John Petrucci - Terminal Velocity (2020)

Title track staat op youtube, en ik vind het wel een erg sterk nummer hoor, ik kan niet wachten tot hij uitkomt. Mike Portnoy op drums, wat een geweldenaar is dat ook.

Die is toch vanaf heden te koop? Waarom staat daar 30/10?

Desert - gecorrigeerd.

Omdat de fysieke release datum 30 oktober is, maar vanaf vandaag via streaming diensten al te luisteren is...

Bij de openings track staat "met Portnoy" dat klopt natuurlijk , maar goed Portnoy is de drummer op al de nummers van dit album.
Het is een trio album met verder nog LaRue op bas.

Wellicht verdient onze John een hoger cijfer, maar ik ben nog niet omver geblazen. De productie is oké maar mist mijns inziens toch de nodige ballen. Gelukkig is het over gecompresste geluid waar de laatste paar albums van Dream Theater van zijn voorzien hier achterwege gebleven.

Hoe knap het allemaal ook weer is en hoe goed Petrucci ook speelt, ik geef voor vergelijkbaar materiaal toch de voorkeur aan een meer gevarieerde gitaarplaat zoals Shockwave Supernova van Satriani.

Het was vooral de hereniging tussen John Petrucci en Mike Portnoy wat mij meer dan gemiddeld nieuwsgierig naar dit album maakte. Petrucci en Portnoy hebben bij mijn weten sinds het Dream Theater album "Black Clouds & Silver Linings" (2009) niet meer samengewerkt.
Bij mij speelt dus de nostalgia factor een behoorlijk grote rol. Is dat erg? Nee, dat is helemaal niet erg...ik denk zelfs dat ik niet de enige ben die hier naar uitkeek.

Over het album kan ik kort zijn: fantastisch album. Petrucci is er in geslaagd om een geweldig instrumentaal album af te leveren. Bij veel instrumentale albums haak ik af. Meestal vind ik ze na een paar nummers eentonig- en saai worden.
Pettruci is het gelukt om binnen het genre van de progressieve metal een afwisselend album af te leveren.

Een deel van de nummers heeft een Satriani-achtige touch en zijn dus erg melodieus. Het andere deel ligt meer in de lijn van de wat abstractere metal. Met abstract bedoel ik korte-, strakke gitaarriffs, toonladders die buiten de geijkte paden liggen, maar wel te begrijpen zijn... Wanneer je van rustige gitaarmuziek houdt, kun je dit album overslaan. De rode draad in dit album is toch wel het feit dat alle nummers metal-achtige composities zijn. Een deel van deze nummers bevatten intermezzo’s die zo op een Dream Theater album hadden kunnen staan.

Voor Mike Portnoy is dit album bijna een speeltuin. Hij kan zich op de drums helemaal uitleven. Iedere keer wanneer ik albums met Portnoy achter de drums hoor, realiseer ik me weer wat voor een fenomeen hij is. Zijn groove en zijn onnavolgbare breaks zijn bijna buitenaards goed. Ook op dit album zijn al deze elementen weer te horen.

Petrucci heeft het album als titel “Terminal Velocity” meegegeven. In goed Nederlands betekent dit “eindsnelheid”. Voor wat betreft zijn shredden heeft Petrucci de eindsnelheid wel bereikt. Veel sneller dan wat hij nu doet kan bijna niet, wanneer hij tenminste nog gedefinieerd wil blijven spelen.

John Petrucci is er samen met Mike Portnoy in geslaagd om sprankelend- en vooral stevig album af te leveren. Het album is redelijk afwisselend en ik moet bekennen dat ik de zang in dit album niet erg mis. Het gitaarspel van Petrucci is zo vreselijk melodieus dat dit eigenlijk de rol van de zanger overneemt.
En heel, heel stiekem mis ik Mike Portnoy bij Dream Theater. Zijn eigenzinnige stijl is eigenlijk door niemand anders te evenaren. Dit geldt overigens voor Portnoy achter de drumkit als wel als persoonlijkheid.

Ik mis Mike Portnoy ook bij Dream Theater. Ik kijk nog steeds met veel nostalgie terug op alle keren dat ik ze live zag vanaf de Train of Thought tour in Ahoy 2003/4? Tot aan de Progressive Nation tour met Opeth in 2009. Mike’s drums klinken gewoon natuurlijker en lijkt gewoon beter te weten ‘wat cool is om te spelen’. Niets ten nadele van Mangini, die ook een topdrummer is.

Wellicht iets teveel off topic. Ik begin aardig op te warmen voor dit album, vooral de laatste track is erg tof!

Ook ik mis Portnoy bij Dream Theater. Het openingsnummer is mede door Portnoy echte en SUPER nummer. Daarna zakt het album iets in, maar 4.0 is dit soloalbum wel waard. Luistert verder lekker weg,

Petrucci bewijst hier maar weer eens wat een geweldige chemie hij met Portnoy heeft. Ze vullen elkaar perfect aan. Met als resultaat een erg levendig en speels album. Hier staan zeker wat fijne nummers op. Hoewel mijn gehoor soms, fascinerend genoeg de zang van Labrie mist .

Een lekker verfrissend album van Petrucci. En soms was ik toch bang dat plots Labrie mee zou gaan blèren.

