Vandenberg - 2020 (2020)

Mijn review op Zware Metalen

In 2014 meldde Adrian Vandenberg zich, na zich jarenlang op het schilderen te hebben toegelegd, weer aan het muzikale front met zijn nieuwe band Vandenberg’s Moonkings. Met deze band maakte hij twee zeer verdienstelijke albums vol bluesy hardrock. De beperkte mogelijkheid om met deze band te toeren – zanger Jan Hoving kan vanwege zijn eigen bedrijf niet lang van huis zijn – deed Adje besluiten om zijn Moonkings in de ijskast te zetten en onder zijn achternaam verder te gaan met een nieuwe band.

Voor deze band nam hij contact op met Ronnie Romero, die in de afgelopen jaren indruk wist te maken door als de nieuwe frontman van Ritchie Blackmore’s Rainbow moeiteloos het repertoire gezongen door grootheden als Ronnie James Dio, Ian Gillan, David Coverdale en Joe Lynn Turner te reproduceren. Met hem aan boord begon Adrian nieuw materiaal te schrijven gericht op de geweldige vocale capaciteiten van Ronnie Romero en trokken de heren naar Los Angeles om daar onder leiding van producer Bob Marlette met oude bekenden Rudy Sarzo en Brian Ticky de opnamen voor een nieuw Vandenberg-album te starten. Laatstgenoemden zijn uiteindelijk op twee nummers te horen, aangezien met Koen Herst en Randy van der Elsen de uiteindelijke bezetting van Vandenberg anno 2020 al snel vorm kreeg en zij de rest van het album inspeelden.

Deze opnamen resulteren in een opvallend stevig uitgevallen nieuw album. Vandenberg anno 2020 klinkt als een legering van Whitesnake en Rainbow ten tijde van de eerste drie albums, waarbij Adrian de gainknop van zijn Marshall-versterker nog wat verder naar rechts heeft gedraaid.

Opener Shadows Of The Night laat niets aan de verbeelding over en dendert frontaal de speakers uit. Een gedreven en solide klinkende ritmesectie bouwt de stevige betonnen fundering waarop Adrian en Ronnie kunnen excelleren. Ronnie laat horen waarom hij samen met mannen als Jorn Lande en Russel Allen tot de top van het hedendaagse zangersgilde behoort en het gitaarspel van Adrian klinkt vuriger dan we in tijden van hem gehoord hebben. Op Hell Or High Water, een van de hoogtepunten van deze plaat, en Ride Like The Wind klinkt de band als een opgefokte versie van Rainbow, waarbij het nog maar de vraag is of Romero’s andere broodheer ooit nog in staat is om nummers van dit niveau uit te brengen. Aan de andere kant zijn het nummers als Shitstorm, Light Up The Sky en Skyfall die David Coverdale waarschijnlijk groen van jaloezie doen kijken als hij ze hoort, aangezien deze nummers tot het betere van werk van Whitesnake zouden behoren.

Zoek je als muziekliefhebber naar originaliteit en vernieuwing? Dan vind je op 2020 niets van je gading en mag je gerust een punt of twintig aftrekken van mijn eindscore. Houd je van vurige, goed gezongen hardrock uit de klassieke school volgens het adagium ‘een goed cliché gaat langer mee’? Dan zul je het met me eens zijn dat Vandenberg met 2020 een knaller van een hardrockalbum heeft uitgebracht!


Score: 89/100

Wat een super album.
Ik heb de cd 3 dagen in mijn bezit en heb net een zakelijke rit van 12 uur gereden en de cd meerdere malen beluisterd.
Het rockt als de Hell ik vindt Shitstorm echt heerlijk. Het begint rustig en dan BAM!!!
En wat een super drummer zeg.
Elke rock liefhebber hoort deze in zijn bezit te hebben.

