Gazpacho - Fireworker (2020)

Ook na een derde luisterbeurt, ben ik nog niet geheel overtuigd. Ik mis echte uitschieters, nummers die me kippenvel bezorgen. Wie weet,
heb ik hier nog wat meer luisterbeurten voor nodig. Voorlopig hou ik het op 3,5*.

Ik ben onder de indruk. Ik ben weer Gazpacho-fan en verheug me iedere keer weer om het album te luisteren en dat heb ik niet vlug. Een paar weken geleden ook ditzelfde met Molok. De rest (behalve Tick-tock) is nooit echt goed gevallen tot nu toe. Maar dit album komt heerlijk binnen. Space Cowboy is werkelijk briljant. Ik ben zeer benieuwd hoe dit album het hier gaat doen!

Ook ik ben onder de indruk. Volg Gazpacho al een behoorlijk aantal jaren en voor mij een band die me nooit heeft teleurgesteld. Niveau van Night werd niet altijd meer gehaald maar komt toch dichtbij met deze Fireworker. Een album wat heerlijk gelaagd klinkt (veel aandacht aan de productie besteed) en bij elke luisterbeurt weer iets nieuws laat horen. Groeipotentie. Verder een dik compliment voor de prachtige geluidskwaliteit. Heb me er nog niet in verdiept maar hoor ik Q sound achtige dingen uit mijn speakers komen. Knap gedaan.

Toegegeven, ik moest er even voor in de stemming komen gezien m'n actuele rotatielijst , maar ik zit er inmiddels middenin. Iets dat ik bij de laatste Gazpacho albums kwijt was...

Sapien is ook voor mij duidelijk het hoogtepunt; sfeervol, meeslepend en boeiend van begin tot eind. Het voor Gazpacho begrippen wellicht wat atypische Fireworker vind ik ook bijzonder geslaagd. Gek genoeg doet het openingsnummer mij persoonlijk het minst. Het is zeker geen slechte epic, maar pakt me niet echt en weet m'n aandacht net niet voldoende vast te houden voor zo'n lang nummer...

Al met al een sterki album dat voor mij persoonlijk Gazpacho weer terug op de kaart zet; al blijft het muziek waarvoor ik echt moet gaan zitten en in de stemming moet zijn, maar dan is het ook echt genieten

Een heerlijke plaat wederom, een waardige opvolger van het toch ook niet te onderschatten Soyuz (alhoewel ik begrijp dat de meningen over dit album verdeeld zijn).
Het openingsnummer is van een uitzonderlijke schoonheid, prachtige klassieke stukken die je de rillingen over de rug doen lopen.
Ik heb een zwak voor de lange, uitgesponnen (epics zou Neal Morse zeggen) stukken en Space Cowboy voldoet voor mij aan alle voorwaarden.
Ik draai de plaat in een ruk, zie het eigenlijk als een take (doe ik vaker met albums van deze band) en laat me meenemen.
Er was dit jaar al veel moois verschenen (Sola Gratia, Love over Fear en A Day At The Beach om maar wat te noemen maar ook de nieuwe uitgave van Permanent Waves van Rush en Live At The Royal Albert Hall van Camel maar Fireworker doet daar nog een schepje bovenop.

Wauw. Ik ben heel erg onder de indruk. De laatste 2 albums waren leuk, maar niet verheffend en kabbelden wat voort. Wat ze hier neerzetten is hele andere koek, niveautje Tick Tock en Night. Ik heb het laatste nummer nog niet volledig beluisterd, dus de sterren zullen nog even moeten wachten, maar verwacht binnenkort 4.5*.

Prima album hoor. Typisch Gazpacho; het kabbelt lekker door en echte uitschieters zijn er ook nu niet. In mijn beleving een stukje minder experimenteel dan Soyuz en Molok. Wat mij betreft consolideert Gazpacho zijn status als een tikkie saaie, maar tegelijkertijd best unieke band.

