Bob Dylan - Self Portrait (1970)

Vaak gezien als het slechtste album van Dylan. De covers The Boxer en Blue Moon zijn eigenlijk best hilarisch. Desalniettemin: verplichte kost.

Een plaat, slechts gemaakt om van zijn platencontract af te komen. En dat is te horen, ongeinspireerd en ongemotiveerd worden er een aantal 'klassiekers' ten gehore gebracht.
Dylan heeft dit later ook toegegeven. In eerste instantie was het de bedoeling om met The Byrds een soorgelijk album op te nemen.
Dat kon helaas niet gerealiseerd worden. Het is jammer dat deze plaat dan toch wel gemaakt moest worden. Gelukkig heeft Dylan genoeg schitterende platen gemaakt, waar ik wel met veel plezier en bewondering naar kan luisteren.

Niet zo slecht als vaak wordt beweert, maar ook niet echt goed.

"Belle Isle" is echter een doodzonde; Dylan laat horen dat hij het nummer PRACHTIG had kunnen uitvoeren, maar....zingt afgrijselijk vals.

'Living The Blues' is toch gewoon een prachtnummer. Dit had een single moeten zijn.

Dylan kan ook niet zingen, daarbij mogen nummers als The Boxer en Let It Be Me eigenlijk niet gecovered worden.

Toch raar dat net als het album "Dylan" ook dit een album is om van het contract af te komen.
Misschien heeft dat ook te maken met de onsympathieke persoon Bob Dylan.
Nee, ik ben inderdaad geen fan:p

In deze tijd werd Dylan achtervolgd door mensen die hem als de leider beschouwden. Zelfs zijn vuilbak werd onderzocht en dag en nacht werd er voor zijn deur gepost. Hij wou van die lui af. Om zijn fanbase te verminderen besloot hij een soort van bootleg uit te brengen. Een boel covers werd gewoon niet van hem verwacht. Voeg daarbij nog wat country nummers (toen als zeer "square" beschouwd" en slechte live uitvoeringen.
Maar toch zitten er nog een paar pareltjes tussen!

Op zich staan hier wel fijne plaatjes op maar meestal blijft er niets hangen. De openingstrack is eigenaardig. Belle Isle vind ik wel heel mooi.

Vele fans vinden dit een schitterend album maar ik denk dat het meer tegenstanders heeft. Ik vind het niet slecht.

3.5*

ik durf dit album niet aan te schaffen vanwege de slechte reacties etc. En ik ken eigenlijk alleen het nummer wigwam, wat ik trouwens wel echt een gaaf nummer vind

Gewoon kopen (of pindakazen) en je eigen mening over deze plaat vormen en je vooral niet laten afschrikken door een paar users die roepen dat dit niks is.

Deze wordt gezien als Dylan's slechtste en is dat misschien ook. Maar ik kan best van sommige liedjes genieten.

En voor Wigwam heb ik altijd al een zwak gehad, erg leuk en erg Ondylanesque (neen dat woord bestaat niet, weet ik wel) maar I love it!

Woogie Boogie vind ik ook leuk.

Al bij al niet de allergrootste miskleun uit de rockgeschiedenis.

2 lijkt me redelijk eerlijk.

**

Een beetje een rare plaat, met een wanordelijke tracklist, en af en toe vreemde nummers er tussen. Maar ook hier staan mooie nummers op, dit album mag dan zeer ondergeschikt zijn aan zijn betere platen ook dit vind ik nog de moeite waard om helemaal uit te luisteren.
Dus hij mag meer sterren krijgen dan hij nu gemiddeld krijgt.
Ik zelf twijfel nog een beetje.
3,5*/ 4,0*

Laat ik maar van het laagste uitgaan, dan ik hem altijd nog verhogen

Zo'n beetje de slechtste plaat uit Dylan's oeuvre. Het is allemaal niet slecht, maar wel ondermaats. Een plaat die ik amper draai. Er zitten wel een paar leuke dingen tussen maar niks opvallends. Voor de liefhebbers. 2.5*

Klopt. Maar er speelde volgens mij ook mee dat Dylan een conflict had met zijn platenmaatschappij en verplicht was een plaat uit te geven terwijl hij helemaal geen materiaal meer aan die lui wilde slijten. Dus deed hij het zo. Een belediging voor zijn fans, deze plaat en een zwarte bladzijde in zijn oeuvre. Maar ook dat is Dylan: nooit te beroerd geweest om gewoon te doen wat HIJ wilde, dwars tegen alle verwachtingen in.
Ik was zelf destijds bij het uitkomen van selfportrait gechoqueerd. Heb hem niet willen kopen en nooit willen luisteren. Heeft ook heel slecht verkocht. Gelukkig kwam het jaar daarna New Morning uit met weer lekkere frisse eigen songs en hij zong ook weer normaal en dat was nog wel de grootste opluchting

Ik heb deze nooit "durven"kopen vanwege de slechte reputatie, voor de rest heb ik bijna alle albums. Wil hem ook niet alleen aanschaffen om Dylan compleet te krijgen. Ik zoek nog even verder en wellicht staat Wigwam nog op een andere plaat, studio of live.
New morning vind ik ok maar ook niet geweldig.

Sja, misschien ga ik iets gevaarlijks zeggen (met name richting de echte fans ), maar ik vind dit album helemaal niet zó slecht. Sterker nog: mooie 3 sterren voor een prima album waarin soms de zang inderdaad irriteert. Ik ben sinds een aantal maanden steeds meer Dylan-albums in huis aan het halen en hem echt (nu pas) aan het ontdekken op mijn 36e .
Natuurlijk zijn er vele betere albums van hem op te noemen, maar ik kan hier geen onvoldoende voor geven. Ik hield mijn hart al vast, nadat ik onderstaande reviews had gelezen... Gewoon kopen en (toch) genieten.

