Art Blakey & The Jazz Messengers - Just Coolin' (2020)

De afgelopen maanden waren om chagrijnig van te worden - en dan is fijne muziek een goede compensatie.
Zoals dit spetterende album, waar ik iedere keer weer goede zin van kreeg en krijg. Het dwingt mijn aandacht af, met al die fijne soli van Hank Mobley, Lee Morgan, Bobby Timmons (piano) en Jymie Merritt (bas). En natuurlijk Art Blakey zelf, wiens stuwende spel met al die fijne roffeltjes mij vanaf het begin als jazzluisteraar mateloos heeft geboeid. En dus ook weer op dit album, waarvan de opnames (als ik het goed begrepen heb) uit 1959 komen.

Met: Art Blakey (drums); Lee Morgan (trompet); Benny Golson (tenorsax); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)

En dan blijkt er in 2020 gewoon nog een onuitgebrachte studiosessie in het Blue Note archief te liggen van de Jazz Messengers, nochtans met Lee Morgan en Hank Mobley. Kennelijk destijds niet uitgebracht omdat Blue Note de voorkeur gaf aan een liveconcert in Birdland van een maandje later, uitgebracht als At the Jazz Corner of the World, in twee delen.

Die liveplaten moet ik nog becijferen, maar het is op het eerste gehoor een begrijpelijke beslissing. Wel frappant is het dat dit daarna nog 61 (!) jaar op de plank heeft gelegen, en dan ineens alsnog wordt uitgebracht (vanwege de opleving in vinyl wellicht?). Het is in ieder geval geen mislukte sessie, zoals een paar geruchten die ik tegenkwam op het internet beweerden. Hoogstens spelen de Messengers hier iets beheerster, een heel klein beetje statischer dan gebruikelijk, wat doet vermoeden dat de bandleden nog een beetje moesten wennen aan elkaar of aan de composities.

Mobley vliegt er voor zijn doen af en toe best wat onbesuisd in, wat de plaat eigenlijk wel goed doet. Die andere vier zijn sowieso helden, natuurlijk. Persoonlijk zou ik uit de samenwerking Lee Morgan/ Hank Mobley eerder Peckin' Time draaien, of bovengenoemde liveplaten, of zelfs het een jaar eerder opgenomen Monday Night at Birdland. Maar dit is ook gewoon een harstikke lekker plaatje.

Zelfcorrectie: de saxofonist hier is uiteraard Hank Mobley.

Ik vind deze niet zo enorm spetterend. De 'nieuwe' live plaat uit 1961 die in 2021 was uitgekomen, vind ik veel knallender.

Overigens vind ik al die archival releases niet erg hoor. Laat maar komen. Ben benieuwd waar ze nog meer mee komen.

Zoveel grootheden op 1 plaat. Dat moet helemaal goed komen, zou je zeggen. Voor mij een lichte tegenvaller. Ik heb hier een beetje hetzelfde gevoel als bij Moanin'. Daar valt de tweede helft voor mij volledig in het water.

Het album begint ontzettend sterk met Hipsippy Blues, en Close Your Eyes is een prettige tweede. Maar vanaf hier is het voor mij echt wachten tot de titelsong totdat ik weer tevreden ben. Nu moet ik ook zeggen dat ik (even oneerbiedig) "drukke jazz" slecht kan hebben. Een nummer als Jimerick vind ik een straf om uit te moeten zitten. Hopelijk zal het kwartje voor dat kaliber songs ooit vallen.

Al met al ben ik nog steeds blij om deze Just Coolin' op LP te hebben. Ik blijf hem zeker draaien, al is het alleen maar voor de opener.

Lee Morgan is on fire op dit album: echt geweldig spel!