Ik ben opnieuw stevig onder de indruk van de nieuwe Gazpacho. Wat een belevenis. Het verenigt een aantal aspecten in progressieve rock die ik geweldig vind. Dat zijn de (bijna Gregoriaanse) kerkkoren, de kerkorgels, de dynamiek, toetsen, viool/cello, gitaarsolo’s en mysterieuze zang. Dat pakket was ik al van de band gewend natuurlijk, ik volg de band sinds het weergaloze “Night”. Toch verbaas ik mij over het feit dat de band altijd een onderhuidse spanning weet te behouden. Ik kan mij ook niet vinden in de opmerking dat sommigen de band saai vinden, maar ieder zijn smaak natuurlijk.

Het album begint groots en epic met Space Cowboy, de band brengt je daarna in een rustige fase om af te sluiten met het meeslepende Sapien, wat een rollercoaster is. Het (emotionele) Gazpacho plaatje van weleer klopt weer helemaal. Wat opvalt aan dit album is (ten opzichte van de fragmentarische aspecten van "Molok" en "Soyuz") dat de interrupties naadloos zijn aangebracht. De band is opnieuw heer en meester in het “stop en hervat met een goddelijke passage” (14:50 Space Cowboy), wat op Night ook één van de aantrekkelijke pluspunten was. Het lijken speelse en onschuldige toepassingen maar brengen mij in extase en geven mij een euforisch en gelukzalig gevoel.

Er is veel aandacht besteed aan de productie. Denk daarbij aan de zang van Jan Henrik Ohme in de track Fireworker. Geniaal. Maar ook de dynamiek die ontstaat in je oortjes tijdens Antique. De heerlijke piano in Hourglass en natuurlijk een geniale mix van diverse muziekstromingen. Al met als zijn er veel geniale toevoegingen en daardoor bestaat de kans dat een productie te vol raakt. Dat is hier in mijn optiek voortreffelijk afgewogen. De productie doet mij bijvoorbeeld ook aan een fase van Marillion denken (Sapien rondom 7:50), prachtig. Kippevel.

Ik heb een lange tijd niet meer een uitvoerige analyse geschreven op Musicmeter maar vond het in dit geval gerechtvaardigd. Bij slechts 2 of 3 luisterbeurten verdient dit in mijn optiek gelijk al de vijf punten maar de ervaring toont aan dat ik ga beginnen met een 4,5. Vooral het middenstuk (Hourglass, Fireworker, Antique) moeten nog wat beter vallen, of in ieder geval op waarde geschat worden voor de volle vijf punten.

Het nieuwe album van het Noorse Gazpacho heeft nu twee keer in de lade van mijn cd-speler gelegen. Beide keren haalde dit album het einde. Er is bij mij dan maar één conclusie mogelijk en dat is dat het een geweldig album is. Dit mag overigens best bijzonder genoemd worden, Gazpacho is namelijk al ruim 20 jaar in staat om een constante "stroom" aan geweldige albums af te leveren.
Persoonlijk vind ik het mooie aan deze band dat deze niet zo maar in een hokje te plaatsen is. Op de site van Progarchives staat een mooie omschrijving, een omschrijving die de lading dekt: "GAZPACHO are an eclectic mix of ingredients: a bit more accessible than RADIOHEAD, more diversified than MARILLION and more proggy than COLDPLAY" (writen by Lise, Progarchives).

De genoemde elementen zijn zeker ook op dit album weer terug te vinden. Dit overigens zonder dat ze iets klonen. Gazpacho is en blijft Gazpacho.