Ik luister niet vaak naar solo albums van bepaalde muzikanten omdat het vaak in een soort gefrutsel en geknutsel op het eigen instrument verwordt. Of dat ik eigenlijk de andere muzikanten van de originele band zeer mis. Of dat mijn hokjesgeest absoluut niet de muzikant in zijn andere hokje kan plaatsen. Tig voorbeelden te over.

Maar goed, Petrucci gaat ook eigenlijk met z’n ouwe maatje aan het werk en ik ga hier niet roepen om een wederopstanding van Portnoy in DT (die heeft al genoeg religieuze oorgasmes met Neal J.C. Morse).

Het openingsnummer vind ik nog wat te Dream Theatery. Een soort tussenstuk wat op meerdere nietszeggende albums van Petrucci’s band zo ingevoegd had kunnen worden. Leuk, maar been there, done that. Ja, op de volgende nummers is duidelijk het stempel van de Paganini Gitarist aanwezig maar er is afwisseling, frisheid, vrolijkheid en bij Gemini verwachtte ik zelfs dat Julio Iglesias ook een deuntje mee zou zingen..

Zo’n ‘Out of The Blue’ is echt helemaal niks voor mij. Blues en ik zijn zoiets als Water en Vuur, Us and Them, Vegan en Spareribs. Dat heb ik sinds ik ‘Still got the Blues’ van Gary Moore ooit heb moeten aanhoren. Dan zoek ik altijd met spoed een wc. Snel op mijn knietjes en ... Nee. Een doorspoeler dat ‘Out of the Blue’.

‘The Way Things Fall’ geeft echt een prachtige originele opening. Dat is waar ik, staande en bangend, op mijn bliksem het Gitaar Walhalla binnenstorm. Heerlijk !

Verrassend was ‘Snake in my Boot’. Ik bedoel dat zijn toch gewoon May en Taylor die een intro verzorgen welke zo geserveerd en geplaveid lijkt voor een uit de hel nederdalende al zingende en rockende Mercury ? “Here I am again, my Darlings !”.

Afsluiter ‘Temple of Circadia’ wijst mij op het feit dat Petrucci het kloppend hart van Dream Theater is. De gedrevenheid, het verlangen, de passie, de zwaarte, de boosheid, het intermezzo, de liefde voor zijn instrument. Alles wat ik al zoveel jaren heb gemist bij een bandje wat ik lang geleden live oppikte ergens in Deinze in 1993.

En volgens mij heeft God Himself even Zijn Vinger op de lippen van James Labrie gelegd: “En nou effe je bek houden James ! Voor 55 minuten en 6 seconden.. Moet lukken !”

Zoals al eerder door anderen gezegd, maar dit is een heerlijk album van Petrucci en helpers, waarbij het hem lukt om het bijna volle uur de aandacht vast te houden en niet eentonig wordt. Dat gebeurt me niet heel vaak met instrumentale albums.

Toch weer leuk om Petrucci en Portnoy samen te horen, met een ook niet onverdienstelijke rol op de basgitaar door Dave LaRue. Van begin tot eind shred Petrucci de plaat vol, afgewisseld met herkenbare melodieën á la Satriani en ritmische complexheden á la Dream Theater. Als ik er in de bui voor ben geniet ik hier zeer van, maar over de gehele linie toch weinig verrassingen en variatie.

Sluit geheel aan bij wat ik hier reeds schreef: Soul Secret - Blue Light Cage (2020).

De verrassing is niet meer zo groot als ten tijde van Suspended animation uit 2005, want door dat album werd wel duidelijk dat Petrucci prima in staat is om een geheel instrumentale gitaarplaat een uur lang boeiend te houden. Daardoor ligt de lat nu in feite hoger, maar Petrucci ondervangt eventuele problemen door de hoofdmelodie steeds af te wisselen met zijlijntjes die niet alleen voor variatie zorgen maar ook op eigen kracht leuk blijven, een paar (gitaren die klinken als) alternatieve instrumenten (op The Oddfather een gitaar die klinkt als een mandoline, op Gemini een Spaanse gitaar, op Out of the blue de blues, op Snake in my boot een vunzige bluesrock-riff, op het slotnummer een gitaar die zoemt als een synthesizer) en door te blijven zoeken, niet per se naar nieuwe riffs, maar naar nieuwe manieren om die riffs te spelen zonder te vervallen in de generieke manier waarop hij al honderden riffs heeft verzonnen (en ze al duizenden keer heeft gespeeld). Mike Portnoy gaat los waar dat kan maar houdt zich op andere momenten bewonderenswaardig in en voegt zich steeds naar de eisen van het nummer, en Dave LaRue speelt functioneel en ondersteunend, zodat Petrucci's gitaar alle ruimte krijgt om te stralen. Misschien klinken niet alle nummers even vernieuwend, maar kwalitatief heb ik niets aan te merken op deze tweede soloplaat van mijn favoriete gitarist.
        (Of ja, toch wel: omdat de plaat instrumentaal is zit er geen tekstboekje bij, maar in het daarvoor gereserveerde gedeelte van de hoes zit een foldertje waarin "a certain bearded guitarist" reclame maakt voor de John Petrucci Nebula Signature Series-baardolie die hij samen met fabrikant Captain Fawcett heeft ontwikkeld. Dat is wel héél erg niet-rock&roll.)