Dr. John, the Night Tripper - Gris-Gris (1968)

Ik heb deze plaat al jaren maar ik geraak er nooit aan begonnen. Soms begin ik aan het eerste nummer maar dan sluipt een ander album die in nog's wil horen men kop binnen. En dan, ja dan MOET ik die ander plaat opzetten.Het is nochtans een kort album, ach, ik moet me d'r echt eens aan zettenet al de goede commentaren die ik hoor van de gekke Dr. John. Het eerst nummer bevalt me zeker al wel. Lekker Jazz-roots. Ja, dit moét me gewoon bevallen!

Zijn zang doet me denken aan Caetano Veloso, de Braziliaanse grootheid.

Prachtige, haast hypnotiserende plaat.. Onze Dr. John, hier gehuld en veranderd in sjamaan, levert weer puik werk af. Bizarre, en daardoor briljante muzikant, die me altijd weet de vermaken en weet te interesseren. Dit is misschien wel zijn beste werk!

Wat zou ik 'm graag 'ns live willen zien..

Nadat ik vernomen had dat Dan Auerbach (The Black Keys) de nieuwe plaat van Dr. John ging producen heb ik eens de tijd genomen om wat van deze man te beluisteren. En ik heb er nog geen spijt van gehad. Zijn stem doet me wat denken aan Seasick Steve.

Net nog eens gedraaid. Vind het absoluut een goede, eigenzinnige plaat, maar ik kan deze maar op bepaalde momenten aanhoren. De mix van roots, een vleugje wereld en (soms psychedelische) rock werkt, maar Gris-Gris is zo ingehouden en langzaam. Zo stapsgewijs, of zelfs sluipend, dat het bijna nooit aansluit bij mijn gemoedstoestand. Ik ben er zelf te actief voor en dan kan ik 't echt niet afluisteren. Dat contrasteert dan te veel met mijn stemming en dat voelt ongemakkelijk aan.

Voor mij dus een plaat waar ik maar met mate van kan genieten, al heb ik toch maar besloten om bij de beoordeling van de meest gunstige situatie uit te gaan.

Ik vind de opener een wat moeizaam nummer, maar daarna gaat het muzikale feest helemaal los Elk ritme en koortje en elke melodie is een genot voor het oor. Echt een heel gaaf album die gewoon een ongekend fijn sfeertje neerzet. Verslavend ook.

Helemaal wat Niels zegt, met dit verschil dat ik de eerste track ook al fantastisch vind. Zodoende ook een halve ster extra . Gister aangeschaft en de luie vrijdagochtend er zo heerlijk mee kunnen beginnen. Jammer dat ie zo kort is.

Deze plaat is opgenomen toen Dr.John nog in voodoo geloofde. Dat druipt er ook wel af. Een heerlijk vreemde plaat.

1 hoog het trappetje op heette Concerto in Amsterdam opeens anders ( ORO if memmerie smurfs ) en werden er nieuwe platen verkocht ipv 2e handse ......... Daar in 1968, in zo'n olderwetse luisterkabine, hoorde ik deze plaat voor het eerst. Het is dat ik door het raampje de toonbank kon zien, anders had ik mij gelijk midden in de jungle gewaand........

Het was kompleet anders als alle muziek die ik tot dan toe gehoord had en een vergelijkbaar iets heb ik daarna nooit meer voorbij horen komen. Dr.John's Night Tripper periode zou nog 3 of 4 albums voortduren, maar een samenhang in de sfeer van de nummers als op dit album kreeg hij nooit meer voor elkaar. Extra ½ * voor de hoge jeugdsentimentele waarde ..........

”Gris-Gris” is de introductie van Dr. John aan de wereld. Letterlijk zelfs, want in het openingsnummer ”Gris-Gris Gumbo Ya Ya” vertelt hij je precies wie hij is. Wat volgt is een album vol voodoo ritmes en broeierige melodieën. De sfeer is constant dreigend en spannend. De repeterende ritmes en psychedlische geluiden volgen elkaar op en zorgen voor een soort van trance. Soms dreig ik wel het spoor een beetje bijster te raken, omdat ik de kop en de staart van het liedje kwijt ben. ”Gris-Gris” is ontegenzeggelijk een intrigerende luisterervaring. Dr. John sleept je mee in de krochten van New Orleans. ”I Walk on Guilded Splinters” vind ik het hoogtepunt. ”Gris-Gris” vind ik niet altijd even makkelijk, en vindt hem zeker niet geschikt voor alle momenten, maar het is wel zo’n album dat van begin tot eind boeit.

Er is een nieuwe remastered edition van deze plaat uitgekomen. Iemand al het genoegen gehad ?

Ik kan me er weinig bij voorstellen moet ik eerlijk zeggen. Het enige wat me altijd geirriteerd heeft in de master "as we know it" is de vervorming in de eerste woorden ( They call me ) die hij zingt. Voor de rest is het allemaal nogal wrakkig opgenomen met veel extreem links of rechts gepande partijen om een stereobeeld te krejeren. Ik heb dan ook het gevoel dat er weinig gewonnen kan worden met een remaster maar zou graag plezierig verast worden natuurlijk ........

