Car Seat Headrest - Making a Door Less Open (2020)

Eindelijk weer echt nieuw materiaal van Car Seat Headrest! Hun vorige album was meer een (zeer geslaagde) herbewerking van een eerder album. Teens of Denial vond ik ook erg geslaagd. De nieuwe single Can't Cool Me Down voel ik nog niet helemaal, maar ik ben desondanks toch erg benieuwd naar hun nieuwe album. Ik hoop weer op lekker veel lange nummers van 5+ minuten.

Can't Cool Me Down klinkt wat tammer dan wat we van ze gewend zijn, maar ik vind het wel weer onweerstaanbaar goed. Laat maar komen dat album!

Enkel de eerste luisterbeurt van Can't Cool Me Down viel me even tegen, omdat het toch wat wennen was.

Ondertussen vind ik het - alweer - een ontzettend sterk nummer en krijg ik er geen genoeg van.

Er is íets in die muziek van Will Toledo wat zijn nummers zo goed maakt.

Allicht mijn favoriete band na 2015. Al dateert de originele Twin Fantasy eigenlijk van ervoor.

Hele fijne single! Hoewel dit idd even wennen was.

Even wennen inderdaad, maar die songstructuur bevat nog steeds de ziel van Toledo. Ik denk dat net dát hetgeen is wat die nummers van CSH zo verslavend voor me maken.

Wat is Can't Cool Me Down geweldig zeg! Ik ben klaar voor dit album.. Laat maar komen!

+1

Op de website van het label staan de track-lists voor CD en vinyl en het lijkt dat Hymn in 2 smaakjes komt.
Making A Door Less Open | Matador Records EU

Car Seat Headrest - "Can't Cool Me Down" (Official Lyric Video)

Making A Door Less Open | Car Seat Headrest op Bandcamp

Nieuwe single; Car Seat Headrest - "Martin" (Official Lyric Video) - YouTube

Kijk hier erg naar uit! Met 'Can't Cool me Down' lijkt Will Toledo weer een beetje terug te gaan naar het iets elektronischere geluid van 'How to Leave Town', wat alleen maar een goed teken is. 'Martin' voelde ik nog niet helemaal, nog maar een keertje luisteren.

Hollywood is heel erg vervelend zeg, bah. Krijg hier per single minder zin in.

De akoestische alternatieve versie van Hollywood vind ik echt zoveel beter.

Weightlifters moet ik even aan wennen.

De singles stemmen me niet bepaald hoopvol, maar we gaan het meemaken. Vooral Hollywood is ontzettend ruk

Poeh, Hollywood is voor CSH-begrippen wel heel matig ja. Gelukkig is de nieuwe single There Must Be More Than Blood weer van een behoorlijk niveau!

Hollywood zal niet bij hun beste nummers gaan horen, maar ik vind het best een prima nummer. Misschien een beetje rechttoe rechtaan, wat we niet direct van ze gewend zijn.

Weightlifters en Hollywood waren ff wennen maar vind ze nu toch wel lekker. There must be more than blood komt meteen goed binnen en is mss wel het beste nummer dat ze al gelost hebben van deze plaat.

Ik vind Martin alvast een erg sterk en verslavend nummer.... (maar wat een videoclip

2 nieuwe nummers, waar van 1 mij te lang Duurt. Het nummer “Hollywood” Is wennen, went ws nooit .Gelukkig is “ Martin” prachtig . Laatste single komt wat monotoon voor hun doen over.
Verlang weer naar de 2 concerten van 2018(?) in Tivoli- Vredenburg Destijds. Bijna pijnlijk voelt het of ze live nog eens te bewonderen zijn. Kill Corona !

Wat ik tot nu toe gehoord heb is weinig indrukwekkend, ik heb eigenlijk de hoop een volgende klassieker al opgegeven.

Ik sta er ook zo in. Hoop dat er toch nog wat pareltjes tussen staan.

Gelekt

Side-note: voor diegenen die hier op afknappen is deze wellicht een mooie vervanging : Nap Eyes - Snapshot of a Beginner (2020). Het openingsnummer is vrijwel gelijk aan de heydays van CSH.

Eerste keer aan het luisteren, maar Spotify houdt bij mij een andere volgorde aan (neen, hij staat niet op shuffle) en het is een album van 47min27sec. Dit komt dus niet overeen met het reguliere album, noch met het album incl. alle bonusnummers, zoals hierboven aangegeven.

