Vandenberg - 2020 (2020)

Shadows Of The Night is alvast een lekkere binnenkomer. Een opzwepende melodieuze hardrocktrack die qua stijltegen Slip Of The Tongue en 1987 aanschurkt. Veel Whitesnake dus en iets minder Vandenberg.
Ronnie Romero maakt hier een betere sier dan met zijn mislukte gehijg op Burning Heart 8.1.

Indeed, Ad heeft zijn gitaar weer ingesteld als scheurijzer in plaats van de blasé moonkings blues. De tracktitels hebben weer een diepgang van 1980, dus laat maar komen die hap

Ik gok 36 minuten totaal

Moet no 7 niet when the shit hits the fahaaan zijn ?

Ik vind de eerste twee nieuwe nummers niet al te hoopgevend. Sound is lekker, maar het zit zo vol met hardrock cliché’s... Het zou de soundtrack kunnen zijn van een jaren ‘80 actiefilm, zo één die direct de videotheek in ging. Geen fan van deze zanger ook. Kan alleen zingen met opgezwollen keelklieren. Sorry, maar had op beter gehoopt.

Mijn review op Zware Metalen

In 2014 meldde Adrian Vandenberg zich, na zich jarenlang op het schilderen te hebben toegelegd, weer aan het muzikale front met zijn nieuwe band Vandenberg’s Moonkings. Met deze band maakte hij twee zeer verdienstelijke albums vol bluesy hardrock. De beperkte mogelijkheid om met deze band te toeren – zanger Jan Hoving kan vanwege zijn eigen bedrijf niet lang van huis zijn – deed Adje besluiten om zijn Moonkings in de ijskast te zetten en onder zijn achternaam verder te gaan met een nieuwe band.

Voor deze band nam hij contact op met Ronnie Romero, die in de afgelopen jaren indruk wist te maken door als de nieuwe frontman van Ritchie Blackmore’s Rainbow moeiteloos het repertoire gezongen door grootheden als Ronnie James Dio, Ian Gillan, David Coverdale en Joe Lynn Turner te reproduceren. Met hem aan boord begon Adrian nieuw materiaal te schrijven gericht op de geweldige vocale capaciteiten van Ronnie Romero en trokken de heren naar Los Angeles om daar onder leiding van producer Bob Marlette met oude bekenden Rudy Sarzo en Brian Ticky de opnamen voor een nieuw Vandenberg-album te starten. Laatstgenoemden zijn uiteindelijk op twee nummers te horen, aangezien met Koen Herst en Randy van der Elsen de uiteindelijke bezetting van Vandenberg anno 2020 al snel vorm kreeg en zij de rest van het album inspeelden.

Deze opnamen resulteren in een opvallend stevig uitgevallen nieuw album. Vandenberg anno 2020 klinkt als een legering van Whitesnake en Rainbow ten tijde van de eerste drie albums, waarbij Adrian de gainknop van zijn Marshall-versterker nog wat verder naar rechts heeft gedraaid.

Opener Shadows Of The Night laat niets aan de verbeelding over en dendert frontaal de speakers uit. Een gedreven en solide klinkende ritmesectie bouwt de stevige betonnen fundering waarop Adrian en Ronnie kunnen excelleren. Ronnie laat horen waarom hij samen met mannen als Jorn Lande en Russel Allen tot de top van het hedendaagse zangersgilde behoort en het gitaarspel van Adrian klinkt vuriger dan we in tijden van hem gehoord hebben. Op Hell Or High Water, een van de hoogtepunten van deze plaat, en Ride Like The Wind klinkt de band als een opgefokte versie van Rainbow, waarbij het nog maar de vraag is of Romero’s andere broodheer ooit nog in staat is om nummers van dit niveau uit te brengen. Aan de andere kant zijn het nummers als Shitstorm, Light Up The Sky en Skyfall die David Coverdale waarschijnlijk groen van jaloezie doen kijken als hij ze hoort, aangezien deze nummers tot het betere van werk van Whitesnake zouden behoren.

