Aurum schreef:
(quote)
Ik verwacht niet dat dit serieus is, maar aangezien je bijvoorbeeld Biosphere ook wel weet te waarderen is er een kleine kans dat je wel enige interesse hebt.
Ik denk dat algemeen gesteld kan worden dat z'n werk als ṡonnoṿ het rustigst is (dark ambient), het Astral & Shit werk wat harder en z'n werk als Demiurge Urizen echt richting noise gaat. Er is echter zoveel beschikbaar dat je maar gewoon een random pick moet doen denk ik (als het geen puur sarcasme was dan he

).
Misschien kan
CorvisChristi (die overigens credits verdient voor het toevoegen en bijhouden van deze shitload aan releases op MuM) nog wat tips geven voor de geïnteresseerden?
ṡonnoṿ lijkt over het algemeen inderdaad wat rustiger te klinken dan Astral & Shit, maar beide projecten leunen behoorlijk op het dark ambient-terrein, waarvan er binnen de albums van ṡonnoṿ (nog) meer gebruik lijkt te worden gemaakt van field recordings in combinatie met de onvermijdelijke drone-klanken. Bij Astral & Shit ligt de nadruk nog meer op enkel de drones in combinatie met dark ambient-soundscapes.
Bij het ene album is dit minimaler van aard dan bij het andere.
Het al eerder aangehaalde album
Astral & Shit - Ad Deum (2013) blijf ik nog steeds een prachtig voorbeeld vinden van het werk van Astral & Shit.
Tja, wat de ene beschouwd als een grap of pure onzin, kan de ander weer fantastisch vinden en het als heel serieus materiaal beschouwen.
Dat meneer Gomzikov in zo'n achterlijk tempo de ene na de andere release uitbrengt, is dubieus te noemen. Aan de andere kant, tja...als je liefhebber bent, wat maakt het dan uit!
Demiurge Urizen is pure harsh noise. Compleet absurd en kneiterhard. Tegelijkertijd is ook harsh noise een genre die volgers heeft. Harsh noise laat me koud en heb ik niets mee.
Echter de drones en ambient-klanken van ṡonnoṿ en Astral & Shit, vind ik intrigerend om zo nu en dan, in de juiste modus, naar te luisteren.
Ieder zijn ding...

.
In Rusland zijn ze blijkbaar zeer productief binnen het ambient- en drone-genre. Een project wat vergelijkbaar en ook zeer regelmatig albums uitbrengt, is
Blank Embrace. Ook erg de moeite waard; het contrast zit 'm hier in het feit dat Blank Embrace meer sereen, dromerig en lieflijk klinkt. Maar net zo langgerekt, sfeervol en mystiek als de muziek van Ivan Gomzikov.