Nog bij iemand het geval?

Ps: 3 nummers ver, maar "nieuwe song" Deadlines (Hostile) is wel weer terug topniveau van CSH

Ik heb een correctie ingediend, de tracklist is idd anders geworden.

Life Worth Missing is ook weer een klassieke Car Seat!

Ondanks dat Car Seat Headrest een onmogelijk hoge lat voor zichzelf heeft gelegd met How To Leave Town en Twin Fantasy als haast perfecte albums, en Teens of Denial als indierock-klassieker heeft Will Toledo met Making a Door Less Open toch weer een goed album afgeleverd. Elke track heeft weer iets moois al vind ik de plaat als geheel soms wat rommelig en is het zeker niet zijn beste. Maar toch, als een ander bandje dit had uitgebracht zou het bejubeld worden door iedereen. 'Can't Cool Me Down', ' Martin', 'Deadlines (Thoughtful)', 'Life Worth Living' en 'There Must be More than Blood' zijn fantastische tracks.

Car Seat Headrest is de magie nog lang niet kwijt en in mijn ogen een band van zeldzame kwaliteit. Ik zit houd hem voorlopig op ****

De nieuwe tracklist en nieuwe songs bevallen heel erg goed. Zeker deadlines (hostile) is fantastisch. Wat een goede band is dit toch, en ik heb nog veel te ontdekken wnt ken pas een paar albums.

Terug nieuwe muziek van Car Seat Headrest, mijn favoriete band na 2015!
Met Teens Of Style en Twin Fantasy (Mirror to Mirror) hebben ze op korte tijd 2 albums afgeleverd die ik op dit moment beiden in mijn top 30 albums aller tijden zou plaatsen.
Uiteraard is dit (mogelijks) een momentopname en kan dit binnen 2 jaar, als het "nieuwe" er wat af is, nog wat dalen, maar het betekent toch wat.

Voor de eerste maal pas maakte ik een release echt bewust mee bij deze band. Reeds enkele weken/maanden worden er hier en daar singles gereleased, het een al wat meer geslaagd dan het andere.
Can't Cool Me Down was meteen een 5*-single en CSH voldeed aan mijn torenhoge verwachtingen. Martin is ook een meer dan behoorlijk nummer, maar Hollywood, zoals hierboven reeds een aantal keer besproken, is dan weer één van de minste CSH-nummers die ik reeds gehoord heb.
Zonde eigenlijk, want de gitaarriff is best veelbelovend, maar het schreeuwerige is niet aan mij besteed en verder blijft het nummer ook gewoon zeer basic.

Vanochtend dan eindelijk het album in haar volledigheid kunnen beluisteren. Het minste dat je kan zeggen is dat het een zéér interessante zit is. Het is naar mijn kennis het meest experimentele album van de band. Er blijven nog meer dan voldoende gekende indierock-elementen over, maar electronica en experiment nemen met wisselend succes een toch wel zeer prominente plaats in.

Het album start m.i. furieus goed met het eerste drieluik: Weightlifters, Can't Cool Me Down en Deadlines (Hostile). Weightlifters heeft een gelijkaardige opbouw als talloze CSH-nummers (denk aan bvb Vincent), maar die succesformule verveelt bij mij nooit. Ook Deadlines (Hostile) is een klassiek indierocknummer en haalt moeiteloos het niveau van de eerdere albums. Ongelooflijk, maar dit album lijkt opnieuw het niveau van een klassieker (in wording) te halen.

Maar na dat openingskwartier komt het eerste voorziene mindere moment. Hollywood doet het bij mij al iets beter dan de eerste luisterbeurten, maar het blijft toch een (zeer) ondermaats nummer voor een band van hun kaliber. Hymns - Remix volgt en is, zacht uitgedrukt, vrij experimenteel. Autotune, repetitieve beats, een korte breakdown a la Tame Impala om daarna te ontspatten in een chaos van een half minuutje en daarna terug synths en alles dat wat samen komt. Best een cool nummer en apprecieer het zeker beter dan Hollywood, maar speciaal is het alleszins.

