The Pineapple Thief - Versions of the Truth (2020)

The Pineapple Thief was een band die zich lange tijd voor mij verborgen hield, of anders gezegd het was een band die ik laat ontdekte.
“Dissolution” was het album waarmee ik al eerste kennismaakte. Het album eindigde als vierde in mij jaarlijstje voor Background Magazine. Alleen de albums van The Paradox Twin, Galahad en Finally George gingen dit album toen voor.

Het waren vooral de melancholische sfeer, het melodramatische stemgeluid van Bruce Soord en de dynamische drum van Gavin Harrison die me tot dit album aantrokken. Soms had ik het gevoel dat ik naar Radiohead ten tijde van “OK Computer” zat te luisteren. Ik weet dat dit een gevaarlijke vergelijking is. Radiohead is namelijk enig in zijn soort. Maar ondanks dit voelde ik toch raakvlakken.

Uiteraard ben ik me toen verder in The Pineapple Thief gaan verdiepen. Een flink aantal albums heb ik gekocht. Een aantal ook zeker niet. Ik vond het soms net iets te wisselvallig. Wat voor mij wel duidelijk werd, is dat deze band in een bepaalde ontwikkeling zat. De albums “Dissolution” en “Your Wilderness” lagen namelijk behoorlijk in lijn.

Wanneer er dan vervolgens een nieuw album verschijnt wordt mijn nieuwsgierigheid meer dan gemiddeld getriggerd. In de afgelopen maanden werden al een aantal tracks van het nieuwe “Versions Of The Truth” album vrijgegeven. Deze gaven mij een goed gevoel. Toch is The Pineapple Thief een band waarbij in de tracks graag in hun totaalverband hoor. Dit totaalverband is er nu.

“Versions Of The Truth” ga gedeeltelijk verder waar “Dissolution” stopte. Het is een album dat wederom een zeer melancholisch karakter heeft. Melancholie, melodrama zijn allemaal elementen die wat mij betreft uitstekend in deze tijd passen. Het jaar 2020 is waarschijnlijk voor veel mensen niet het beste jaar uit hun leven. In mijn belevingswereld en in mijn gevoel past dit album precies in deze tijd van grote onzekerheid, angst en ga nog maar even door.

Voor wat betreft dynamiek heeft de band ook een stapje teruggedaan en hebben het woord dynamiek een ietwat andere invulling gegeven. Het is zeker geen album met erg stevige stukken, afgewisseld met meer rustigere passages en intermezzo’s geworden. De dynamiek ligt bij dit album veel mee in sfeer en “atmosphere”. Binnen de donkere basis van het album wordt veel gespeeld met tempowisselingen en met melodie. Kortom, het klinkt allemaal nog wat ingetogener dan het altijd al was.
De drums en percussie van Gavin Harrison zijn op veel plaatsen in het album erg subtiel te noemen. Harrison heeft de capaciteit om dit soort rustige nummers te maken en te breken. Dat de vocalen van Bruce Soord bij uitstek geschikt zijn voor melancholische en melodramatische nummers is geen geheim. Zijn licht monotone stemgeluid, waarmee hij toch een mooie melodielijn weet te maken, past perfect binnen de tracks van dit album.

Wanneer ik “Versions Of The Truth” opzet, is het voor mij één grote flow waarin ik terecht kom. Het album helpt mij om de tragiek van deze tijd te vergeten. De schoonheid van dit album geeft me zelfs weer een positieve kijk op mezelf.
Ik moet hierbij wel even de kanttekening maken dat ik, in welke bui ik ook zit, altijd redelijk vrolijk word van melancholische muziek en –songteksten. Voor mij zijn dit soort albums meer positieve dop dan dat het een downer is.

Iedereen die het voorgaande albums “Dissolution” een mooi album vond kan dit album, ondanks de wat meer rustige aanpak, blind aanschaffen. Verder denk ik dat ook liefhebbers van Radiohead dit album een luisterbeurt kunnen geven. Ik denk dat een groot aantal van hen wel eens aangenaam verrast kan worden.

