Bob Dylan - New Morning (1970)

8 stemmen maar geen reacties geplaatst

ik wil wel wat meer weten over deze plaat. wie kan er mij wat over vertellen?

Goed album, met een paar echt bijzonder goeie nummers zoals "if not for you"en "new morning" maar de rest zijn ook stuk voor stuk leuke liedjes, met af en toe zelfs een Jazzy sfeertje zoals op: "If dogs run free".

Dylan's revanche op Self Portrait, niet overal even sterk, maar met een paar uitschieters: Day of the locusts, If not for you en vooral The man in me.

Mooie nummers maar lang niet zo goed als al de voorgaande albums. Dylan lijkt popmuziek te willen maken. Dat lukt hem gedeeltelijk.

If dogs run free vind ik muzikaal heel knap maar die achtergrondstem van die vrouw irriteert me een beetje. Minste nummer is father of the night.
Three Angels vind ik het beste.
3.5*

father of the night minste? ik vind dat een super nummer

new morning, if not for you en day of the locust zijn ook erg knap

Dat vind ik ook. Heb er niet meer aan toe te voegen.

3.5 sterren

***1/2

The Man in Me zit in the Big Lebowski; dat nummer past echt perfect bij die film, de hele plaat trouwens wel. Het heeft een layback country sfeer. Ik zet hem vaak op als achtergrondmuziekje als ik zit te werken.

Een feelgoodplaat uit de periode dat Dylan teruggetrokken leefde met zijn gezinnetje in de bossen. De hectische periode van de wereldwijde doorbraak was (tijdelijk) even over. De nieuwe piek midjaren 70 met Blood on the tracks en Desire moest nog komen.
New Morning laat volgens mijn indruk Dylan horen als huisvader en echtgenoot. If not for you, the man in me,new morning,one more weekend....mooie liefdesliedjes van een man die het wel gevonden heeft (dacht hij.....)
Deze rustige gelukkige periode heeft niet zo heel lang geduurd. cynisch genoeg zou je kunnen zeggen: gelukkig voor ons.
Toch is New Morning een alleraardigste plaat die ook mooi wordt afgesloten met het fraaie Father of night

"If not for you" heeft Bob Dylan samen met George Harrison geschreven. Harrison's versie vind je op "All things must pass" terug.

Geen enkele song haalt het niveau van bijvoorbeeld de nummers op 'Highway 61 revisited', maar toch is dit een goede plaat die zich kan meten met het werk van bijvoorbeeld Bruce Springsteen (al heeft dit daar voor de rest niets mee te maken). 'If Not For You' is het bekendste en meteen ook beste nummer, al verkies ik nog steeds de cover van George Harrison. Verder een genietbaar album.

Wat bedoel je met een "revanche" op een van zijn eigen platen?

Ik weet niet of je het een revanche kan noemen, maar wel was het een terugkeer naar de Dylan met de vertrouwde gruizige stem en de ongpolijste sound van zijn vroegere werk. Daarmee was New Morning een hele opluchting. Ik kan je zeggen dat na nashville skyline en vooral selfportrait destijds de meeste fans dachten dat het met Dylan zo'n beetje gedaan was. Nu had new morning nog niet het niveau van een highway 61 of blonde on blonde, maar hij zat wel weer op de goeie weg. En het werd een paar jaar later in de 70's alleen nog maar beter, zie de platen met The band en natuurlijk blood on the tracks.

Ik vind hem hier eigenlijk erg de Tom Waits kant opgaan (If Dogs Run Free, winterlude als belangrijkste voorbeelden).

De eerste plaat van Tom Waits kwam 1973 (Closing Time) in de handel zodat Dylan zeker niet onder de invloed van Tom heeft gstaan. Maar je gelijk, sommige tracks komen wel een beetje in de buurt van de vroege Tom Waits.

Dat hoor ik toch echt niet. Dylan op New Morning is veel luchtiger en minder somber dan Tom Waits. De meeste nummers zijn veel meer sneller Waits ooit heft gemaakt.

Is Waits pas in '73 begonnen??? Ik had gedacht dat de man wel al wat langer bezig was. Maar bon, Dylan heeft natuurlijk altijd ZIJN ding blijven doen, daarom vind ik hem ook zo geweldig.

