Elvis Presley - The Sun Sessions (1976)
mijn stem
73 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: RCA
-
That's All Right (1:56)
-
Blue Moon of Kentucky (2:04)
-
I Don't Care If the Sun Don't Shine (2:27)
-
Good Rockin' Tonight (2:13)
-
Milkcow Blues Boogie (2:36)
-
You're a Heartbreaker (2:11)
-
I'm Left, You're Right, She's Gone (2:36)
-
Baby Let's Play House (2:15)
-
Mystery Train (2:26)
-
I Forgot to Remember to Forget (2:29)
-
I'll Never Let You Go (Little Darlin') (2:23)
-
I Love You Because (2:42)
-
Trying to Get to You (2:32)
-
Blue Moon (2:38)
-
Just Because (2:33)
-
I Love You Because -- Take 2 (3:29)
-
Tomorrow Night * (2:59)
-
Harbor Lights * (2:36)
-
That's All Right * (2:12)
-
Blue Moon of Kentucky * (1:05)
-
I Don't Care of the Sun Don't Shine * (3:38)
-
I'm Left, You're Right, She's Gone (My Baby's Gone) -- Take 9 * (2:42)
-
I'll Never Let You Go (Little Darlin') * (1:05)
-
When It Rains, It Really Pours * (4:03)
-
I Love You Because -- Take 3 * (3:32)
-
I Love You Because -- Take 5 * (3:26)
-
I'm Left, You're Right, She's Gone (My Baby's Gone) -- Take 7 * (2:51)
-
I'm Left, You're Right, She's Gone (My Baby's Gone) -- Take 12 * (2:39)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur:
39:30
(1:12:18)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 9 oktober 2010, 20:35 uur
Om deze beter op zijn waarde te kunnen schatten ook nog eens geluisterd naar de (zwarte) tijdsgenoten Bo Diddley, Little Richard en Fats Domino.
Wat me meteen opviel is dat The Sun Sessies er wat betreft productie duidelijk positief uitspringt. In vergelijking met de oer-rockandroll van Little Richard in Here's Little Richard klinkt Elvis toch ook wel beschaafd; gepolijster; laat ons zeggen, radio-vriendelijker. Maar dankzij zijn ongeloofelijke veelzijdige stem en unieke zangstijl blijft hij bijna evenwaardig opzwepend en provocerend klinken.
Ook erg opvallend dat bij Elvis hier de elektrische gitaar overheerst, terwijl bij Little Richard en Fats Domino blazers en piano (nog) de eerste viool spelen. Bo Diddley komt met zijn gelijknamige single uit '55 nog het dichste in de buurt van deze prille Elvis (of vice versa) vind ik.
Little Richard zou ik ondanks de blazers toch eerder met rock associeren. Presley hier, al heeft ie de gitaren, valt naar hedendaagse normen toch meer richting pop.
Samenvatting: De uitzonderlijke kwaliteiten van Elvis staan buiten kijf, en zelfs met zijn zwarte collega's als referenties, was het voor die tijd toch een erg origineel en opvallend geluid. Dit in combinatie met zijn blanke huid, sex-appeal, charisma en de heersende tijdsgeest kon het bijna niet anders dan op succes uitdraaien. Ook heden ten dage blijft dit plaatje nog erg entertainen. En daar is mijn score op gebaseerd: 4****
Wat me meteen opviel is dat The Sun Sessies er wat betreft productie duidelijk positief uitspringt. In vergelijking met de oer-rockandroll van Little Richard in Here's Little Richard klinkt Elvis toch ook wel beschaafd; gepolijster; laat ons zeggen, radio-vriendelijker. Maar dankzij zijn ongeloofelijke veelzijdige stem en unieke zangstijl blijft hij bijna evenwaardig opzwepend en provocerend klinken.
Ook erg opvallend dat bij Elvis hier de elektrische gitaar overheerst, terwijl bij Little Richard en Fats Domino blazers en piano (nog) de eerste viool spelen. Bo Diddley komt met zijn gelijknamige single uit '55 nog het dichste in de buurt van deze prille Elvis (of vice versa) vind ik.
Little Richard zou ik ondanks de blazers toch eerder met rock associeren. Presley hier, al heeft ie de gitaren, valt naar hedendaagse normen toch meer richting pop.
Samenvatting: De uitzonderlijke kwaliteiten van Elvis staan buiten kijf, en zelfs met zijn zwarte collega's als referenties, was het voor die tijd toch een erg origineel en opvallend geluid. Dit in combinatie met zijn blanke huid, sex-appeal, charisma en de heersende tijdsgeest kon het bijna niet anders dan op succes uitdraaien. Ook heden ten dage blijft dit plaatje nog erg entertainen. En daar is mijn score op gebaseerd: 4****
* denotes required fields.