Simon Collins - Becoming Human (2020)

Heb het album nu twee keer beluisterd en kreeg er direct goed gevoel bij. Het album ligt beetje in de lijn van Sound Of Contact en is dus niet het meest vrolijke album dat je kunt opzetten. Maar ik ben wel liefhebber van muziek waar de nodige dreiging en spanning in zit.

Dat Simon Collins van nature een drummer is, kun je ook op dit album duidelijk horen. De drums spelen in veel nummers een hoofdrol. Ze klinken donker en veelal hard. Ik zal verder geen open deuren intrappen. Iedereen weet waarschijnlijk wel wie Simon Collins is. Wanneer je dit niet weet, kijk even snel op Google en binnen 5 seconden is het waarschijnlijk wel duidelijk.

Er is is over dit soort albums altijd wel weer een discussie over of het nu crossover- of progressive rock is. Wat mij betreft is het progressive rock en misschien wel in het kwadraat. Persoonlijk vond ik dat Sound Of Contact, het project dat Simon Collins in samenwerking met Dave Kerzner deed, al erg vooruitstrevend in het progressive rock genre. Misschien gaat Simon Collins hier nog wel een stap verder.

Wanneer mijn tijd het toelaat ga ik over het album een ietwat meer inhoudelijke recensie schrijven. Ik wil het album hiervoor eerst nog wat beter beluisterd hebben.

Ben ook erg benieuwd aangezien ik Sound Of Contact ook erg geslaagd vond. Ik dacht trouwens dat het album pas vrijdag a.s. uitkomt... ???

Hij kwam inderdaad vrijdag uit. Maar wanneer je recenseert voor tijdschiften, internetsites, etc. dan krijg je het album vaak eerder. Ik heb hier bijvoorbeeld twee albums liggen die pas eind september uitkomen.

Lang, lang geleden dat SOC dat mooie album Sound of Contact - Dimensionaut (2013) uitbracht en ik vele uren heb beluisterd. Daarna knalde de band uit elkaar met de afgelopen jaren wat vage geluiden van nieuwe pogingen, ruzies, arrestatie van Collins (drugs) en soms wat vage social media berichten.

Laat ik eerlijk zijn: was dit niet de zoon van Collins senior geweest dan had ik junior ws niet gevolgd. Toch was juist Sound of Contact een heerlijke band met een top album waar Collins mooi en vooral gedreven zong als ware hij een echte dimensionaut. En zeer rake klappen op zijn drumkits. Heerlijk !

Ik moet sterk wennen aan dit album. De nu 44 jarige Collins heeft een voor mij niet echt aantrekkelijke stem maar hij drumt dan weer wel zeer sterk. De muziek is idd dreigend en spannend maar ik mis, in de eerste nummers, ergens wat warmte. Ik merk wel dat er soms een bepaalde opbouw is die ik ook hoor in Ayreon - Actual Fantasy (1996). Ik weet, vergezocht, maar het zit hem in de drum ritmes, gitaarriffs en ook wat in de dubbele samenzang.

Vanaf ‘I will be waiting’ raak ik meer geïnteresseerd. Mooi opgebouwd nummer wat sfeervol relaxed begint met lekkere sfeerlagen. Daarna wordt het gewoon een leuk feestje wat Collins ons voorschotelt. ‘Dead Ends’ is echt een heerlijke afsluiter.

Mij boeit het niet of het cross-over, progressive, sci-fi, Disney of hieperdepiep rock is. Ik heb de solo carrière van Collins altijd wel uniek gevonden. Maar voor mij is het een gegeven dat Collins toch met een band zou moeten werken en dat hij dan een zeer goede en zelfs inspirerende drummer zou zijn. En laat een ander deze teksten zingen. Maar volgens mij, speculatie-speculatie, zit er toch ergens een psycho ego dingetje dwars vanuit zijn verleden. En dat draagt hij mee.

Misschien hebben deze regels, zelfs ooit voor Simon als zoon geschreven, onbewust een kern gelegd voor zijn carrière:

Father to Son - But Seriously (1989)

Somewhere down the road, you're gonna find a place
It seems so far, but it never is
You won't need to stay, but you might lose your strength
On the way

Sometimes you may feel you're the only one
Cause all the things you thought were safe, now they're gone
But you won't be alone, I'll be here to carry you along
Watching you 'til all your work is done