“Versions Of The Truth” is het album op de juiste tijd geworden. Melancholie, (melo)drama, emotie, zijn wat mij betreft de sleutelwoorden van dit album geworden. The Pineapple Thief is een band die zich steeds verder blijft ontwikkelen en dat is dus progressieve rock. Rock waarbij een band verder durft te kijken dan hun neus lang is. Hulde voor dit prachtige album!

Het 13e album van The Pineapple Thief is er weer één waarbij je vanaf de eerste seconden meegezogen wordt in een muzikale trip door het brein van Bruce Soord, de oprichter, zanger, gitarist en componist van deze Engelse band. The Pineapple Thief (TPT) werd in 1999 in Somerset opgericht en in hetzelfde jaar verscheen “ABDUCTING THE UNICORN”. De band maakt sinds het begin progressieve rock met diverse invloeden, waardoor de albums nog al eens van elkaar afwijken. De één is stevig, de ander meer progressief of toegankelijk, maar altijd met een progressief karakter. Sinds 2017 zit Gavin Harrison achter het drumstel en dat is aan de songs wel te merken. Harrison, voorheen in onder andere Porcupine Tree, is een meester met wat betreft het drummen en weet binnen elke song een arrangement te bedenken, waardoor de track nog beter wordt. Verwacht geen lange epic tracks op “VERSIONS OF THE TRUTH”, de langste is zeven en een halve minuut, het titelnummer is ruim vijf en een halve minuut en de rest klokt ruim onder de vijf minuten. Je krijgt rock voorgeschoteld met progressieve invloeden en dat allemaal met een bepaalde, soms beklemmende sfeer. Dit is een stijl die perfect bij de stem van Soord past en ook bij het thema van het album. Soord vraagt zich af wat de waarheid tegenwoordig is, en hoe bepaal jij wat de waarheid is als je zoveel informatiebronnen hebt, en dan ook zoveel versies van de waarheid. Toppers zijn wat mij betreft het reeds genoemde titelnummer dat een heerlijke opbouw kent en een aantal briljante tempowisselingen laat horen, in “DEMONS” hoor je prachtige gitaarriffs van Soord en een aanstekelijk refrein, “LEAVE ME BE” heeft een prachtig intro waarna het tempo omhoog gaat en je het thema blijft horen, geweldig gedaan. Het langste nummer is “OUR MIRE” waarin Harrison zich helemaal kan uitlezen en je de klasse van hem in zijn totaliteit hoort en de album afsluiter “THE GAME” is een sferische track die je vaker moet luisteren om hem helemaal te doorgronden. Op toetsen zijn Steve Kitch en als bassist Jon Sykes de 2 overige leden van TPT en hun aandeel is ook van grote klasse. The Pineapple Thief heeft met dit album weer een pareltje toegevoegd aan hun steeds uitdijende oeuvre en het is elke keer weer genieten van het album.

Ook ditmaal is dit duidelijk niet de band van het grote gebaar, met ingetogen, haast breekbare liedjes die op subtiele wijze elementen van pop, electronica en rock combineren. Het album begint sterk, met als hoogtepunt het erg mooie Driving Like Maniacs, maar daarna wordt het songmateriaal gaandeweg helaas wel wat minder interessant. Hier en daar had het ook wel wat steviger gemogen, puur om de afwisseling ten goede te komen. Het album is nu wel erg rustig en gezapig. Met, toegegeven, sporadisch erg fraaie momenten.

+ Versions of the Truth
+ Break It All
+ Demons
+- Driving Like Maniacs
+- Leave Me Be
- Too Many Voices
+ Our Mire
+- Out of Line
- Stop Making Sense
+- The Game

Het minste album sinds het aantreden van Gavin Harrison. Ik heb eigenlijk al vanaf de eerste keer dat ik het album luisterde moeite met de refreinen die de opgebouwde spanning niet op een bevredigende manier ontladen. Ook zitten er voor een TPT album relatief veel rustigere nummers in - ik ben dan toch meer fan van het voorgaande album Dissolution die wat lekkerder rockt.