"Fireworker" is over het geheel gezien weer een melancholisch album geworden. Wanneer je van uptempo progrock houdt, kun je dit album overslaan. Alles vind namelijk plaats in de eerste-, tweede- en derde versnelling. Het album kabbelt van de ene sfeer naar de andere. HIerbij worden zelfs koren, kerkorgels en violen voor ingezet. Maar zelfs hierbij blijft de sfeer mellow cq melancholisch.
"Sapien" is ook voor mij de epic track van dit album. Dit 15 minuten-, gelaagde nummer is misschien wel de ultieme samenvatting waar Gazpacho voor staat: "atmospheric-, progressive rock".

De productie van het album is fenomenaal. Ik heb het album nu voor de derde keer opstaan en luister nu door een koptelefoon. De "soundcolours" zijn echt geweldig en de details die je van de effecten hoort is verbluffend.

Ik ben er overigens al wel achter dat dit een album is waarin je groeien moet. Ik heb zelf de indruk dat ik dit album over een aantal maanden misschien nog wel meer ga waarderen dan dat ik dit nu doe. In de 50 minuten die dit album duurt gebeurd namelijk ontzettend veel...dus misschien kom ik er nog wel een keer op terug.

Ik ben van mening dat je alleen in dit album moet groeien als je de band nog niet kent. Een ieder die meer albums van Gazpacho intensief heeft geluisterd weet dat dit standaard is bij Gazpacho.

Allereerst zal ik bekennen dat ik geen Gazpacho "expert" ben, maar de band wel redelijk goed ken. Daarmee bedoel ik dat deze band niet wekelijks beluister en ik tevens niet alle albums aangeschaft heb. Maar dat wil volgens mij niet zeggen dat wanneer je in een album moet groeien, je de conclusie kunt trekken dat iemand de band niet kent.

Om dit wat concreter te maken, en wellicht duidelijk te maken wat ik met groeien bedoel: zelfs wanneer je een band goed kent en je naar een nieuwe release luistert, kan je eerste oordeel zijn "geweldig fijn album". Wanneer je vervolgens op dit album blijft terugkomen en hem dus vaker en vaker beluistert, ontdek je soms nog meer details, schoonheid van sommige passages, etc. Dat noem ik ook een manier van groeien. Ik heb dit overigens veel vaker met albums van bands die ik goed ken en bovenmatig waardeer.

Ik begrijp overigens wel waarom jij mijn zinsnede zo opvat. Doorgaans groei je in een album wanneer je bijvoorbeeld aan een album moet wennen. Ik had het iets beter moeten omschrijven. Ik hoop dat de "kou hiermee uit de lucht gehaald is".

@Aad Bannink; Duidelijk, we zaten qua begrip niet ver van elkaar

Even heel iets anders: wanneer je nickname Ayreonfreak is zul je waarschijnlijk uitkijken naar morgen of een paar dagen verder...de nieuwe Ayreon komt eraan. Transitus wel te verstaan. Ik heb de download net binnen en krijg morgen het fysieke album. Zal waarschijnlijk wel een groeialbum worden

Ik hoop ook vandaag of morgen mijn speciale pakket (incl. stripboek ) in de brievenbus aan te treffen; ik begrijp dat een aantal mensen hem al binnen heeft, dus de spanning neemt toe...

Yep. Besteld maar volgens mij krijg ik het pas a.s vrijdag. Maar in alle eerlijkheid staat Ayreon al lang niet meer boven aan mijn lijstje van meest gevolgd project. Ik heb (inmiddels vijftien? jaar geleden) een nickname moeten bedenken. In die tijd was ik nog redelijk idolaat van Lucassen. Inmiddels is mijn muzikale wereld iets groter geworden en kan ik wat objectiever zijn

Heb hem nu in de bestelling staan. Na beluistering ga ik het gehele Gazpacho-oeuvre eens chronologisch herbeluisteren. En er misschien net zoals Lennert en Ruud C een marathon van maken. Hun kracht - want leuk om te lezen en inspirerend is het! - ligt in het gezamelijk beoordelen. Wie gaat met mij Gazpacho aan? En anders doe ik het gewoon lekker alleen.

