Public Image Ltd. - Flowers of Romance (1981)

Schijnt een ondergewaardeerde plaat te zijn. Als het goed is de eerste plaat nadat Wobble wegging. Geheel basloze plaat, een unicum in popland.
Moet het album zelf nog eens kopen, dan kan ik een beoordeling geven.

Een plaat zonder bas...
Ik weet niet of ik dat wel kan hebben

Het openingsnummer is fenomenaal, overrompelend. Alleen maar drums en geschreeuw. Schitterend. Verder zou ik het nog eens moeten horen na al die jaren, Ik heb het in mij herinnering als een plaat waar je maar moeilijk ´in´ komt met nogal wat minder geslaagde nummers.

Hm. Dit valt me alleszins mee, nu ik het zo hoor. Erg fijn plaatje zelfs. 4*

vind deze samen met ' album ' of ' cd ' de twee beste van pil , deze is enorm rhytmisch , veel drums en andere percussie met daarop de ongeevenaarde sneer van rotten , heerlijke cd

Het Einsturzende Neubauten album van Public Image Ltd.

Wat een heerlijke plaat !

Dat ik daar pas 30 jaar na dato achter kom zeg, wat ben ik bij tijd en wijle toch traag.
(Bij mij staan er overigens maar 9 nummers op de CD, de laatste 3 uit bovenstaande tracklist niet, en waarom staat daar Flowers of Romance twee keer bij? Verschillende versies?)

Die tweede versie van Flowers of Romance is instrumentaal, daar schuurt die overstuurde viool nog pijnlijker...

Dit is toch de band van Johnny Lydon ?

Ja.

Ik heb hier in het verleden 3,5* voor gegeven, maar bij herbeluistering valt deze toch door de mand. Dat gesneer van Lydon valt mij een heel album nogal zwaar en het experiment kan toch niet verhullen dat het vertrek van Wobble de composities geen goed doen. L'art pour l'art

Yep. Ik zou het niet beter kunnen zeggen.

Heb het album ook een aantal keren herbeluisterd, en vind het nog steeds het derde (en laatste) sterke album van PiL. Knap dat ze het vertrek van Jah Wobble compenseerden met een heel nieuw geluid en een sterke productie. Het karakteristieke gitaargeluid van keith Levene ontbreekt bovendien ook bijna geheel, net als het eerder gebruikte dub- en disco-geluid.
De nadruk ligt op drums en percussie en het geweeklaag van Lydon, verder opgevuld met synthesizer en andere instrumenten.
Hoogtepunten: Four Enclosed Walls, Banging The Door, Go Back, Under The House en het titelnummer. En op CD aangevuld met het knappe Home Is Where The Heart Is, een B-kant dat eerder op Metal Box hoort. Another is dan weer de gezongen versie van Graveyard uit Metal Box.
Trouwens album van de dag in dit topic:
Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk )

Ondanks het gemis van Jah Wobble, een ijzersterk album!

4 sterren voor de percussie in Banging the Door.

Nee hoor. Ken je The Cramps ? Hun debuut is uit 1980.

Zo gauw weet ik even geen ander voorbeeld, maar zou me niets verbazen als er nog meer zijn.

Interessante plaat die bijna in zijn geheel drijft op percussie en drums maar eerlijk gezegd zet ik hem niet meer vaak voor mijn plezier op.Daarvoor vind ik hem toch iets te experimenteel,een aantal nummers gaat nog wel maar daarna begint toch een beetje de verveling toe te slaan.Destijds een originele en zelfs gewaagde stap van Public image limited maar tegenwoordig geef ik toch meer de voorkeur aan Album of First issue.

Ik ga mijn mening toch gedeeltelijk herzien,ik heb hem nog eens een aantal keer opgezet en dat viel toch niet tegen.Vooral Banging the door en Go back zijn geweldige nummers.

Erg percussief plaatje zonder bas, van de snerende Rotten, wat ik na heel, heel lang geleden weer eens op heb gezet.
Viel in eerste instantie niet echt mee, al is ie niet zo 'moeilijk' als de Metal Box.
Banging The Door herkende ik wel weer terug en is nog steeds goed, maar is dan ook het toegankelijkste nummer. Ook Four Enclosed Walls en het titelnummer deden wel weer positieve belletjes rinkelen en ik herinner me ook weer, dat ik met dit album mijn ouders de gordijnen injoeg.
Plaat stond nummer 1 in de Oor-lijst toen, dus iemand moest de LP kopen.
Dat was ik dan: 10 Mark in de kazernewinkel van Bergen-Belsen.
Deze Duitse (ja, ja) Virgin-persing met eigen PIL-logo is uiteraard nog in smetteloze staat.
Ik hang er nog even geen punten aan, eerst nog een paar keer draaien.

Bassie & Adriaan - Bassie & Adriaan Als Geheime Agenten (1991)

Een plaat met Bas.

