Gazpacho - Fireworker (2020)

Ik heb gisteravond het nummer Sapien gehoord op Arrow, Symfomania. Wat een fantastisch nummer. Ik ga dit album meteen aanschaffen.

Ik ben opnieuw stevig onder de indruk van de nieuwe Gazpacho. Wat een belevenis. Het verenigt een aantal aspecten in progressieve rock die ik geweldig vind. Dat zijn de (bijna Gregoriaanse) kerkkoren, de kerkorgels, de dynamiek, toetsen, viool/cello, gitaarsolo’s en mysterieuze zang. Dat pakket was ik al van de band gewend natuurlijk, ik volg de band sinds het weergaloze “Night”. Toch verbaas ik mij over het feit dat de band altijd een onderhuidse spanning weet te behouden. Ik kan mij ook niet vinden in de opmerking dat sommigen de band saai vinden, maar ieder zijn smaak natuurlijk.

Het album begint groots en epic met Space Cowboy, de band brengt je daarna in een rustige fase om af te sluiten met het meeslepende Sapien, wat een rollercoaster is. Het (emotionele) Gazpacho plaatje van weleer klopt weer helemaal. Wat opvalt aan dit album is (ten opzichte van de fragmentarische aspecten van "Molok" en "Soyuz") dat de interrupties naadloos zijn aangebracht. De band is opnieuw heer en meester in het “stop en hervat met een goddelijke passage” (14:50 Space Cowboy), wat op Night ook één van de aantrekkelijke pluspunten was. Het lijken speelse en onschuldige toepassingen maar brengen mij in extase en geven mij een euforisch en gelukzalig gevoel.

Er is veel aandacht besteed aan de productie. Denk daarbij aan de zang van Jan Henrik Ohme in de track Fireworker. Geniaal. Maar ook de dynamiek die ontstaat in je oortjes tijdens Antique. De heerlijke piano in Hourglass en natuurlijk een geniale mix van diverse muziekstromingen. Al met als zijn er veel geniale toevoegingen en daardoor bestaat de kans dat een productie te vol raakt. Dat is hier in mijn optiek voortreffelijk afgewogen. De productie doet mij bijvoorbeeld ook aan een fase van Marillion denken (Sapien rondom 7:50), prachtig. Kippevel.

Ik heb een lange tijd niet meer een uitvoerige analyse geschreven op Musicmeter maar vond het in dit geval gerechtvaardigd. Bij slechts 2 of 3 luisterbeurten verdient dit in mijn optiek gelijk al de vijf punten maar de ervaring toont aan dat ik ga beginnen met een 4,5. Vooral het middenstuk (Hourglass, Fireworker, Antique) moeten nog wat beter vallen, of in ieder geval op waarde geschat worden voor de volle vijf punten.

Het nieuwe album van het Noorse Gazpacho heeft nu twee keer in de lade van mijn cd-speler gelegen. Beide keren haalde dit album het einde. Er is bij mij dan maar één conclusie mogelijk en dat is dat het een geweldig album is. Dit mag overigens best bijzonder genoemd worden, Gazpacho is namelijk al ruim 20 jaar in staat om een constante "stroom" aan geweldige albums af te leveren.
Persoonlijk vind ik het mooie aan deze band dat deze niet zo maar in een hokje te plaatsen is. Op de site van Progarchives staat een mooie omschrijving, een omschrijving die de lading dekt: "GAZPACHO are an eclectic mix of ingredients: a bit more accessible than RADIOHEAD, more diversified than MARILLION and more proggy than COLDPLAY" (writen by Lise, Progarchives).

De genoemde elementen zijn zeker ook op dit album weer terug te vinden. Dit overigens zonder dat ze iets klonen. Gazpacho is en blijft Gazpacho.

"Fireworker" is over het geheel gezien weer een melancholisch album geworden. Wanneer je van uptempo progrock houdt, kun je dit album overslaan. Alles vind namelijk plaats in de eerste-, tweede- en derde versnelling. Het album kabbelt van de ene sfeer naar de andere. HIerbij worden zelfs koren, kerkorgels en violen voor ingezet. Maar zelfs hierbij blijft de sfeer mellow cq melancholisch.
"Sapien" is ook voor mij de epic track van dit album. Dit 15 minuten-, gelaagde nummer is misschien wel de ultieme samenvatting waar Gazpacho voor staat: "atmospheric-, progressive rock".

De productie van het album is fenomenaal. Ik heb het album nu voor de derde keer opstaan en luister nu door een koptelefoon. De "soundcolours" zijn echt geweldig en de details die je van de effecten hoort is verbluffend.

Ik ben er overigens al wel achter dat dit een album is waarin je groeien moet. Ik heb zelf de indruk dat ik dit album over een aantal maanden misschien nog wel meer ga waarderen dan dat ik dit nu doe. In de 50 minuten die dit album duurt gebeurd namelijk ontzettend veel...dus misschien kom ik er nog wel een keer op terug.