Bij mij kwam het vandaag binnen, 2x album en 2x stripboek. Ik heb een 18 jarige zoon, die vindt Ayreon echt te gek, dus vandaar de dubbele aantallen

Herkenbaar. Ook ik ben niet 15 jaar op hetzelfde blijven hangen.

Idem hier; da's 't mooie van deze muzikale hobby. Als je een beetje open-minded en objectief blijft, blijf je steeds nieuwe dingen ontdekken en wordt je smaak breder; zelfs in een relatieve "niche" als de progressieve rock / metal

Ik kan dit alleen maar beamen. Het album klikte direct, maar met elke luisterbeurt bevalt die beter. Langzaam ontvouwt zich een prachtig album vol details. Deze zou zomaar eens Night en Demon kunnen opvolgen als absolute favoriet.

God wat een prachtig album. Net eerste luistersessie erop zitten, en wát een rijkdom aan sferen en muzikale details trekt er aan je oren voorbij. Zoveel muzikale bronnen waaruit men put en die men om weet te smeden tot iets geheel eigens. Zoals Space Cowboy zich als een stream of consciousness aan je presenteert! Weergaloos. Hourglass reminisceert aan de opener door het koor dat even terugblikt en dan volgen nog het krachtige Fireworker en het breekbaarder Antique. Drie machtige songs. En dan nog die afsluiter, ook hoogst geïnspireerd, een beetje naar Marillion knipogend (ja, uiteindelijk haalden ze vooral in hun beginjaren bij Hogarth en co. de mosterd) en emotioneel. Ik moet het even laten bezinken. Maar na Night en Demon hebben ze mij niet meer zo'n muilpeer van een album verkocht. Na eerste beluistering een 4,5.

Na veel luisterbeurten ben ik eruit: hoger dan dit kunnen ze bijna niet stijgen. De intensiteit, de volgorde van de songs, alles klopt aan dit album. De zalvende klanken van Sapien zijn na beluistering van dit album als balsem op de ziel.
Hun beste. En dát wil wat zeggen. Wat een band. Wat een zeggingskracht.

Ik ga mee met Lachende Derde. Dit is van hetzelfde niveau als Night en Tick Tock. Nooit gedacht dat ze dat nog eens zouden benaderen.

Na inmiddels meerdere luisterbeurten sluit ik me aan bij de 4 voorgaande reacties en verhoog ik mijn stem naar 4,5 sterren: klasse !

Ik kijk er naar uit......... Zoveel positieve reacties op deze plaat. Volgende week hoop ik deze te kunnen beluisteren op CD.

Dit is echt wel super. Mijn eerste album van Gazpacho was Tick tock en bij deze nieuwe heb ik hetzelfde gevoel. Nog een tip. Luister dit album met je hoofdtelefoon. Het openingsnummer is fenomenaal. Tja misschien samen met Motorpsycho en Katatonia de beste releases van dit jaar. ......

Man man man wat een prachtig kunstwerk is dit! Met het luisteren naar dit album besef ik des te meer wat muziek met een mens kan doen. De emotie.. de passie.. geen woorden voor... luisteren en genieten...

Benieuwd hoe ze space cowboy ooit live zullen kunnen brengen , met dat imposante zangkoor ?
De waardering voor dit album stijgt alleen maar. Weer zo" n typische groeiplaat en meestal zijn dat de beste platen.

Ik ga uiteindelijk voor de volle mep, 5 sterren, inderdaad een prachtig album, zoals eerder al aangegeven. Een belevenis, van de eerste tot de laatste minuut. Mooi uitgevoerd cd-boekje er! Top verzorgd.
Space Cowboy is inderdaad een bijzonder nummer en zal live, als dat weer eens kan, een belevenis zijn denk ik. Ik kon geen informatie over het koor vinden. Weet iemand daar meer over?

Ja, ik weet dat ook niet. Ben benieuwd of iemand daar meer over weet.