Kansas - The Absence of Presence (2020)

De eerste luisterbeurten zijn hoopvol. Ik mis weliswaar Steve Walsh, maar zanger Ronnie Plat vult het zeer goed in. Maestro gitarist Kerry Livgren is al langer uit de band, maar muzikaal staat deze nieuwe Kansas als een huis. Voor een waardering kom ik later ( op) terug.

Vandaag ontvangen. Mooie uitvoering in klaphoes met dubbel LP (in gevoerde binnenhoezen) en enkel CD. Eerste luisterbeurt bevalt goed.

Vier jaar geleden verraste de Amerikaanse band Kansas vriend en vijand met een nieuw album, dat ook nog eens erg goed was. “THE PRELUDE IMPLICIT” was het eerste album in 16 jaar, het eerste album sinds het (tweede) vertrek van Steve Walsh in 2014 en ook een album zonder de viool bijdragen van Robbie Steinhardt. Steinhardt, die naast viool ook vaak een vocale bijdrage leverde aan de Kansas songs, was een belangrijke schakel in het oeuvre van de band. Zijn stem heeft een duidelijke andere klank dan de leadzang van Steve Walsh en dat leverde altijd een mooi contrast op. Zonder deze 2 belangrijke schakels presteerde de band het dus ook een geweldig album af te leveren en gelukkig hadden ze nu geen 16 jaar nodig voor een opvolger, want binnen 4 jaar ligt “THE ABSENCE OF PRESENCE” in de winkels. En om maar meteen met een beoordeling te komen, het album is geweldig. Negen nieuwe songs worden door zanger Ronnie Platt weer heerlijk gezongen, de viool van David Ragsdale (vervanger van Reinhardt) klinkt vertrouwd, gitaristen Rich Williams (oud gediende al vanaf begin jaren ’70) en nieuwkomer sinds het vorige album Zak Rizvi zorgen voor geweldige gitaar partijen, de ritmesectie Billy Greer (bassist sinds 1985) en drummer Phil Erhart (oud gediende) zorgen voor een gedegen basis en de nieuwe toetsenist Tom Brislin levert een belangrijke bijdragen op witte en zwarte toetsen en is ook een betrokken bij het componeren. Het album gaat van start met één van de hoogtepunten, het titelnummer “THE ABSENCE OF PRESENCE” waarin alle facetten van Kansas perfect aan bod komen. Schitterende melodie, prachtige viool en gitaarbijdragen en goede vocalen, en dat allemaal in ruim 8 minuten, wat ervoor zorgt dat dit nummer ook het langste nummer van het ruim 47 minuten durende album is. “THROWING MOUNTAINS” is één van de eerste songs van dit album die uitgebracht werd en het is één van de stevigste songs die de band ooit heeft opgenomen. Heerlijke voordeinende gitaarriffs, mooie melodielijn en prachtige viool bijdragen. “JETS OVERHEAD” is een uptempo rocker, met lekkere samenzang en een aanstekelijke melodie. “PROPULSION 1” is een kort instrumentaaltje van iets meer dan 2 minuten dat wordt gevolgd door het rustige “MEMORIES DOWN THE LINE”, met een viool en gitaarsolo in één, heerlijk! “CIRCUS OF ILLUSION” is een typische Kansas rocker, met opnieuw een prachtige melodie en samenzang, “ANIMALS ON THE ROOF” is weer een stevige rocker, “NEVER” is een rockballad waarin Platt laat horen dat hij een geweldige stem heeft voor rockers, maar ook in de rustiger songs. “THE SONG THE RIVER SANG” wordt gezongen door toetsenist Tom Brislin en is weer een geweldige Kansas rocker, met een ADHD ritme, prachtige instrumentale bijdragen en een perfect slotakkoord voor een geweldig album. Enig minpuntje is misschien dan Billy Greer geen song mag zingen, want ook hij heeft een geweldige stem, zoals te horen is in zijn band Seventh Key. Dit minpuntje zorgt niet voor een mindere beoordeling, want na de topper van 2016 trekt Kansas de lijn met “THE ABSENCE OF PRESENCE” moeiteloos door...één van de toppers van 2020, met zeker!

ik was eerst super enthousiast, maar na een paar keer draaien is dat toch minder..Draai hierna LEFTOUVERTURE zou ik zeggen....jeetje wat een verschil.

