Bob Dylan - Self Portrait (1970)

Met welk ander Dylanalbum kun je deze vergelijken?

@ muz!ekfr!ek!e

Eén van zijn minst geslaagde platen, maar Wigwam (23) blijf ik echt wel koesteren als een echt buitenbeentje; een geneuried half instrumentaaltje, dat echt wel in je kop blijft hangen, hell yeah!

Ik heb me hier lange tijd niet aan durven wagen door alle negatieve kritieken, maar ik vind dit album uiteindelijk best meevallen.

Dylan's stem irriteert me niet, dat scheelt denk ik al voor een groot deel. Ik houd ook best wel van country, al komt het hier soms ietwat oubollig over.

Het is natuurlijk geen topalbum, en het is nutteloos om hier naar een 'signature song' te zoeken, maar toch staan hier wel een aantal leuke nummers op. 'Alberta #1 en 2', 'Days of '49' en 'Early Morning Rain' vind ik erg sterk. Daarnaast vind ik nummers als 'The Mighty Quinn' en 'Take A Message to Mary' ook helemaal niet vervelend om aan te horen. Het aantal echt afgrijselijke nummers is op één hand te tellen: 'All the Tired Horses', 'I Forgot More Than You'll Ever Know', 'Copper Kettle', en vooral deze genadeloze verkrachting van 'Like A Rolling Stone'.

De rest klinkt gewoon luchtig en gemakzuchtig. Bob leunt ontiegelijk achterover. Het is eigenlijk alsof hij gewoon met vrienden zit te spelen, zonder dat er de intentie is een album te maken. 'Gezellig' vind ik dan ook wel een treffende omschrijving voor dit album. Geen bijzonder album, maar toch leuk om naar te luisteren.

Momenteel bezig met een Dylan ontdekkingstocht. En dit is inderdaad een vreemde eend in de bijt. Tussen alle vreemd aandoende toeters en bellen staat er toch best een handvol aardige nummers tussen zoals Days Of 49.
Maar ik denk niet dat ik deze vaak in zijn geheel zal afdraaien.

Ik denk dat Dylan zelf hem ook niet vaak meer zal willen horen. Als je de geschiedenis van de plaat kent zou je hem het liefst uit zijn oevre willen schrappen. Het is een curiositeit, meer niet eigenlijk.

Ik las dat hij zich wilde vervreemden van zijn publiek om vervolgens verwachtingsloos aan echt nieuw materiaal te kunnen werken.

Toen ik een aantal jaar geleden Dylan leerde kennen, en op chronologische volgorde zijn platen op cd kocht(iedere 2 á 3 maanden één) en bij deze aankwam, was ik diep, diep teleurgesteld.
Al helemaal omdat mijn brein toen nog niet 'vervuild' was met talloze recensies en meningen, die me in dit geval wellicht wat in bescherming hadden kunnen nemen.

Staan een paar leuke nummers op, maar als album nauwelijks wat waard.

Wimwam is wel zijn grootste hit in Nederland!!

Zo typisch voor ons landje

Hij heeft slechtere, zoals Dylan en Down in the Groove waarop Silvio waarschijnlijk de enige uitschieter is.

Selfportrait draagt nog steeds de erfenis mee van de zwartmaking bij zijn ontvangst en als opvolger van een hele reeks muzikale topplaten/meesterwerken (John Wesley Harding incluis).

In defense of Self Portrait...

Ik zette net het eerste nummer op, en ik dacht in eerste instantie dat ik iets heel anders had gedownload.

Zojuist nog maar weer eens gedraaid. Het is natuurlijk Dylan anders dan anders.
Ik blijf bij mn 4*

Afgelopen weekend geluisterd naar enkele outtakes van dit album. Met name Blue Moon klonk erg goed (zonder achtergrondkoortje wel te verstaan).

“Ik wilde iets maken waar de mensen niets mee aan konden, zodat ze naar iemand anders zouden lopen.”

Dat beweerde Bob Dylan halfweg de jaren ’80. Of dat ook echt zo is, valt evenwel te betwijfelen, omdat hijzelf voor een deel achter de plaat blijft staan. Rond de tijd van de release van ‘Self Portrait’ verschenen de eerste bootlegs van Dylan, dit is Dylan’s eigen bootleg. 24 nummers staan erop verzameld, waarvan de meeste covers zijn. Een deel van de nummers werd aanvankelijk opgenomen voor de release van een tweede countryplaat na ‘Nashville Skyline’, maar dan eentje met covers; een handvol nummers zijn live-uitvoeringen van het Isle of Wightfestival in 1969, op het Britse eiland Wight, de overige nummers heeft hij in 1970 opgenomen in New York.

