Shinichi Atobe - Yes (2020)

Valt tegen. De beats zijn pakkend en de synthesizerslijnen smooth en jazzy. Desalniettemin voelt de combinatie van beide elementen saai aan. Pretentieuze nummers als Rain 3 maken de luisterevaring er bovendien niet beter op.

Enorme tegenvaller na verloop van tijd. Op zich zit het goed in elkaar, maar Atobe doet er drie kwartier zo goed als niks mee. Je zou dit album wel best goed kunnen gebruiken om in een dj-mix wat nummers aan elkaar te lijmen ofzo.

Begrijpelijke scores en redenaties waar ik het (gezien mijn eigen waardering) uiteraard niet mee eens ben. Shinichi Atobe behoort in mijn optiek tot een zeer select groepje house/techno producers dat het begrip 'groove' tot in de puntjes beheerst en daar als het ware zijn 'gesamtkunstwerk' van heeft gemaakt over platen heen. Maar weinig producers vinden zoveel balans in iets simpels als deze man - ik denk in dat opzicht aan Basic Channel (M-Series), Newworldaquarium (Dead Bears) en wellicht Pole (1), Ebi (Zen) of Deepchord (Seconds to Forever) als gelijken, en dan houdt het rijtje wel op.

Wellicht een platte vergelijking, maar zoals Japanse sushi-chefs hun leven kunnen besteden aan de perfecte sushi, besteedt Atobe voor mijn gevoel zijn leven aan de perfecte groove. Dat lukt in alle eerlijkheid op al zijn platen hoogstens in een track of twee - hier zijn het 'Lake 2' en 'Ocean 1' die de kroon spannen. De overige tracks zijn de wat 'saaiere' exemplaren of - in geval van de korte intermezzo's - de gember tussendoor.

Bovenstaande karakteriseert al zijn platen, waarbij ook 'Regret' en 'Butterfly Effect' voorbeelden van zulke perfecties zijn. Ik weet nog goed dat ik de Resident Advisor track top-100 van 2017 luisterde en het meeste wel aangenaam vond, maar Atobes 'Regret' direct als buitencategorie in die lijst ervoer. En dit is tot heden niet veranderd. Terwijl er ook in die track in een kleine 10 minuten welbeschouwd amper iets gebeurt.

Evengoed begrijpelijk om te zeggen dat het saai is en er niets gebeurt. Dat klopt feitelijk natuurlijk, en is wat mij betreft helemaal niet erg. Als analogie: ik houd erg van schilderijen van Mondriaan en Van Doesburg, maar kan het volgen als iemand zegt dat ze wel wat meer hadden mogen doen met die rode, gele en blauwe lijnen. Voor mij zouden ze daarmee juist aan kracht verliezen. Hetzelfde geldt voor de muziek van deze man.

Ik volg Gyzzz helemaal met betrekking tot Ocean 1. Verslavende groove waarvan je hoopt dat het maar door blijft gaan

Snap de lauwe reacties niet helemaal. Staan echt een aantal zeer sterke nummers op, zoals Ocean 1 maar zelf ook helemaal verzot op de Lake-nummers.