Zoek je als muziekliefhebber naar originaliteit en vernieuwing? Dan vind je op 2020 niets van je gading en mag je gerust een punt of twintig aftrekken van mijn eindscore. Houd je van vurige, goed gezongen hardrock uit de klassieke school volgens het adagium ‘een goed cliché gaat langer mee’? Dan zul je het met me eens zijn dat Vandenberg met 2020 een knaller van een hardrockalbum heeft uitgebracht!


Score: 89/100

Zijn gitaar werk vond ik vroeger al niet top en daar is nog geen verandering in gekomen. Beoordeling als ik hem nog tweemaal heb gedraaid.

Wat een super album.
Ik heb de cd 3 dagen in mijn bezit en heb net een zakelijke rit van 12 uur gereden en de cd meerdere malen beluisterd.
Het rockt als de Hell ik vindt Shitstorm echt heerlijk. Het begint rustig en dan BAM!!!
En wat een super drummer zeg.
Elke rock liefhebber hoort deze in zijn bezit te hebben.

Prettige verassing dit 2020 album. Het moet wat groeien maar ligt mij beter dan het Moonkings avontuur.
Ritmesectie is idd fijn, zeker als je bedenkt dat er 3 verschillende te horen zijn op het album... Sound van het album is uitstekend. De boel knalt echt.
Burning Heart had niet gehoeven maar ja, het zij ze vergeven.

Tja, jij bent op basis van eerdere stukjes hier op de site toch wel liefhebber van technisch spectucalair gitaarwerk, zeg maar even kamp John Sykes en dat heeft natuurlijk prachtige muziek opgeleverd.
Adriaan speelt toch heel vaak in dienst van het lied, maar ik ben toch wel een liefhebber van het werk van Adje.
Overigens staat in de laatste Aardschok een mooi overzicht van het werk van Adje en wordt ook hier en daar een vergelijk met andete gitaristen gemaakt.
Nu dit album, de eerste indruk na een paar draaibeurten is zeer positief, erg fijne oudewetse (jaren '70) hard rock.
De meeste refreinen heb je ook zo je pakken.
Verder heeft dit album een geweldige Ronnie (James ) Romero die zowaar de eerste Rainbow jaren laat herleven.
Cijfer volgt nog.

En dan houdt de plaat na 42 minuten op! Ja hallo, dat kan zomaar niet, ik wil meer, meer!!!

(Coverdale trekt z’n jaren ‘80 haren uit z’n hoofd als hij deze plaat hoort.)

Is 42 minuten niet gewoon een gebruikelijke speelduur van een gemiddeld jaren '80 product op vinyl?

Zeker, maar we leven inmiddels in 2020, zoals de titel van dit album ook aangeeft . En dan verwachten we (soms) toch wat meer. Her en der op deze site - en ook elders - is de discussie vaak genoeg gevoerd of een ruimere speeltijd (van een CD) daadwerkelijk iets toevoegt. Soms wel en soms niet, luidt het logische antwoord. Hangt van het songmateriaal af, en ook een beetje van het genre.

In dit geval ben ik geneigd te zeggen: prima zo, die ruim veertig minuten. Dit soort relatief simpele hardrock is exact het soort genre waarbij eenvormigheid op de loer ligt naarmate een album vordert. Tien songs met een speelduur van ruim 40 minuten is, ook op CD, of desnoods op een streamingsite, exact de juiste speeltijd.

Ik trek er overigens wel viereneenhalve minuut af, want die 433ste remake van Burning heart had voor mij echt niet gehoeven. Bewaar die voor concerten, prima, maar niet op dit album. Doet er echt een beetje afbreuk aan.

Ik heb dit album afgelopen week twee keer beluisterd, en hoewel mijn verwachtingen niet bijzonder hoog gespannen waren, valt het me alleszins mee. Sterker nog, 2020 heeft alles wat een 'klassiek' hardrockalbum uit de jaren tachtig zou moeten hebben. Wervelende solo's met een mooi, soms zoemend gitaargeluid - ik heb altijd wel een zwak gehad voor Adjes stijl en vind dat hij zich, ook nu nog, prima kan meten met de internationale concurrentie. Aan de zanger moest ik wennen, maar zijn stijl past eigenlijk best goed bij deze vooral aan de vroege Rainbow refererende muziek. Beoordeling volgt nog, maar vooralsnog ben ik aangenaam verrast.

