russell's zang maken het wel allemaal moeilijker om te verstaan.

Op dit album klinken Ron en Russell meer cryptisch dan humorvol.

Vreemd genoeg staat dat laatste zinnetje niet genoemd in de teksten zowel bij Genius als Musixmatch.
De teksten van de Sparks zijn goed te doorgronden, beeldend en spits tot hilarisch.

Erg sterk album van Mael Brothers vindt zelfs beter dan Hippopotamus en dat was al een klasse album.

Je vraagt je af waar ze die aanstekelijke melodieën en muzikale wendingen toch altijd weer vandaan weten te halen. Unieke groep, nog steeds.

Ja, zie dat het een work-in-progress is op Genius waar uitbreidingen en verbeteringen nog dagelijks worden gedaan. jammer dat de broers niet net als vroeger meteen de lyrics met het album meeleveren.

Laatste zinnetje van All That is inderdaad "Thanks for the Loan", aparte twist.

In het nummer Left Out in the Cold hoor ik Russell trouwens eerder "Hard" dan "Hot" zingen. Het lijkt me ook beter te passen in de zin. De passage "back in form again" en "have another shot" lijken meer relevant in combinatie met HARD dan met HOT. Als iemand met fysieke en of relationele problemen, ipv iemand die wel/niet gevraagd wordt voor winterkleding. Beiden verhalen / situatie's zijn goed gevonden maar alleen met "Hard" wordt het duidelijk dat het ook iets fysieks kan zijn.

"Someday back in form again
Someday I’ll be HARD / HOT again
Have another shot again"

Andermaal doen de gebroeders Mael je van de ene verbazing in de andere vallen met hun vakmanschap, originaliteit, ambitie, veelzijdigheid en boosaardige humor. A steady drip drip drip mist een beetje de grandeur van Hippopotamus, maar is wel het meest robuuste, consistente, strakke album dat ze hebben gemaakt sinds Kimono my House. Applaus!

Please don't fuck up my world. Het zou gedraaid mogen worden op de radio. Zo actueel!

Ze presteren het weer! Het afleveren van een super album, met spitse, vernuftige en boeiende songs.
Allemaal zo volgepakt met wisselende melodie lijntjes, koortjes, mooie arrangementen en verassende instrumentale toepassingen, kortom een nieuwe parel in hun oeuvre.
Zoals meestal is de openingstrack weer van een uitzonderlijk hoog niveau, prachtig gezongen en met een lekker catchy refrein.

Heel erg knap Dat Ron na al die vele jaren nog zo inventief en origineel voor de dag komt met zijn composities en net zo knap hoe Russel na 40 jaar de nummers nog net zo gedreven en goed zingt.
Chapeau ! en een diepe buiging.

Hoop dat ze na de corona periode weer gaan toeren met dit album, ik zag ze in ~Tivoli Vredenburg in 2018 met een te gek concert wat een diepe indruk heeft achtergelaten.

[quote]Roxy6 schreef:
Ze presteren het weer! Het afleveren van een super album, met spitse, vernuftige en boeiende songs.
Allemaal zo volgepakt met wisselende melodie lijntjes, koortjes, mooie arrangementen en verassende instrumentale toepassingen, kortom een nieuwe parel in hun oeuvre.
Zoals meestal is de openingstrack weer van een uitzonderlijk hoog niveau, prachtig gezongen en met een lekker catchy refrein.

Heel erg knap Dat Ron na al die vele jaren nog zo inventief en origineel voor de dag komt met zijn composities en net zo knap hoe Russel na 40 jaar de nummers nog net zo gedreven en goed zingt.
Chapeau ! en een diepe buiging.
*************************************************************************************


in oktober in het walhalla Paradiso..zalig en dan meteen door naar de AB te Brussel....zo'n zin in. Schijnt een kleine euro tour te zijn in aanloop naar een grote wereldtour. Dit is net zo'n meesterwerk als Ed Harcourd's 'Furnaces'. Het verschil is met Ed dat die nog wel eens wil doordrammen in de materie. De bros weten toch de, maatschappelijke kritische, noten zo te verpakken dat het niet TE is. Was 10 toen ik van m'n eerste bollenpellers centjes 'Kimono my House' kocht...nu worden de centen op een andere manier binnen geharkt maar toch bracht deze DripDrip plaat me terug in de jaren 70. Het fantastische artwork ( de picture discs zijn een van de mooiste in mn collectie...de roze/blauwe versie is ook heerlijk. Dit al met al onderbouwd door een niet zo'n grote advertisements campaign weet deze release toch z'n weg te vinden naar de echte muziekliefhebber..kwaliteit verloochend zich niet.dat blijkt maar weer 's.