Omdat deze plaat “anders” is dan zijn andere platen tot nu toe, vraagt dat van mij ook een geheel andere benadering. Daarom geen bespreking nummer per nummer; ik wil dit eerder beschouwen als een bonte verzameling, met pieken en dalen. Vooral dalen, jammer genoeg. De hoescover vind ik zelf wel geslaagd; een zelfportret, heel karikaturaal aandoend, onafgewerkt lijkt het wel. Een goede weerspiegeling van dit album. Dylan zelf nam de essentie van de nummers op, stak niet al te veel moeite in zijn zang (het zalvende toontje van ‘Nashville Skyline’ horen we geregeld terug) en dan moesten sessiemuzikanten achteraf hun instrumenten inspelen. Wel weer mooie namen, hoor, met vaste waarden Kenny Buttrey en Charlie McCoy. Producer was Bob Johnston, sinds ‘Highway 61 Revisited’ elke keer achter de knoppen voor een Dylanplaat.

Dylan leed na ‘Nashville Skyline’ aan een writer’s block, die hij zelf omschreef als “geheugenverlies”. Volgens mij een combinatie van factoren. Ten eerste, de stress en onrust. In New York was het toen heel erg druk, met al die hippies, en Dylan hield daar niet zo van. Hij was nu een familieman, met een vrouw en kinderen, en was daar best tevreden mee.

Ten tweede, de verwachtingen. Dylan is nooit een artiest geweest die braafjes aan de verwachtingen van de fans wil voldoen; eerder nog zou hij zijn eigen grenzen en die van een ander gaan aftasten. Daarom ook die quote helemaal bovenaan mijn lapje tekst.

Ten derde, het succes. Dylan had steeds meer commercieel succes, zeker na ‘Nashville Skyline’, dat erg goed verkocht. Opmerkelijk is dat hij “groter” was in Engeland dan in de Verenigde Staten. Dat was ook één van de drijfveren om in te gaan op het aanbod om te komen spelen op het eiland Wight. Dat concert was trouwens behoorlijk teleurstellend; er werden opnames van gemaakt met het oog op een live-elpee, maar die kwam er niet. Dat zegt genoeg. Van dit optreden zijn uiteindelijk ‘Like a Rolling Stone’, ‘The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo)’, ‘Minstrel Boy’ en ‘She Belongs to Me’ op ‘Self Portrait’ beland.

En dat succes zette zich trouwens voort met deze plaat. ‘Self Portrait’ haalde erg goeie verkoopcijfers, terwijl het nochtans met de grond gelijk werd gemaakt door de critici. Greil Marcus van Rolling Stone vroeg zich destijds zelfs af “wat voor gelul dit nu weer was”. Dat vind ik persoonlijk dan weer overdreven; ‘Self Portrait’ bevat zeker enkele mooie nummers. Ik denk dan aan ‘Alberta’ (dat hier in twee verschillende versies op staat), ‘Days of ‘49’ (dat me in het begin wel erg doet denken aan een nummer op ‘John Wesley Harding’) en ‘Belle Isle’. Draken zijn dan weer ‘The Boxer’, een verkrachting van de Simon & Garfunkel-original, de live-versie van ‘Like a Rolling Stone’ (ook erg zwak) en ‘Blue Moon’, een nummer dat door Elvis Presley met veel meer kracht en inleving werd gebracht.

‘Wigwam’ is de grootste hit die Dylan ooit heeft gescoord in de Lage Landen, denk ik; enfin, in Nederland toch zeker, en dat is best eigenaardig. Het mag dan wel een catchy, simpel deuntje zijn, dat je makkelijk mee kan neuriën of fluiten, in feite stelt het nummer niet veel voor. Het is wel luchtig, en daardoor makkelijk te verteren, en ik heb er ook absoluut geen problemen mee, maar een hoogvlieger in Dylan’s carrière is het zeker niet. Maar dit fenomeen komt wel meer voor, dat niet het beste scoort.

‘Self Portrait’ is een plaat waar ik wel ‘ns kan van genieten, maar die niet al te veel voorstelt. Daarvoor zit er teveel kaf tussen het koren. Wat wel een goed idee is: maak van de dubbelplaat (Dylan’s tweede dubbelplaat trouwens, na ‘Blonde on Blonde’, wel een kraker) een plaatje van een minuut of 35, dat valt al heel wat beter mee. Er staat genoeg mooi (of op z’n minst degelijk) materiaal op om zo’n samenstelling te maken. Daar kan ik echter geen extra punten voor geven, want dit is en blijft een dubbelplaat, zo heeft Dylan het gewild.