Komt de standaard-CD trouwens in zo'n lullig kartonnetje? Daar lijkt het wel op. Heb ik een bloedhekel aan. Ik hoop niet dat ik mijn toevlucht moet zoeken tot een Japanse persing...

De mond vol van 2020 en dan over CD (est.1982) beginnen, erg grappig

ja, ze schijnen anno 2020 een beetje op hun retour te zijn, hè? Niet voor mij overigens. Maar ze worden nog steeds gemaakt hoor. En worden nog altijd meer verkocht dan LP's (zij het heel verschillende genres en titels, dat wel).

Los daarvan zijn CD's voor mij nog steeds het go-to medium als ik albums goed genoeg vind om ze voor een betaalbaar prijsje aan te schaffen. LP's koop ik alleen als ik een album buitengewoon goed vind en ook de schoonheid van de hoes een toegevoegde waarde vormt. Als ik voor elke nieuwe uitgave die ik ook maar een beetje interessant vind, twintig tot dertig euro moet gaan uittrekken, ben ik snel blut...

Op grond daarvan vermoed dat ik eventuele fysieke aanschaf van deze 2020 gaat uitmonden in een CD'tje, of dat nou hip is of niet. En dat wordt dan niet die deluxe editie met extra plectrum, briefkaart, sticker en twee coasters (hopelijk tellen ze de CD daarbij zelf niet mee, maar ik sluit niks uit... )

Ik ben het overigens volledig met je eens dat de speelduur prima is zo voor dit soort kabaal. Leuk album.

ik vind alle composities niet altijd even sterk, maar dit product is wel veel beter dan wat hij met Moonkings produceerde. Ik kom ook terug op mijn eerdere verklaring dat zijn gitaarwerk niet zo bijzonder zou zijn. Het gitaarwerk ligt lekker in het gehoor en is in totaliteit een aardig album geworden.

'Ik vind niet alle composities altijd even sterk' denk ik dat je bedoelt. En ...'het is in zijn totaliteit een aardig album geworden.' Beetje taalkundige controle kan geen kwaad. Voor de rest zul je ongetwijfeld wel gelijk hebben.

De albumhoes verraadt volgens mij perfect waar dit album naar toe wil en dat verwoordt namsaap uitstekend. Voor mij dus 20 punten aftrek want ik volg wat dat betreft gaucho weer. Zet dan geen 2020 op het album maar Back to 1982 of 1982 revisited voor mijn part. Burning Heart? Kom op zeg!

Shadows of the night en Skyfall heb ik al gehoord ergens in de afgelopen weken. Klinkt prima. Maar ook weer niet dat ik zeg; wauw! De rest van het album nog niet gehoord maar daar gaat de komende dagen verandering in komen. Burning heart vind ik van oorsprong een gaaf nummer. Echter door al dat opnieuw opnemen begin ik zowaar enige irritatie van mijn kant jegens het nummer te bespeuren. Doe dan eens Different worlds ofzo. Vind ik sowieso een nog mooier nummer dan Burning heart maar da's een kwestie van smaak uiteraard. Enige waar ik op basis van de 3 tot nu toe gehoorde nummers een beetje bang voor ben is Romero. Dat het mannetje kan zingen staat buiten kijf. Het is allemaal alleen telkens in dezelfde stijl Altijd op kracht en power gebaseerd. Enige afwisseling in zijn stijl van zingen zou 'm mijns inziens nóg beter maken. Hij doet me een beetje heel erg denken aan Johnny Gioeli. Die heeft hetzelfde euvel in mijn oren. Anyway, ben benieuwd naar de rest van het album want van Adje's gitaarspel ben ik altijd al fan geweest.

Ik heb datzelfde bij Romero, Vielep. Ik kan niet een heel album naar hem luisteren door zijn constante, soms bijna geforceerde, power zang. Ik vindt Burning Heart van ook afschuwelijk in deze versie. Ik heb de afgelopen tijd diverse album geluisterd waarop hij de zanger is, maar geen enkele aangeschaft vanwege hem. Ik twijfel dan ook nog of ik dit album wel moet kopen.

