Andrew Hill - Compulsion!!!!! (1966)

4* van 2 mede MuMe mensen. Leuk, dacht ik. Joe Chambers op drums, 2 bas spelers, een trompet en wat het meest opviel wasNadi Qamar (African drums, thumb piano, percussion) en Renaud Simmons (Conga`s Percussion)
Nu ben ik best avontuurlijk ingesteld, dus vol verwachting de cd in de speler.
Nou, hier ben ik dus duidelijk nog niet aan toe. Ik kan er werkelijk geen lijn in ontdekken.
En zou weleens willen weten van de twee 4* gevers wat hier nou zo geweldig aan is.

1,5 jaar geleden kon ik hier nog niets mee.
Inmiddels een aantal luisterervaringen rijker, heb ik duidelijk iets van me af gegooid.
De stuwende drums en afrikaanse percussie op het titelnummer met daaroverheen de trompet en piano solo`s. De passie waarmee gespeeld wordt is groot. Waar ik eerst structuur zocht hoor ik nu improvisatie en onderliggende lijnen. Ik word er nu zelf ook in mee gezogen. En dat structuurloze valt eigenlijk best wel mee. "Premonition" is het rustpunt van de plaat met een schitterende rol voor de bass clarinet.
En als laatste vooral niet vergeten: Andrew Hill speelt hier waanzinnig piano op.

Och Andrew Hill toch... Niemand is zo onnavolgbaar als die man voor mij. Ik kan em nog steeds niet doorgronden. Is dit freebop, postbop of freejazz? Ah daar is de structuur, en... de structuur is weg. Van prachtige melancholie naar bot en hard op de piano rammen. En zijn composities gaan helemaal van links naar rechts en van onder naar boven. Het is iedere keer weer een avontuur om naar em te luisteren. En eh... John Gilmore

Daar kan ik mee instemmen! In het spel van Matthew Shipp zijn ook duidelijk invloeden van Hill te ontdekken. Wie Cecil Taylor te zwaar/onsubtiel vindt en Monk te braaf, dient steevast deze pianist eens uit te checken.

Cecil Mcbee schittert hier weer.

Ik las ergens dat Andrew Hill op dit album zijn piano als percussie-instrument wilde inzetten, en dat hoor je wel: hij lijkt eerder op de toetsen te rammen en te slaan bij momenten, dan ze te bespelen. Dat geeft zijn solo's trouwens nog wat extra intensiteit.

En soleren kan ie hier, daar heeft hij wel voor gezorgd als componist. Zo schittert hij op Legacy, een track die gekenmerkt wordt doordat er geen blazers te horen zijn! Ook het schitterende basspel van Cecil McBee valt me daarin op, trouwens.

De composities van Hill zijn op zijn minst intrigerend te noemen, hij weet mij als luisteraar steeds naar het puntje van mijn stoel te bewegen. Hubbard horen we op trompet vooral de lange opener trekken, op Premonition zorgt saxofonist Gilmore samen met Hill voor een flinke dosis griezelig vertier in het tussenstuk.

Verder is ook de Afrikaanse percussie een troef, die fungeert als een soort broeierige drijvende kracht op de achtergrond, een metronoom die door blijft gaan, no matter what. Past ook helemaal binnen het concept, en vooral in de opener en de afsluiter komt dit element sterk naar voren.

Na Point of Departure is dit mijn tweede Hill, en hopelijk kunnen er nog heel wat volgen, want ik ben nog lang niet uitgeluisterd!

4 sterren

Deze is eigenlijk ook een Andrew Hill-plaat: Bobby Hutcherson - Dialogue (1965) - MusicMeter.nl

Van de Blue Notes die Andrew Hill maskte, is deze toch de minste. Ik vind het stuurloos en heel ver verwijderd van het briljante Smoke Stack en Point of Departure. De plaat kenmerkt zich door vreemde overgangen die eerder pretentieus zijn dan goed gevonden. De vele geramde dissonanten zorgennook niet voor luistergenot.

Zelfs Freddie Hubbard kan deze plaat niet redden. Met deze plaat overspeelt Hill wat mij betreft zijn hand. Ik zet maar weer Smoke Stack op.