2 sterren

Poeh, wat een flauw plaatje van His Bobness. Ik kende de achtergrond van dit album niet (maar daar is hier genoeg over gezegd), maar aanleiding of niet, dit is niet erg geinspireerd. Eén handvol aardige songs op een totaal van 26 is niet erg bevorderend voor het luisterplezier. 2,5**

De meeste Dylan platen zijn doorkoombaar, ook zijn zogenaamde mindere ( Saved bijv) heeft een paar momenten.
Maar deze is tenenkrommend slecht, zeker nadat hij in the sixties de ene na de andere sterke plaat op de markt zette.
Wat bezielde Dylan, die was duidelijk de weg kwijt in deze periode. Optredens vond hij plots doodeng. Hij verstopte zich in zijn boerderij met zijn gezin in Woodstock.
De status die hij onbedoeld had opgebouwd was misschien groter dan de man kon dragen? Hoe stoer Dylan ook leek en nog steeds lijkt?
Als hij een paar jaar later geen enorme opleving had gehad met Blood from a track was zijn carrière waarschijnlijk begin jaren 70 al geëindigd.
In de jaren 80 beleefde hij met Down in the Groove nog zo'n periode in zijn carrière. Daar moest Daniel Lanois aan te pas komen om hem weer het padje te krijgen.

In 1981 tijdens een perconferentie in Travemünde, had Dylan het volgende te zeggen over dit album:

“Well, that was a joke, that album was put out at a time I didn’t like the attention I was getting. I never did want attention. At that time I was getting the wrong kind of attention for things I hadn’t done. So we released that album to get people off my back, so they would not like me anymore. That’s the reason the album was put out, so people would stop buying my records, and they did.”

Mogelijk zat Dylan in een creatieve dip, vergelijkbaar met de periode aan het begin van de jaren 90, toen hij met de albums Good As I Been To You en World Gone Wrong op de proppen kwam. Ook dat waren albums met covers, ook dat was een eerbetoon aan muzikanten die Dylan mede hebben gevormd. En ook die albums luidden een periode in van hernieuwde creativiteit.

Dat zegt hij, maar dat zou ook een mooi praatje kunnen zijn om zijn eerste echte misstap in zijn oevre te verbloemmen..

Ik vind dat ook altijd hele gemakkelijke wegschuivertjes. Niet te veel aandacht aan besteden.

Naar het schijnt zal Dylan's Bootleg Series Vol. 10 de jaren 1969-1973 jaren gaan behandelen.
Juist, de periode van Nashville Skyline, Self Portrait, New Morning, Greatest Hits Volume 2 en Pat Garrett and Billy The Kid.
En niet te vergeten meer opnames van zijn Isle of Wight optreden met The Band...

De redenatie dat Self Portrait een grap zou zijn, geloof ik ook niet helemaal.
Want er schijnen nogal wat mooie outtakes te zijn die dat ondermijnen, zoals bijvoorbeeld Thirsty Boots.

Mooi nummer inderdaad, die dorstige laarzen.

Het feit dat er nogal wat mooie outtakes zijn versterkt de aanname juist dat het uitbrengen van Self Portrait een grap zou zijn geweest.Want in dat geval was er dus helemaal geen sprake van een creatieve dip en had hij makkelijk een veel betere plaat kunnen uitbrengen. Overigens de outtakes waar Stalin naar verwijst zijn ook bijna allemaal covers van andere artiesten. Waarschijnlijk had het uitbrengen van die outtakes op dezelfde veelal negatieve kritiek kunnen rekenen.

Ik geloof ook niet dat er sprake was van een vooropgezette grap. Waarschijnlijk wilde Dylan een verzameling songs van artiesten die hij bewonderde uitbrengen en was hij aanvankelijk best tevreden over het resultaat. De golf van negatieve kritiek had hij niet verwacht. Niet voor niets bracht hij binnen 4 maanden (!) nadat dit album was verschenen een gloednieuwe elpee uit met allemaal eigen composities: New Morning.

Dylan bleef overigens ook in latere interviews volhouden dat het uitbrengen van Self Portait een grap was geweest. Kennelijk schaamde hij zich toch enigszins voor deze plaat....