Dit album werd destijds door de critici en een groot deel van de fans afgekraakt vanwege de aanwezigheid van covers, al zal die afgrijselijke hoes daar ook mee te maken hebben.
Er staan wel een aantal interessante live-tracks die afkomstig zijn van zijn concert op het Isle Of Wight-festival zoals "Like a Rolling Stone".
"Alberta, No. 1", "Woogie Boogie" en vooral het atypische "Wigwam", dat ook nog een hit werd maar op geen enkele compilatie staat, vind ik erg leuk.
De covers "Blue Moon", "The Boxer" en "Take a Message to Mary" had hij inderdaad beter achterwege gelaten, Dylan is nu eenmaal geen begenadigd vocalist, maar wel een begenadigd songschrijver.
Uiteindelijk vind ik dit geen bagger-CD, maar zeker niet tot zijn beste behoren. Maar zelfs een minder album van Dylan hoor ik nog altijd liever dan al die zoutloze hedendaagse R&B/dance/hiphop-deuntjes.

Inderdaad en daarom ben ik blij dat ik Dylan gevonden heb. Toch kan ik de nummers met de rare Dylanstem op dit album wel waarderen. Het zegt volgens mij genoeg over de frustraties die hij toen had en het klinkt best grappig...
Tja en de fans...heeft hij zich ooit wat aangetrokken van de fans dan?

Sorry jongens wat een gezeur of Dylan deze maakte om onder zijn contract uit te komen. Voor mij is dit een zeer ontspannen en lekkere plaat, het plezier en ongedwongenheid straalt er van af. Dat dit dan door de man met de beste timing gezongen wordt maakt het feest helemaal compleet.... misschien wel zijn beste .. haha! zo! (al heeft het wel een jaar of 12 geduurd voordat ik erdoor kwam... maar dat mag best)

De bevestiging dat Dylan ook maar een mens is. Wat moet dit een teleurstelling teweeg hebben gebracht over de 'spokesman of a generation'. Wat zal ik zeggen? Er zit weinig energie in. De muziek laat te wensen over. Ik kan dus niet anders dan laag beoordelen.

Goed zo Beathoven. Je hebt precies begrepen wat de bedoeling van deze plaat was. Bob Dylan maakte hem om voor eens en voor altijd duidelijk te maken dat hij geen zingende messias was, noch een hippie-held. Hij wilde van dat voetstuk af, een plaat maken die helemaal geen Dylanplaat was. Er kwamen daarna ook countryplaten en wat platen met zijn gezinsleven en religie als thema.
Self Portrait zal altijd een mijlpaal blijven omdat zelden een artiest er zo doelbewust op uit is geweest zijn imago te vernietigen en zijn fans te vervreemden.

Dat is 't. Een beetje zoals "Metal Machine Music".
Maar we kunnen toch niet ontkennen dat Dylan een soort van reddende engel is in de muziek, die het medium op een geheel andere manier benadert.
Trouwens, bertus99, hoeveel geeft u zelf voor deze plaat?

Ik denk dat Bob Dylan gewoon iets anders wilde doen en lak had aan de hoge verwachtingen van de fans en de critici. Ik merk ook een zekere zelfspot mede door de hoes.
Van de vele Dylan-albums die ik bezit vind ik dat zijn minste (maar hij kan nog slechtere albums hebben uitgebracht) maar ik vind het best genietbaar en helemaal niet te vergelijken met "Metal Machine Music" dat voor mij totaal onbeluisterbare herrie is.

Oeps, ik ben weer te kort geweest in mijn info.
LucM, ik bedoelde dat "Self Portrait" even schadend was voor Dylans imago als "Metal Machine Music" voor dat van Lou Reed. Op muzikaal vlak is er natuurlijk dag en nacht verschil!

Eén groot pluspunt dit tussendoortje; Wigwam! Altijd een ontzettend lekker meezing-deuntje gevonden, makkelijke tekst ook,haha!
Maar voor de rest, tja, flauwe covers en de eigen nummers stellen ook niet zo veel voor.
Het schilderij op de hoes vind ik dan weer wel ok.

WIGWAM!

Zullen we deze dan maar uitroepen tot de slechtste Dylanplaat?

Ik dacht het wel...

In de jaren '80 zou hij nog slechtere albums hebben uitgebracht.

Wat bedoel je met "zou"? Vind je ze zelf zo slecht of heb je dat gehoord. Ik vind zijn jaren 80 albums niet geweldig, maar ook niet zo slecht en Oh mercy is toch een alleszins goed te noemen plaat.

"Shot Of Love", "Infidels" en "Real Live" waren ook prima platen.

"Self Portrait" is absoluut niet de slechtste Dylan. Dat is er altijd nog één uit het rijtje "Dylan" (1973), "Saved" (1980), "Knocked Out Loaded" (1986) en "Down In The Groove" (1988).

Soms hoor je dat "Dylan & The Dead" het slechtste is, maar na meerdere luisterbeurten valt die ook wel mee.

Ik had al aardig wat verzameld van Dylan, maar dit album ontbrak. Vooral door alle slechte kritieken die ik las. Nu (met dank aan Cornershop, vanwege een lekkere cover op hun album "Judy sucks a lemon for breakfast") op zoek naar The Mighty Quinn, en direct het hele album maar eens geluisterd. Oke, misschien geen hoogvlieger in zijn hele ouvre, maar er valt toch nog wel wat te genieten wat mij betreft. Wigwam is zo typisch niet-Dylan dat het erg grappig is. Living the Blues is echt niet verkeerd, en live uitvoeringen van like a rollling stone vervelen mij ook niet snel. Nogmaals: Cornershop: bedankt voor de tip!