Een unieke mengeling van blues, jazz en psychedelica met een voodoo-sfeer, je kunt het voodoo-psychedelica noemen. Broeierig, spannend en soms dreigend en tenslotte een album die je niet loslaat, al moet je wel voor in de stemming zijn. De exotische klanken en percussie, de achtergrondkoortjes, alles staat in functie van de sfeer. Dit album (dat tenslotte maar kort duurt) moet je ook als een geheel beschouwen en niet als een verzameling songs. Opmerkelijk dat er in die jaren zoveel sterke en eigenzinnige albums werden uitgebracht.

Bij eerste beluistering schoot dit Afrikaanse meesterwerk mij direct te binnen. Geen Beninese voodooklanken maar mysterieus percussiegestuurde psychedelica van enkele Malinese studenten in een Nigeriaanse studio. Hierna verdween Colomach prompt in het niets.Highly recommended!

Dr. John's stem doet mij bij tijd en wijle (spoken word) denken aan Gil Scott-Heron.

Dat ziet eruit als een leuke tip, Venceremos.

Meesterwerk ! Buy or die!

Bij Super Tip-Topper

Tip van: hoi123

Ik heb het idee dat hoi123 elkaar tegemoet willen blijven komen op het gebied van "oude" muziek. Hij riep een keer dat hij te weinig 60's- en/of 70's-albums kent, op basis daarvan blijf ik 'm eigenlijk altijd wel gouwe oudjes tippen. Ik geef ook toe: ik heb ook wat weinig variatie nodig in mijn toplijstjes van de vroege decennia.

Zou dit album voor de broodnodige variatie zorgen in mijn 60's-lijstjes? Nou, wat mij betreft wel. Ik houd wel van albums die een sfeertje over zich heen hebben, deze heeft dat zeker. Een gefuckt, psychedelisch voodoo-sfeertje. Een nachtelijke wandeling door de jungle, beschrijft Koenr heel mooi (ik CSL op moment van schrijven dit album samen met 'm). Het album gaat dan ook alle kanten op: "Zydenco" wordt als genre aangegeven op RYM: blues, jazz, R&B, blues, alles wordt geblend om een swingend doch vreemd geheel te creëren. Ja, Dr. John weet wel hoe hij ons bij de les kan houden.

Voorlopig nog louter enthousiast dit, maar ondanks dat het feit dat ik dit wel wat de revue heb laten passeren thuis, blijft de verslavingsfactor wat uit. Dat komt omdat dit album voornamelijk werkt als één geheel, "los" doet het wat mij wat minder. Enkel track nummer twee, Danse Kalinda Ba Doom zou ik nog wel op zichzelf willen draaien. Desalniettemin een geslaagde tip, hoi123!

Als je Zydeco bedoelt ? Dat heeft geen bips met deze plaat te maken. Da's muziek uit de moerassen en wordt gezongen in het cajun dialekt. Luister maar eens naar de King of Zydeco, Clifton Chenier

Af en toe heb je van die albums die qua ambiance op hun geheel eigen eiland lijken te leven. Gris-Gris is voor mij zo'n album. Medicijnman John neemt je mee naar zijn eiland vol exotische fauna en bedwelmende dampen, om je vervolgens te hypnotiseren met betoverende percussie en zijn soulvolle vocalen.

Dat Mac Rebennack, AKA Dr. John, zich hier identificeert als night tripper, is helemaal niet zo vreemd als je dit album beluisterd hebt. Best een bizarre plaat, zompig en bezwerend, met Dr. John als een soort voodoo-sjamaan die zich door de gekke geluiden en hypnotiserende ritmes een weg baant richting de krankzinnigheid. De opener trekt je meteen binnen in de wondere wereld van de artiest; Croker Courtbullion is een gestoorde expeditie doorheen een mysterieus, haast ondoordringbaar oerwoud; I Walk on Guilded Splinters is een heerlijk uitgesponnen, zweterig nerveuze en excentrieke blues-afsluiter, waarbij iets in me doet vermoeden dat Tom Waits hier heel erg goed naar geluisterd heeft.

De overige songs maken net wat minder indruk, maar zijn zonder uitzondering sterk en dragen allemaal bij tot de vrij unieke luisterervaring (wat mij betreft dan toch). Ik denk wel dat dit een plaat is die alleen maar beter wordt met de jaren (of luisterbeurten). Deze komt in elk geval op mijn lijstje om, als ik 'ns de kans zie, op CD of LP aan te schaffen!

4 sterren

Kan je alvast aanraden om geen geld uit te geven aan dure remasters of audiofiele vinielen. Kwa opnametechniek is deze plaat geen hoogstandje en hoe beter de remaster, hoe meer gebreken er boven komen drijven. Dat doet niks af aan de muziek natuurlijk

Bedankt voor het advies, Droombolus! De beleving en sfeer primeren wat mij betreft absoluut bij dit plaatje, de opnamekwaliteit is dan van ondergeschikt belang.

Heb deze man eigenlijk net ontdekt. Omdat Paul Weller "I Walk On Guilded Splinters" covert. Ben ik Dr. John gaan verkennen. Ben begonnen met dit album. Het hele album voelt aan als een voodoo sessie.
Ik moet zeggen dat de "New Orleans blues" sfeer mij wel kan bekoren. ik ga me eens meer verdiepen in Dr. John. Iemand nog suggesties voor een must listen album?