Echt beroerd vind ik dit album allerminst. Er staan bijna evenveel goede nummers op als op Nashville Skyline en ook zijn stem is vergelijkbaar met die op dat album, dat over het algemeen echter veel hoger gewaardeerd wordt ...

Hierbij een link naar alle opname-sessies van Dylan in 1969 plus die van 1970.

The sleeve lists "Wigwam" as an "unreleased demo," but that is not right; it is not a demo at all. It is the same take that is on Self Portrait, minus the drum and horn overdubs. If you play the album version and the Record Store Day version at the same time you will find that they play perfectly in sync; every guitar fill, every vocal inflection - they are the same take.

Another Self Portrait !!!!

Nog niet eerder uitgebrachte songs voor Self Portrait:

Spanish Is The Loving Tongue (unreleased, Self Portrait)
Annie's Going To Sing Her Song (unreleased, Self Portrait)
Railroad Bill (unreleased, Self Portrait)
Thirsty Boots (unreleased, Self Portrait)
This Evening So Soon (unreleased, Self Portrait)
These Hands (unreleased, Self Portrait)
House Carpenter (unreleased, Self Portrait)
Tattle O'Day (unreleased, Self Portrait)

Staat allemaal op The Bootleg Series, Vol. 10 - Another Self Portrait (1969-1971) die 27 augustus verschijnt. Self Portrait wordt in de Deluxe Version meegeleverd in geremasterde versie. Voor die 4 CD-box gaat Amazon 125 dollar vragen.

Is dat het waard? Nog even en Columbia/Sony wil ons wijsmaken dat we hier met een meesterwerk van doen hebben.

€ 64,99 bij Amazon Germany (inclusief verzendkosten). Lijkt me meer dan het geld waard!
Twee boekjes, vier cd's en 35 previously unreleased songs uit de periode rond Nashville Skyline, Self Portrait, New Morning en More Bob Dylan Greatest Hits met als extra het Basement Tape nummer Minstrel Boy.

De eerste keer dat ik Self Portrait draaide, dacht ik dat ik het verkeerde album gepindakaasd had. Op het eerste nummer is Dylan namelijk nergens te bekennen, daarvoor in de plaats horen we strijkers en een aantal vrouwen die de hele tijd hetzelfde deuntje zingen. Ik dacht dat het een grap was: dit kon toch geen nummer van Bob Dylan zijn? Toch wel dus. Ik denk nog steeds dat het een grap moet zijn. Ik heb het gevoel dat Dylan met dat nummer en ook met de rest van het album zijn publiek op de proef probeerde te stellen. Troep uitbrengen en kijken hoe men reageert.

Zelf dacht ik dat het met zijn vorige album, Nashville Skyline, al niet erger kon. Een album met flauwe countryliedjes. Daar staan er ook een paar van op Self Portrait, een dubbel(!)album met van alles wat: instrumentaaltjes, covers, live-opnames, en dat vreemde openingsnummer dus. Nogal een rommeltje dus, waarvan het gros bijzonder ongeïnspireerd klinkt. Als je weet waar de man toe in staat is, lijkt dit er toch op te wijzen dat dit niet serieus is.

Maar is het dan allemaal zo slecht? Ach, er staan wel wat aardige liedjes op. Het is best aardige achtergrondmuziek, wat voor Dylan iets negatiefs is. Van Dylan verwacht je geen achtergrondmuziek. Van Dylan verwacht je geen simpele deuntjes, of covers die slechts wel lekker in het gehoor klinkt. Als je even vergeet dat het Dylan is, klinkt zeker de helft van het album alsnog om niet naar huis te schrijven. Slechte productie, slechte zang, en weinig bijzondere liedjes. Maar dan valt er met wat schrappen nog best wat van te maken.

Uiteindelijk kom ik uit op 2*, waarbij ik een halfje aftrek voor de gruwelijke verkrachtingen van o.a. The Boxer, Like a Rolling Stone, en She Belongs to Me, en vooral het feit dat het een dubbelalbum is. De eerste helft gaat nog enigszins, maar als die tweede helft er dan ook nog achteraan komt, wordt het toch echt te veel van het goede. En ja, ik luister ze dan weleens los van elkaar, dat werkt beter, maar hij heeft ze nou eenmaal niet los van elkaar uitgebracht.

Gelukkig staat er nog wel een liedje op dat het de moeite waard heeft gemaakt, namelijk Days of 49.

En het schitterende Copper Kettle niet te vergeten.