The Cramps - Stay Sick! (1990)

Heb hier ooit wel eens wat van gehad.. Bikini Girls with Machine Guns is een leuk nummer. Maar het verzandt wel snel in meligheid heb ik het idee..

Shortnin Bread blijft een te gek nummer.
Helaas is Lux niet meer onder ons.

Een vreemde mengelmoes.
Ik hoor hier rockabilly in terug, maar ook punk en Garage.
Het ene moment Ramones, dan weer Claw Boys Claw, Nick Cave, of The Pixies.
Maar toch blijft het allemaal herkenbaar The Cramps.

Hier zag Poison Ivy er nog heerlijk uit (is niet de dame op de hoes).
Zij was eigenlijk het brein achter deze formatie.
De hoesfoto is trouwens genomen door de zanger Lux Interior; die dus meer kan als zingen.
Live altijd nonchalant op een stuk kauwgom kauwend.
Nu haar echtgenoot Lux Interior is overleden; is het ook definitief uit met The Cramps.

De teksten komen volgens mij voort uit een afwijkende voorkeur voor oude rockabilly, foute horrorfilms, en nog foutere geweldaddige sex films, die de B kwalificatie nog niet eens halen.

Maakt allemaal niks uit; het album luistert heerlijk weg, met voor mij als hoogtepunten Bikini Girls With Machine Guns en All Woman Are Bad.

Dit was mijn eerste kennismaking met The Cramps. Heerlijk.

Niet zo goed als zijn voorganger a Date with Elvis maar toch wel een goede Cramps plaat.De sound had wel wat vuiler gemogen,in uitstekende Journey to the center of a girl gebeurt dat bijvoorbeeld wel,maar verder hoor je mij niet klagen.Hun rock 'n' roll sound blijft uniek en Shortin' bread is inderdaad fantastisch.Kant twee is het best.

Geen onaardige plaat, maar de titels daarentegen zijn briljant - Bikini girls with machine guns, God damn rock 'n' roll, All women are bad, Journey to the center of a girl en mijn persoonlijke favoriet Creature of the black leather lagoon, stuk voor stuk prachtig.

Helemaal eens! en ook nog eens heerlijk om op te joggen.

In bikini of in zwart leer?

Helaas ben ik geen liefhebber van deze opgevoerde rockabilly met een punk twist. De vocalen van Lux Interior stoten mij af; ik vind ze soms behoorlijk over the top. Het geluid van de cd kan ik ook niet erg mooi vinden, of ligt het aan de productie? Ik ken nog twee andere albums van The Cramps, maar ook die zijn niet echt favoriet bij mij. De liedjes vind ik wel aardig, en het hier gecoverde Muleskinner Blues vind ik een heel leuke rock 'n' roll-song (ik zing het wel eens onder de douche), maar dan liever de cover van de Fendermen (het origineel is van Jimmie Rodgers) alstublieft.