Knap werk van deze band om anno 2020 met een album als dit op de proppen te komen. Heerlijke wegluister progrock! Over het aantal sterren ben ik nog niet uit.

Ik zou deze Kansas nooit met de jaren zeventig bezetting willen en kunnen vergelijken. Daarvoor zit er te veel verschil tussen beiden, de originele bezetting en albums uit die tijd blijven onbereikbaar. Beoordeel ze afzonderlijk, of misschien in vergelijk met het vorige album, iets eerlijker als je het mij vraagt.

Ja, dat vind ik ook. Vergelijken met vroeger (in dit geval gaan we ver terug in de tijd) kan natuurlijk altijd. Maar in dit geval is dat niet helemaal terecht, gezien de bezettingswisselingen én het feit dat dit gewoon een prima album is dat lekker in het gehoor ligt. Prettige sound met voldoende elementen om dit een écht Kansas-album te maken. Dat is voor mij goed genoeg.

ik mis sowieso Steve Walsh en Kerry Livgren!

Wish You Were Here zou ook zomaar een prima albumtitel zijn geweest
Maar die tijd is voorbij en de mooie herinneringen zullen wel altijd blijven.
Wij moeten het met deze heren doen, Platt is wel een zanger die enigzins aan Steve Walsh doet denken en er wordt prima gemusiceerd maar ik mis toch echt sterke tunes, maar goed een componist als Livgren vervang je ook niet zomaar een, twee, 3.

Titelstuk ‘the Absence of Presence’ heeft flarden ‘Carrying no Cross’ van U.K. in zich (vanaf 5.17 min)......

Nog mooier dan de vorige! Die drums!

Ik ben wel heel erg gecharmeerd van dit album. Na The Prelude Implicit maakt de band een duidelijke stap voorwaarts als het gaat om kwaliteit. Ik krijg zelfs weer het klassieke Kansas gevoel, ondanks dat zoveel bepalende gezichten vertrokken zijn. Het gitaarwerk is spannend, de viool vult het geheel goed aan en Ronnie Platt doet prima zijn ding. Met name de opener vind ik erg sterk. Daar is de viool zelfs de kers op de taart! Het is een heel bevlogen album geworden voor een stel oude rotten. Van deze leeftijdscategorie is de muziek vaak braaf, veilig en gezellig. Op de eerste helft van dit album is genoeg spanning te vinden. Enkel Never is wel zo'n typerende ballad. Daar kan ik dan ook weinig mee. The Song The River Sang is dan weer heerlijk meanderend . Fijne afsluiter die de nasmaak van dit album weer aangenaam maakt. Een uitdagend album van oude rotten met hier en daar fijn gescheur en veel uitdagende klassieke prog.


Nieuwe eindstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. The Absence Of Presence
7. Power
8. Somewhere To Elsewhere
9. Freaks Of Nature
10. Monolith
11. In The Spirit Of Things
12. The Prelude Implicit
13. Audio-Visions
14. Vinyl Confessions
15. Drastic Measures

RuudC; ken jij Seventh Key al? Aangename Kansas-spinoff met Billy Greer en Slamer. Erg goed, en erg Kansas-achtig, maar dan zondet viool. Misschien ook leuk als afsluiter van de Kansas-marathon.

Zijn ze nog actief? Dit lijkt me meer iets voor een losse marathon, maar we hanteren een minimum van vier albums.

We hebben een eigen marathon topic hier trouwens. Dan hoeven we niet elders offtopic te gaan

Lennert & RuudC's marathons

Niet verwacht dat ze nog zo'n plaat konden maken. Ik vond de vorige erg druk en dus een stuk minder. Maar deze is echt goed, kan zo maar tussen de eerste platen geplaatst worden wat betreft de songs en kwaliteit.

@ bij mij niet verder dan plek 7 of 8 van de Kansas top tien. De eerste albums zijn gewoonweg fenomenaal. Zelfs Power ( met Steve Morse) vind ik beter.