Vandaag weer eens beluisterd. En dat viel niet mee. De plaat heeft jarenlang meegedreven in de quasi experimentele stroom die volgde op punk. Ook hier was het motto dat iedereen alles kon doen en kwaliteit of artistieke en.muzikale vaardigheden eerder verdacht waren dan gewaardeerd werden.
Met als gevolg dit soort muzikale misbaksels. Nu was Lydon altijd al een omhoog geblazen amuzikale aap met peentjeshaar, vakkundig in de schijnwerpers geschoven door slimme marketing jongens. Hypes die zo kenmerkend zijn voor de Engelse muziekscene. De ene dag ben je een nieuwe held, de volgende dag sta je afgedankt en uitgezogen aan de straatkant.
Lydon had geluk, hij sprong van de ene hype op de andere en kon zich na jaren rebel genoemd te hebben uiteindelijk toetreden tot het leger van patserige miljonairs.
Dit album kent naast mooi opgenomen maar simpelton drumspartijen twee soorten geloei. Hij wisselt die luchtalarmen af per nummer zodat het niet zo opvalt voor de arme luisteraar. Wat zal hij tijdens de opnamen en op weg naar zijn eerste miljoen gelachen hebben in zijn kleine roze vuistje om de quasi intellectuele commentaren in de Britse muziekscene.

Wie was eigenlijk de bassist van The Doors?

Hi hi, daar heb je me. The Doors' situatie was natuurlijk ook behoorlijk onconventieel: Manzarek speelde de 'baslijnen' op zijn orgel met zijn linkerhand, dus technisch gezien geen bassist nee. Maar op plaat werd dit vaak toch overgedubd. Op het debuut sporadisch door Larry Knechtel, en op de platen daarna door Doug Lubahn (ex-Clear Light), het meest prominent op Strange Days. Het had weinig gescheeld of hij was aan de band toegevoegd, maar hij wilde zelf niet.



Dan nog even terug naar PiL (hierboven wordt ook het Cramps-debuut genoemd als basloos); het is vast niet de enige basloze plaat, maar het is misschien wel de plaat waar - gezien de context (door dub beïnvloedde punk/rock-band begin jaren 80) - de de bas het meest schittert in afwezigheid. Dat sommige mensen - die ik vermoed ook andere vroege PiL-muziek wel kunnen waarderen - hierboven deze plaat omschrijven als onbeluisterbaar heeft daar ongetwijfeld íets mee te maken.

Keith Levene speelt toch op een paar nummers bas. Op Banging The Door speelt iets best Wobble-achtig. Die song leunt misschien nog het best bij Metal Box aan.
Bij Track 8 houdt hij het bij 1 simpele lage sol doorheen het hele nummer.

Alsof een audio-expeditie naar de binnenlanden van Londen is getrokken om aldaar tribale muziek vast te leggen. Een plaat in die stijl, opgenomen omdat de bassist was vertrokken. Een vriend van me legde me destijds uit hoe het zat met Jah Wobble: "Die man is zó geniaal dat hij onvervangbaar is. Daarom krijgt hij bij PiL géén opvolger!"
Hij voegde eraan toe dat de bassist inmiddels onder meer samen met Holger Czukay op diens On the Way to the Peak of Normal werkte, waar hij een groot liefhebber van was. En dat terwijl Michael Schenker zijn favoriete artiest was; zijn smaak was volop in beweging.

Nou wordt Wobble wel een beetje vervangen. Op Under the House en Go Back bast Keith Levene, de gitarist die ook aan de wieg van The Clash stond. Maar een aparte plaat is The Flowers of Romance zeker.
We grapten dat de muziek weghad van de tune van KRO's Brandpunt. Als concept vond ik deze romantische bloemenplaat aardig, maar een hele plaat lang? De snerpende stem van John Lydon is fijn, maar ik hoor hem te weinig zingen; de drums van Martin Atkins en de percussie van Lydon staan centraal.
De groove van opener Four Enclosed Walls mag er zijn maar het nummer duurde me te lang. Het titellied nestelde zich echter als oorwurm in mijn brein en van de rollende drumrolls van Under the House hield ik als rechtgeaard hardrocker wel. Herkenbaar is daarbij wat Bert van de Kamp in Oor schreef: "Ik bedoel: Lydon's gezonde gevoel voor humor komt hier niet uit de verf." Het is inderdaad wel erg serieus en kunstzinnig, als u begrijpt wat ik bedoel.

1981 was een jaar dat meer experimenteel werk verscheen, zoals ik recentelijk tijdens mijn reis door new wave ontdekte. Zoals op mijn vorige halte The Birthday Party en Prayers on Fire, één van de albums waarvan ik een nummer op mijn afspeellijsten met 'New wave & co' zette.
Door naar iets heel anders, een album uit diezelfde aprilmaand dat niet op mijn streamingplatform staat en dus (nog?) niet op mijn afspeellijsten voorkomt: het Schotse Scars en Author! Author!