Simon Collins heeft een bekende achternaam en dat komt omdat hij de zoon is van een hele bekende Collins, inderdaad, de zanger/drummer/componist/producer Phil Collins. De Genesis zanger/drummer heeft meer kinderen, waarvan Nicolas ook in de muziek is beland. Hij drumde bij de laatste tour van zijn vader en zal ook bij de reünie tour van Genesis achter zijn vader de drums bespelen. Simon Collins is de zoon uit Phil zijn eerste huwelijk en werd als Simon Philip Nando Collins geboren op 14 september 1976, in het jaar dat er van Genesis 2 albums verschenen, waarop zijn vader voor het eerst als vaste lead zanger te horen was. Er veranderde toen veel voor het gezin, aangezien Phil steeds vaker afwezig was om met muziek bezig te zijn en zijn geld te verdienen, dat het huwelijk uiteindelijk in een scheiding eindigde. Simon groeide dus op met muziek als een prominent onderdeel van zijn leven. In 1999 verscheen zijn eerste album, ‘ALL OF WHO YOU ARE”. Hij bleef in de schaduw van zijn vader, maakte poppy elektronische muziek, maar maakte wel indruk op mede muzikanten. Dave Kerzner vroeg Collins voor een nieuwe band en van deze band, Sound Of Contact, verscheen in 2013 het prachtige “DIMENSIONAUT”. Het album viel erg goed bij liefhebbers van progressieve muziek en aan het drumspel, maar zeker ook de stem van Simon is te horen dat de genen van zijn vader hun werk goed gedaan hebben. Helaas bleef het bij één Sound Of Contact album, maar 7 later ligt er een album in mijn cd-speler die dat gemis opvangen. Het vierde solo album van Simon Collins is getiteld “BECOMING HUMAN” en is een indrukwekkende trip door het muzikale brein van Collins. Pop, prog, electro, rock, het is een hoeveelheid aan stijlen en sferen, maar er zit wel degelijk een lijn in het album. De hooks en aanstekelijke melodieën worden afgewisseld met experimentele delen. Voorbeeld hiervan is “THE UNIVERSE INSIDE OF ME”, waar het tweede deel van het nummer regelrechte electro is. “THIS IS THE TIME” is een voorbeeld van een meer poppy song met een heerlijk refrein. “I WILL BE WAITING” kent een geweldige opbouw, met de kenmerkende Collins drums in het tweede deel. Niet dat het een kopie is van zijn vader, maar de drums zijn goed te horen. “NO LOVE” is een song dat ook door bands als White Lies of Hurts gemaakt had kunnen worden en “SO REAL” is een midtempo song met een prachtige melodie. Een album waar je vaker naar moet luisteren voordat die zijn geheimen prijsgeeft, er is erg veel te genieten, maar ook te ontdekken. “BECOMING HUMAN” is een prachtig album geworden, maar of Simon Collins hiermee uit de schaduw van zijn vader zal treden, waag ik te betwijfelen. Als hij echter zo blijft musiceren, dan heb ik daar geen enkel probleem mee.

Het heeft even geduurd voor ik iets zinnigs over dit album kon zeggen. Althans, zinnig.... Voor ik iets over dit album kon zeggen. Ik was in eerste instantie een beetje teleurgesteld. De drums waren niet nadrukkelijk genoeg en ook vaak erg electronisch (beetje als op Invisible Touch bij zijn pa, maar dan met het geluid van 2020). Ook weinig gitaar..... Niet echt zoals U-catastrophe of SoC..... Maar na een flink aantal luisterbeurten, moet ik toch zeggen dat het een groeiplaat is. Dat komt vooral, omdat Simon niet alleen de drumgenen van vader heeft ontvangen, maar ook de melodie-genen. De nummers zijn melodieus gewoon zo goed, hebben zulke sterke refreinen en hooks, dat ik er toch steeds naar terugkeer. En het daardoor ook als geheel en qua teksten steeds meer waardeer. Begrijp met niet verkeerd, ik denk dat Simon een beetje zweverig is en het zou mij niet verbazen als hij zomaar lid van viruswaanzin zou kunnen worden, maar met name de eerlijke teksten over zichzelf en zijn verslaving komen binnen. Het tweede deel van de plaat vind ik wel sterker dan het eerste deel, maar er is eigenlijk geen slechte song te vinden. Ik hoop dat een volgend album niet weer jaren gaat duren en dat er weer iets meer echte drums en gitaar toevoegt. Maar op deze nummers hou ik wel weer een tijdje uit.

Naar aanleiding van de Progladder deze aan een luisterbeurt onderworpen. Zijn Sound of Contact project kon ik wel waarderen dus zijn solo werk zou ook wel moeten bevallen. Dat doet het ook wel, maar het weet niet echt een diepe indruk achter te laten. Leuke muziek om zo eens voorbij te horen komen, waarbij enkele losse nummers mij eigenlijk beter bevallen dan een hele cd lang. Hij weet er een aardig poppy achtig geluid aan toe te voegen, waardoor het makkelijk weg luistert maar wat het voor mij ook minder impactvol maakt. Het gaat grotendeels wat langs me heen, wat perfect is als het op de achtergrond aan staat. Maar een aandachtige luisterbeurt verveelt toch wat snel.