Met Martin wordt de weg naar boven terug ingezet en ook de tweede Deadlines van het album komt zeer goed binnen. Opnieuw heel wat elektronica-invloeden, maar de opbouw is wederom magistraal.
What's With You Lately is het obligate akoestische lofi-nummer op het album. Ditmaal echter niet door Will gezongen, maar door Ethan. Redelijk, zonder meer.

Na dit akoestisch nummer (of bijna intermezzo), wordt de elektronische indierock verdergezet in de vorm van Life Worth Missing. Door sommigen reeds geroemd als een klassieke CSH en ik sluit mij daar volledig bij aan. Topnummer. There Must Be More Than Blood is een song die enkele dagen voor de release van het album al te horen was. Eindelijk een nummer boven de 7 minuten en het stelt allerminst teleur, zeker niet. Het heeft daarentegen ook net niet genoeg omhanden om een échte CSH-klassieker te worden. Daarvoor hebben ze nu eenmaal zelf de lat te hoog gelegd.

Afsluiten doet het album dan met Famous. Een korte en vrij experimentele song van minder dan drie minuten, waarin opnieuw best veel gebeurt. Komt gematigd oké binnen, maar niet meteen de afsluiter waar ik van gedroomd had.


Kortom: Car Seat Headrest stelt opnieuw allerminst teleur en levert alweer een zeer boeiend album af, maar ze slagen er niet in om het niveau van de vorige 2 (mss 3) albums te evenaren (laat staan overstijgen). Daarvoor zijn er toch iets te veel nummers die het net niet goed genoeg doen. Voor alle duidelijkheid, dit is absoluut geen schande en was ook een quasi-onmogelijke opdracht, gelet op de status die beide albums hebben. Ze evolueren alleszins in hun muziek en opteren er voor om niet opnieuw een louter klassiek CSH-indierockalbum te brengen en dat kan enkel toegejuicht worden. Er bestaat dan ook geen enkele twijfel dat ik de komende tijde nog zeer vaak ga genieten van dit album.

Uit Toledo zijn Bandcamp-periode raad ik je Nervous Young Man van harte aan. Daar staan echt een paar steengoede nummers op!

On topic: Vind dit een prima verzameling nummers, maar het is lang zo spannend niet als een ToD of TF. En die spanning/avontuurlijkheid is nou net één van de dingen die de muziek van Car Seat Headrest voor mij zo goed maakt. Hymn - Remix zou je misschien avontuurlijk kunnen noemen, maar ik vind het eigenlijk maar flauw geëxperimenteer. Samen met Hollywood het dieptepunt van deze plaat.

Hoogtepunten vooralsnog zijn There Must Be More Than Blood en Deadlines (Hostile), waarvan ik vooral het middenstuk erg tof vind

Gemengde gevoelens na de eerste beluistering.

Een experiment met Electronica voor Car Seat Headrest: het klinkt verdraait veel op The Strokes. Zelfs Will Toledo's zangstijl heeft veel overeenkomsten met die ingetogen-maar-toch-vaak-over-the-top zang van Julian Casablancas. Dan is de zang weer vervormd dan weer 'schoon' op de voorgrond. Dit hoor ik vooral bij de eerste nummers op dit album.

Hymn - Remix en Famous, vreemde eenden a la Todd Rundgren op zijn albums na de eeuwwisseling.

What's with You Lately had verder uitgewerkt moeten worden...

Life Worth Missing doet wat denken aan Coldplay.

Duidelijke een experimenteel / overgangsalbum. Er staan leuke dingen op maar wat me wel stoort is een overdaad aan basic-drumbeats (boom-tsjak).. saai, weinig variatie in tempo-afwisselingen. Elk nummer heeft wel een stukje dat erg lekker is maar weinig nummers zijn van begin tot einde echt fijn.

Will Toledo lijkt zich te vermaken in de studio, als een kind met nieuw speelgoed. Maar lijkt dezelfde fouten te maken als de grootmeester Todd Rundgren, nieuw is niet altijd origineel. Zodra Will heeft geleerd om meer terughoudend te zijn met wat je allemaal in de studio kan, zullen er vast veel beter uitgewerkte nummers komen.

Op dit moment 3 / 3,5* - misschien groeit het nog.

Favoriet: Can't Cool Me Down en There Must Be More Than Blood

Benieuwd naar de akoestische versies van 2 nummers en ook het origineel van Hymn.