Lekker weer hoor. De ballads zijn dit keer niet aan mij besteed, maar door de spetterende drums, het bij vlagen lekker stevige gitaarwerk en de toename van vioolpartijen is het allemaal toch net nog een tandje beter dan het eveneens zeer fraaie The Prelude Implicit. Knap hoe de band nog steeds zulke goed in het gehoor liggende progsongs kan schrijven, want er is verder weinig materiaal te vinden dat niet bekoort. De opener hakt er meteen goed in en zo'n instrumentaaltje als Propulsion 1 is ook echt ijzersterk. Nu ik iets meer aan de zang gewend ben, mis ik Walsh stiekem toch ook wel een beetje aangezien het nu een klein beetje gezichtsloos is, maar dat mag de pret verder niet drukken. The Absence Of Presence toont dat de band terecht nog niet afgeschreven is.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return 5*
2. Song For America 4.5*
3. Leftoverture 4.5*
4. Masque 4.5*
5. Kansas 4.5*
6. Somewhere To Elsewhere 4*
7. The Absence Of Presence 4*
8. Freaks Of Nature 4*
9. Power 4*
10. The Prelude Implicit 4*
11 Audio-Vision 4*
12. Monolith 4*
13. In The Spirit Of Things 3.5*
14. Vinyl Confessions 3.5*
15. Drastic Measures 3*
Gemiddelde 4*

Kansas lijkt hier nog steeds moeiteloos hun eigen sound voort te zetten. Natuurlijk hoor je veelvuldig referenties uit het verre verleden, maar The Absence of Presence staat gewoon als een huis. Ik heb altijd een zwak gehad voor deze band en het is fijn te horen dat Kansas zichzelf na zoveel jaar nog steeds op dit niveau weet te presenteren.

Rock is dood wordt wel eens gezegd. Lijkt me eerder iets voor de nabije toekomst, want met oudjes als Kansas en Uriah Heep in topvorm blijft rock op z'n minst nog even springlevend.

Prima classic rockplaat van deze giganten, die vooral in de jaren '70 furore maakten, maar ook nu bij momenten het heilige vuur nog doen ontbranden. De opener is meteen behoorlijk episch, en zet de toon. Je hoort aan alles dat dit vakmanschap is; de nummers zitten erg goed in elkaar.

Wat ik wel 'ns heb met dit soort muziek, is dat het makkelijk aan me voorbijgaat. De betere Kansasplaten slagen er echter wel in me te raken, en dat gebeurt hier ook, incidenteel weliswaar. Het gitaarwerk is gewoon lekker, de vioolpartijen (zoals in de afsluiter) creëren extra sfeer. Kronos heeft wat mij betreft gelijk: rock is nog niet dood.

3,5 sterren

1. Kansas
2. The Abscence of Presence
3. Song for America
4. Leftoverture
5. Point of Know Return
6. The Prelude Implicit
7. Vinyl Confessions
8. Masque
9. Audio-Visions
10. Monolith
11. In The Spirit Of Things
12. Power
13. Drastic measures
14. Somewhere to elsewhere
15. Freaks of Nature

Halverwege de tour voor voorganger The Prelude Implicit werd Tom Brislin de nieuwe toetsenist van Kansas. Voor The Absence of Presence schreef hij het nodige werk en bovendien zingt hij slotlied The Song the River Sang. Zijn naam kende ik niet, maar hij had vóór Kansas al een indrukwekkend cv opgebouwd door te werken met uiteenlopende namen als Yes en Deborah Harry. Andere veelschrijver voor de plaat was gitarist Zak Rizvi, terwijl drummer Phil Ehart een enkele bijdrage leverde.
Dan valt op dat Rizvi de boel moddervet produceerde, samen met co-producers Ehart en gitarist Rich Williams. Voor de mix zat oudgediende Jeff Glixman achter de knoppen. Het resultaat is een album met een dik drums- én basgeluid. Die laatste gromt zelfs!

