The Pineapple Thief - Versions of the Truth (2020)

Ook ditmaal is dit duidelijk niet de band van het grote gebaar, met ingetogen, haast breekbare liedjes die op subtiele wijze elementen van pop, electronica en rock combineren. Het album begint sterk, met als hoogtepunt het erg mooie Driving Like Maniacs, maar daarna wordt het songmateriaal gaandeweg helaas wel wat minder interessant. Hier en daar had het ook wel wat steviger gemogen, puur om de afwisseling ten goede te komen. Het album is nu wel erg rustig en gezapig. Met, toegegeven, sporadisch erg fraaie momenten.

Dit blijft toch een release die me nooit heeft weten te pakken. De voorgangers hoor ik nog steeds graag, maar ik heb het idee dat ik langzaam in slaap wordt gebracht met de hypnotiserende klanken van Versions of the Truth. Op zijn tijd best leuk, maar de nadruk mag van mij best liggen op de stevige kant van de band. En dat is hier helaas niet het geval.

Prachtig album van de Ananas Dieven, mooi opgebouwd met een lekkere productie. Gavin Harrison is echt een meerwaarde met zijn waanzinnige drumspel. Wat een beheersing heeft die gozer toch, met al die percussie dingetjes en toch strak op de tel blijven. Hij trekt de hele band een niveau omhoog. Samen met Your Wilderness mijn favoriete platen van de band.

Vanavond weer even op hevige rotatie met de volumeknop lekker open. Blijft een prachtig album en gooi 'm ook nog een halve ster omhoog.

Vandaag weer even de blu-ray opgezet met de volumeknop lekker ver open.
Dan komen de vaak subtiele details echt tot leven.
Bruce heeft wel verstand van en gevoel voor een subliem geluid.

Klopt...Versions of the Truth blijft een prachtig album.

+ Versions of the Truth
+ Break It All
+ Demons
+- Driving Like Maniacs
+- Leave Me Be
- Too Many Voices
+ Our Mire
+- Out of Line
- Stop Making Sense
+- The Game

Het minste album sinds het aantreden van Gavin Harrison. Ik heb eigenlijk al vanaf de eerste keer dat ik het album luisterde moeite met de refreinen die de opgebouwde spanning niet op een bevredigende manier ontladen. Ook zitten er voor een TPT album relatief veel rustigere nummers in - ik ben dan toch meer fan van het voorgaande album Dissolution die wat lekkerder rockt.

Ik ben deze dagen (en al sinds een langere tijd eigenlijk) de albums van de band kris-kras door elkaar heen aan het beluisteren. Misschien komt dat doordat alle albums eigenlijk, voor mij dan, één groot album lijken wat door deze muzikanten eindeloos gemaakt is en wordt. Eén grote flow. Sommige nummers komen wat minder sterk naar voren maar sommigen juist heel sterk.

Ik heb dat op dit album met het nummer ‘Too Many Voices’. Dat zit zo mooi, sterk, knap en ideaal in elkaar. De tekst wordt muzikaal ook mooi uitgespeeld, vooral in de zang. Maar zowel de strakke beheersing van de instrumenten in het nummer (en dan toch echt ergens heel ‘simpel’ gespeeld) als de groeiende stemmen van de meerdere zangstemmen is echt de 7e snaar rakend.

Eigenlijk ben ik een beetje in de war door deze band. Verspreid over 25 jaar is de basis zo duidelijk maar ik hoor geen groei maar ook geen neergang. Ergens heb ik het gevoel dat ik alles al een keertje gehoord heb maar elke keer als ik weer een (ander) album opzet is het vernieuwend of nieuw voor mij.

Ik laat bv. het nummer ‘Too many Voices’ ook net aan mijn vrouw horen en vraag haar of ze het mooi vindt. Geeft ze aan dat ze het nummer al een paar jaar in een playlist heeft staan omdat ik het toen al aan haar heb laten horen. En nee, ik ben 56 en nog geen beginnende dementie of zoiets.. (hoop ik dan).

Is deze band dus tijdloos ?

Ja.

Ik kreeg net zo'n Spotify wrap list van 2024 binnen en bleek dat ik dit album het meest gedraaid heb het afgelopen jaar... Ik ben dus, blijkbaar, een fan. En ja, dat is eigenlijk wel zo. Nu nog een keer live zien.

Zeker de moeite waard!

Dat kan op zaterdag 25 maart 2025 in Utrecht!