Huiselijke geborgenheid, huwelijks geluk, geboorte golf, kortom een nieuwe ochtend voor Bob Dylan. En hij wil het graag met ons delen. Dit deed hij al eens op het gloedvolle Nashville Skyline en nu op New Morning.

Toch vind ik deze plaat een stuk minder. Er staan mooie nummers op, maar als geheel is het een beetje teveel van het goede. Zelfgenoegzaam is een term die ik ooit heb gelezen. En begrijp me niet verkeerd ik misgun niemand zijn geluk, maar er staat een beetje te weinig op het spel bij dit album. En stiekem ben ik dan ook blij dat Bob Dylan hierna Blood On the Tracks heeft gemaakt. Of maakt mij dit een slecht mens?

3,5*

"Blood On The Tracks" was echt een geweldige comeback voor Dylan, zoals we allemaal weten, maar "New Morning" vind ik toch een vrij onderschatte plaat. De teksten laten weinig aan de verbeelding over. Sommige nummers waren door Dylan geschreven voor een theaterstuk - maar hij haakte af en gebruikte de nummers [o.a. 'Father Of Night'] voor dit album, zo schrijft hij in zijn prachtige autobiografie "Chronicles". Er staat niet echt een meesterlijk nummer op, maar het is allemaal wel van een constant hoog niveau.

Leuk om de geweldige Al Kooper ook weer eens op een Dylanplaat te horen.

Goeie plaat. Sluit naadloos aan op Nashville Skyline (dat ik persoonlijk net iets minder vind dan New Morning).

Went To See The Gypsy gaat over Elvis en is een heerlijk lui nummer, net als Time Passes Slowly, Winterlude, If Dogs Run Free en Three Angels.

Dit album is uitermate geschikt om op een zwoele zomeravond te beluisteren. Ik ben erg benieuwd naar de Remastered Edition, omdat ik de productie wat minder vind.

Mijn favorieten zijn : If Not For You, New Morning, The Man In Me en het prachtige Sign On The Window

Deze plaat kende voor mij een gewenningsperiode vanwege de relaxte en beetje voortkabbelende geluid.
If not for you en Went to see the gypsy zijn mijn favorieten.
Nu vind ik deze beter dan Nashville Skyline en is de voortkabbeling omgezet in een vlot stromend riviertje. Ik hou meer van de jaren 70 Bob dan de jaren 60.

Behoorlijk saa... voortkabbelende plaat van Dylan. Liedjes als If Not For You, Day of the Locusts en New Morning zijn best wel leuk, maar erg verheffend is het allemaal niet. Bovendien staan er draken als Went To See The Gypsy (Went to see the gypsy / Stayin' in a big hotel / He smiled when he saw me coming / And he said, "Well, well, well" - zo'n slechte rijmdelarij heb ik Dylan nog niet eerder horen opdreunen), Winterlude (het lijkt verdeurie wel 'n kinderliedje), If Dogs Run Free (met die vervelende vrouwenstem)... Het blijft allemaal maar amper hangen en na twee, drie luisterbeurten is de neiging hier naar te luisteren alweer volledig verdwenen. Erg jammer.

New Morning zal heus geen slecht album zijn, maar een 3,0* voelt toch net iets te hoog aan. (John Wesley Harding bijvoorbeeld staat momenteel op dezelfde score en die is toch echt merkbaar beter - al moet ik er wel bij zeggen dat ik er al een tijdje over nadenk die stem te verhogen.) Een 2,5* wordt 't voor mij; hoger lukt me op dit moment echt niet. Maar wie weet, misschien groeit dit album nog wel wat, mocht ik de zin vinden 'm nog wat vaker op te zetten.

Voor Dylans begrippen is het wat minder, minder dan Blonde on Blonde en Highway 61 zeker, maar alweer beter dan Nashville Skyline en Selfportrait. Hij sloeg op New Morning toch de weg in die uiteindelijk via Planet Waves en Before the Flood naar Blood on the tracks en Desire leidde.
New Morning is lekker los en speels opgenomen, dat bevalt me wel. Toetsenist Al Kooper en gitarist Michael Bloomberg die meespelen waren destijd het neusje van de zalm qua studiomusici.