De groep maakte niet de fout een ellenlang album te maken: na drie kwartier wordt het stil en blijf je blij verbaasd achter om zoveel geïnspireerde progrock, vergelijkbaar met hun beste materiaal uit de jaren '70. Vaker draaien levert de nodige prachtige details op, zoals de verhalende teksten. Verrassend vond ik het instrumentale Propulsion I, waar Eharts dubbele basdrum voortdendert als nooit tevoren.
Hoorbaar is dat de mannen met hun hart musiceren, de passie spat eraf. Dat geldt ook voor violist David Ragsdale, wiens instrument uiteraard een prominente rol speelt. De stem van Ronnie Platt heeft enigszins weg van die van voorganger John Elefante, wat het voornaamste verschil met die gloriejaren '70 vormt.

Tot dusver hun laatste studioalbum, maar omdat er vier jaar tussen deze en de voorganger zit, hoop ik dat ze dit kunstje herhalen en in 2024 met een opvolger komen. Wel verscheen nog livealbum Point of Know Return: Live & Beyond en die zou vandaag in mijn brievenbus moeten landen. Wordt vervolgd!

Mijn wens van hierboven t.a.v. nieuw werk dit jaar zal waarschijnlijk niet uitkomen, al treedt de groep onverminderd op in de VS.
Wel nieuws qua bassisten: Billy Greer, bij de groep sinds 1985 en te horen op zeven studio- en zes livealbums, is met pensioen gegaan en vervangen door Dan MacGowan, ex-zanger en gitarist (!) van de mij onbekende The Tea Club.

Nieuwe leden vormden in het verleden een stimulans om nieuw werk op te nemen. Hopelijk nu weer, want met The Absence Of Presence bewees de groep dat stijgende leeftijd wel degelijk kan samengaan met behoud van creativiteit en energie, zoals bijvoorbeeld Circus of Illusion bewijst.

NB violist David Ragsdale maakte vorig jaar plaats voor Joe Deninzon, ik hoop dus dubbel...

Kun je nagaan en Billy Greer was al de vervanger van de oorspronkelijke bassist Dave Hope en David Ragsdale in feite de vervanger van Robbie Steinhardt. Dan hebben we als leden van het eerste uur nu alleen nog Rich Williams en Phil Ehart over. Op een gegeven moment is er niets meer over van de oorspronkelijke bezetting van 6 muzikanten en gaat het origineel in feite langzaam over in een halve tribute band zoals bijvoorbeeld Big Country en Eagles. Ze moeten vooral doen waar ze zin in hebben maar mijn interesse is dan echt weg.

Deze plaat The Absence Of Presence is niet verkeerd en bevat ijzersterk werk, maar als er nog meer nieuw werk moet komen zou ik dat onder een andere bandnaam doen.

The Absence Of Presence is dan tenminste nog opgenomen met 2 oorspronkelijke leden en 2 vervangers van oorspronkelijke leden maar het houdt een keer op met het uitmelken van de naam Kansas.

Leuke plaat dit maar ik zet toch Two For The Show nog maar eens op.

RIch Williams en Phil Ehart zitten er als oorspronkelijke groepsleden nog altijd bij, wat dat betreft is de situatie onveranderd sinds het (tweede) vertrek van Steve Walsh in 2014. Tegelijkertijd snap ik wat je bedoelt met het "vervangen van vervangers" en "gaat langzaam over in een halve tributeband".
Het grootste verschil met een "volle" tributeband - naast de aanwezigheid van één of meer originele leden - is dat Kansas nieuw materiaal opneemt in de geest van Kerry Livgren en Steve Walsh, dat zich naar mijn onbescheiden mening kan meten met het oudere werk.

Er zijn meer groepen in de categorie 'halve tributeband', waarbij soms slechts één oerlid over is maar vervolgens wél in de geest van de oerformatie nieuw werk wordt gemaakt, zoals The Stranglers.
Ik snap tegelijkertijd dat je vindt dat Kansas onder een andere bandnaam zouden moeten werken.
Zoals metalgroep Riot, nu alweer jaren actief als Riot V.

Dan rijst de volgende vraag: wanneer is de grens overschreden van originele naar tributeband? Het Deep Purple van Mark IV (1975-1976) kende ook nog maar twee originele groepsleden, de toetsenist en de drummer... Maar geen tributeband, toch?
Zo klinkt in mijn oren The Absence of Presence als een volle Kansas met behoud van de stijlkenmerken van de jaren '70.

Goed dat je dit aanstipt, Running On Empty en leuk om over na te denken en discussiëren!