Dat begrijp ik dus best. Neem nou inderdaad die heropgenomen versie van Burning heart. Die wordt met name om zeep geholpen door die belachelijk ingezongen partij van Romero. Althans, dat vind ik. Muzikaal gaat er namelijk niet zoveel mis. Maar dat overdreven zingen terwijl het nummer juist vraagt om subtiliteit. Nee, niet mijn ding. Dan deed Hoving dat toch echt beter.

Dit bevalt me beter dan de Moonkings. Burning Heart had niet gehoeven, het overige materiaal heeft een Rainbow en Whitesnake vibe (zonder een kopie te zijn). Ik hield mijn hart vast voor dit album maar het valt me allemaal eigenlijk mee.

Hell and High water, Shitstorm en Skyfall zijn bij mij de favoriet vanwege het prima gitaarwerk en de leuke Rainbow vibe bij de eerstgenoemde. De drie langste tracks dus.

De logica van al die reünie albums heb ik nooit goed begrepen, de eerste twee albums uit 1982 en 1983 zijn voor mij toch altijd nog het beste van wat ze ooit gemaakt hebben. Op CD wel de Japanse Atco uitvoering (1989 release) nemen. De latere re-persingen op wounded bird label klinken anders.

Wat ik wilde zeggen was dat ik t album heel erg goed vind.

Dat is/was duidelijk !

Prima album. Vertrouwde sound, moderne productie, goed gekozen muzikanten. Helemaal goed.

Waar ik veel moderne Rock niet zo geweldig vind is dit toch een aangename verrassing! Ik heb het album net voor het eerst geluisterd tijdens het trainen en dat leek ook het perfecte moment. Stevige rock en lekker uptempo. Ik kreeg een beetje een ACDC gevoel bij dit album. Niet bij de zanger, maar bij de muziek zelf. Voor nu 4 sterren.

Het is dan ook niet modern hè?

Ik vind het wel aardig maar niet wereldschokkend. Eenvoudige rechttoe rechtaan hardrock die weliswaar wat meer op de oude Vandenberg leunt dan Moonkings maar verder voor weinig spektakel zorgt. Daar had ik persoonlijk wel een beetje op gehoopt. AC/DC en Rose Tattoo en aanverwanten lijken de voornaamste inspiratiebronnen te zijn. Qua vibe dan.

Burning Heart is echt onnodig. Maar die had ik al afgekraakt.

Qua sound niet ( gelukkig ), maar het is toch echt een album uit 2020. Dan vind ik dit vele malen beter dan de meeste andere rock wat anno 2019/2020 uitgebracht word. Dit heeft een beetje dat Classic Rock geluid wat ik mis in de meeste hedendaagse Rock.

Wat dacht je van geld?!

De meeste nieuwe releases van het Frontiers Label klinken ook als dit. Die enorm beukende drums ben ik niet weg van moet ik zeggen...
Het dikke gitaarwerk van Adje doet me denken aan Vivian Campbell ten tijden van Dio, op zich wel lekker. De zang... Echt geen Dio, wel beetje Coverdale maar vooral Klaus Meine in mijn oren. Deze release zou mij niet opgevallen zijn als het niet de bekende naam had. Maar ik gun Adje het succes, dat is al gelukt volgens mij!

Het klinkt allemaal lekker. Vandenberg speelt echt fantastisch. Ik ben een fan van zijn oude geluid. Zijn sound hier is lekker vet, maar ook iets minder herkenbaar. Hoewel, zo’n solo als in Skyfall is toch wel heel erg Ad Vandenberg. En daarom geweldig, vind ik.

De nummers zelf... ik weet het niet. Misschien nog wat vaker horen. Bij de eerste 3 luisterbeurten heb ik toch een beetje het idee dat de refreinen en de songtitels (wat hier standaard de 1e zin is in ieder refrein) in 3 uurtjes bij elkaar geharkt zijn en dat aan het einde van de dag de tekst klaar was.

Andere kant is: vroeger ging het waarschijnlijk niet anders, bij andere bands. Maar bij Rainbow, Dio, Whitesnake (en zeker oude Vandenberg) leek dat minder. Ik lijk dezelfde favoriete bands te hebben als de componist.

Maar goed, ik laat de plaat wat indalen. Gitaarwerk is spectaculair. En echt weer onvervalste hardrock. Gaat goed komen.