Ik vind Nashville Skyline toch echt vele malen beter dan wat Dylan hier op de plaat neerkwakt. Zijn stem is op dat album dan misschien wel onherkenbaar, maar de nummers klinken lekker en zomers. Het klinkt niet erg Dylan (maar goed, voor een man met zo een breed oeuvre kun je je ook wel afvragen of er wel iets 'typisch Dylan' is), maar dat neemt niet weg dat het simpelweg hele, héle lekkere countryrock is.
Dit album daarentegen klinkt rommelig - en niet op een goede manier - en bevat gewoon een paar hele zwakke songs. Het had net zo goed door iedere andere artiest kunnen worden gemaakt, en ook dan had het me totaal niet kunnen boeien (het is niet zo dat ik de lat voor Dylan extra hoog leg, of iets dergelijks - althans niet bewust). Dat er een paar goeie sessiemuzikanten meespelen maakt me dan niet eens zoveel uit; blijkbaar hebben ze hun werk in mijn ogen niet goed genoeg gedaan.

Self Portrait ken ik niet en als ik de verhalen lees dan hoef ik die ook niet te kennen. Hoe het ook zij, dit album smaakt me gewoonweg niet. Maar goed, wellicht is de toekomst, met hulp van enig voortschreidend inzicht, deze plaat gunstig gezind. Ik zal ook zeker niet ontkennen dat alles op New Morning compleet ruk is - integendeel, het bevat toch wel een paar aardige nummertjes.

Ik heb de remastered New Morning beluisterd en ik moet zeggen dat hij erg goed klinkt. Ik ben geneigd mijn waardering voor deze plaat met een half punt te verhogen. Voor mij is dit absoluut geen rommelig album, eerder afwisselend.

Ik heb zojuist de recensie gelezen in "Rolling Stone Magazine" en kan me hier deels bij aansluiten:


De gehele recensie kun je hier lezen:

Bob Dylan: New Morning : Music Reviews : Rolling Stone - rollingstone.com

Overigens speelt Michael Bloomfield niet mee op dit album. De muzikanten zijn de volgende:

Bob Dylan – vocals, acoustic guitar, electric guitar, organ, piano
David Bromberg – electric guitar, dobro
Harvey Brooks – bass guitar
Ron Cornelius – electric guitar
Charlie Daniels – bass guitar
Buzzy Feiten – electric guitar
Al Kooper – organ, piano, electric guitar, French horn
Russ Kunkel – drums
Billy Mundi – drums
Hilda Harris – backing vocals
Albertin Robinson – backing vocals
Maeretha Stewart – backing vocals on track 6

Lekkere plaat hoor. Kwam het op het spoor door The man In Me uit Big Lebowski. Onderschatte Dylan plaat vind ik. De rust die in deze plaat zit doet me goed. Winterlude is trouwens later gecovered door Peter Blanker "'T is moeilijk bescheiden te blijven"!

Er staan enkele goede songs op met vooral If Dogs run Free...

Laat ik dat nou net de grootste drol van het album vinden

Hehe, zo zie je smaken verschillen, ik vind het nog een tof gegeven Bob Dylan die wat de jazzy kant op gaat...

Zacht en zwoel, maar wel erg plat. Een van de dwalende Dylan platen heb ik begrepen, het dwalen levert in ieder geval wat mooiere muziek op dan bij zijn voorganger.

Vooral het sterk aanwezige orgelgeluid en het terugkeren van Dylan's ware stem (na het aardappel-in-de-keel-debacle van zijn twee voorgangers) doen de plaat goed. Uiterst genietbaar door liedjes als If Not for You en New Morning en echte missers kent het album niet, het enige wat het mist is houdbaarheid.

De nummers en de inhouden zijn wat vlakjes en muzikaal is het ook niet verbazingwekkend, maar het eindresultaat mag een aanloop heten naar het betere werk van de jaren '70.

ondergewaardeerde plaat van Dylan. Net zoals Street Legal en Slow Train Coming.

Hij toont op deze plaat zijn veelzijdigheid.

New Morning is gewoon héérlijk.
One More Weekend is lekker blues/rockabilly "slippin' and slidin'"
Father of Night: subliem achtergrondkoortje.
Day of the Locusts heeft meerdere luisterbeurten nodig om in te zinken.
Idem voor Time Passes Slowly dat erg sfeervol is en heel compatibel is met de lyrics.

Goed album. Punt uit.