JA!!

D hele plaat is zo maatschappelijk kritisch als maar zijn kan.....af en toe n vrolijke gekke deun....maar de nummers snijden door merg en been...na meer dan 50 luisterbeurten blijf ik nieuwe dingen ontdekken.

waarom dan geen sterretje meer?

is het dan ook geen tijd voor alleen maar n stukje humor?...laat die hele plaat op je inwerken...

Ik kan deze plaat blijven draaien. Briljant en ook na talloze luisterbeurten weer als nieuw. Wat een onvoorstelbare en onverwoestbare talenten zijn dit.

The Sparks, voor mij was het iets van vroeger, this town ain,t big enough, toppop, uit de tijd dat Dries van Agt het over zijn vrouw had met de woorden “ het vrouwtje thuis” , dat Ruud Lubbers tegen zijn secretaresse zei “ meid wat staan ze er weer gezellig bij vandaag” , zwarte Piet nog een onschuldig kinderfeest was en Ron Meal met een Hitler snor en kapsel achter zijn piano zat.
Ik wist natuurlijk dat ze nog bestonden, maar daar hield het wel zo,n beetje op, bij toeval a steady drip drip drip gehoord, wat een muzikaliteit, wat een eigenheid, wat pakkend en positief.
Jammer dat ik al die jaren de andere kant op keek, Please don,t fuck up my world, mooie afsluiter.

Ik ben ook pas weer bezig met Sparks sinds hun samenwerking en album met Franz Ferdinand in FFS (2015) en het vervolg, het Sparks album Hippopotamus (2017).

En ze worden er niet slechter op, blijven ook behoorlijk productief. Mensen van mijn leeftijd zijn natuurlijk wakker geschud in 1974 met This town ain't big enough for both of us.

Vreemd genoeg (vaak wordt het vocaal minder) hoor ik op dit album Russel Mael (72) nog met enig gemak dezelfde hoge noten halen als in 1974. Waardoor het feitelijk voor de oude knarren uit 1974 een klein feestje der herkenning is.
Met immer zijn broer Ron (75) als muzikale begeleiding aanwezig, hebben de Sparks in een carrière van 50 jaar zo'n beetje alle uithoeken van de muziek wel gezocht en gevonden. Reden ook, dat menigeen op enig moment is afgehaakt. Om zich later weer bij het tweetal te voegen.

Van stromingen hebben ze zich nog nooit iets aangetrokken, de teksten zijn spitsvondig en vaak hilarisch en de muziek sluit zich daar geweldig bij aan. Juist omdat ze niet zijn blijven hangen in het ooit ontwikkelde rock-idioom zijn de songs afwisselend en veelzijdig. Ook al is er nu, met ook Hippopotamus er bij, wel een redelijk overzichtelijke inzage in het Sparks idioom van dit moment.

Feitelijk zou je met terugwerkende kracht het gehele oeuvre van Sparks moeten afluisteren. Maar dat is toch nog een hele zit. Maar naast Kimono my house, FFS, Hippopotamus, een Greatest Hits en A steady drip, drip, drip is er in mijn cd kast vast nog wel ruimte voor meer Sparks werk.

musician"Met immer zijn broer Ron (75) als muzikale begeleiding aanwezig", schrijf je, dan onderschat je de inbreng van dat vreemde mannetje achter de piano toch wel, hij is immers de componist en tekstschrijver van de Sparks. Een nogal excentriek heerschap, over zijn privéleven is zelfs na al die jaren werkelijk bijna niets bekend.

Ja, ik zou zijn rol ook zeker niet onderschatten.
Russel is natuurlijk wel altijd beeldvanger/frontman geweest.
Waar Ron componeerde en speelde.

Zonder Ron was het nergens naar toe gegaan.
Maar veel excentrieker kom je inderdaad haast niet tegen.