Vandenberg is wellicht de meest succesvolle Nederlandse hardrock formatie. Maar in mijn ogen hebben ze maar 1 echt sterke album op hun naam staan (Heading For A Storm). Na 3 albums ging Adje zich voegen bij Whitesnake en aangezien ik Whitesnake geen bal aan vond was Adje dan ook niet meer in mijn vizier.
Jaren later vond ik hem weer terug in Vandenberg's Moonkings. Alleraardigst stevige bluesrock waarvan ik MK II best goed vond. Live konden zij een goede show neerzetten en ik denk dat Adje toen dacht van dit smaakt naar meer! Zodoende keert hij terug als Hardrock band en mijn interresse was weer gewekt.
phoee maar dit valt me toch weer tegen.... Het is klassieke Hardrock met een hoog 13 in een dozijn gehalte...Ook ik ben niet zo gecharmeerd van de zanger, dan is Jan Hoving toch beter hoor.
Skyfall is het enige nummer dat een beetje indruk maakt, verder is Hell and High water wel lekker gedreven met een keyboard op het eind wat het nummer omhoog tilt.
Met de productie zit het wel snor en Adje bespeelt de gitaar weer met grote klasse hoor, daar ligt het niet aan. Met Moonkings was er veel meer variatie, spanningsbogen en inventieve opbouw. Met veel moeite haalt 2020 3 sterren

Adje Vandenberg is één van de grootste Nederlandse gitaristen allertijden. Met Vandenberg maakte hij in de periode 1982 – 1985 3 albums die het goed deden en waarvan de singles “BURNING HEART” en “DIFFERENT WORLDS” tot rockklassiekers uitgroeiden. De samenstelling ten tijde van deze albums was Vandenberg op gitaar, Bert Heerink (zanger), Dick Kemper (basgitaar) en drummer Jos Zoomer. Na het derde en laatste Vandenberg album “ALIBI” werd de band ontbonden en vertrok Adje naar Whitesnake en hij een aantal jaren muziek met zanger en Whitesnake oprichter David Coverdale maakte. In 1994 bracht hij met de gelegenheidsformatie Manic Eden nog een album uit, met onder andere Whitesnake drummer Tommy Aldridge en House Of Lords zanger James Christian in de gelederen. Vandenberg besteedde ook veel tijd aan zijn andere hobby, schilderen, maar de gitaar begon op een gegeven moment toch weer de eerste liefde te worden. Met Vandenberg’s Moonkings bracht hij 2 prachtige albums uit met een fenomenale Jan Hoving achter de microfoon. En nu 3 jaar na het tweede en voorlopig (?) laatste Moonking’s album “MKII”, ligt er 35 jaar na het laatste Vandenberg album, een vierde in de winkels met die legendarische naam op de hoes, “2020”. Van de bezetting is logischerwijs niets over, behalve de naamgever. Verschillende ruzies, een rechtszaak, hebben de verhoudingen geen goed gedaan en daarom heeft Vandenberg gekozen voor 3 frisse leden voor deze reïncarnatie. Zanger is brulboei Ronnie Romero, bassist Randy van den Elsen en Brian Tichy zit op de drumkit. Romero zou je kunnen kennen van Rainbow, ook al zo’n legendarische naam uit de hardrock geschiedenis én hij zingt ook bij Intelligent Music Project. Het verschil met de originele zanger van Vandenberg is dat Romero een meer schreeuwende wijze van zingen heeft en dat laat hij in nagenoeg alle uptempo songs horen. Die stem past wel bij de songs die Vandenberg voor deze come-back schreef. De ritmesectie is degelijk, waarbij ik vooral de drummer erg goed vind, strak en met mooie breaks. En dan de meester zelf: die is in topvorm, prachtige en krachtige riffs en schitterende solo’s. Deze Vandenberg is meer hardrock dan de Moonking’s, die wat mij betreft meer bluesy waren, Hoving beviel mij als zanger beter dan Romero en de, wat mij betreft, totaal overbodige remake van “BURING HEART” zorgt ervoor dat dit album wel een voldoende scoort, maar ook niet meer dan dat. Enkele hoogtepunten zijn “SKYFALL”, dat een rustige opbouw kent en dan lekker los gaat en “HELL AND HIGH WATER” dat een aanstekelijk ritme heeft. Ruim 37 minuten nieuwe muziek op “2020” en of dit album een succes gaat worden, dat is de vraag. Ik denk het wel, aangezien de meester zijn klasse keer op keer weer laat horen. Toch krijg ik het gevoel dat er iets meer in gezeten had.

Dit album ervaar ik als een grote teleurstelling. Het songmateriaal is erg vlak, we hebben het allemaal al eens gehoord, en ook beter. 2,5 ster, meer zit er niet in. Hopelijk is het nieuwe album uit een ander vaatje.