Scars - Author! Author! (1981)

www.scarsresearch.com

Daar lees ik: "Author! Author! is no longer available for sale on this site, but it is still available at Amazon and via selected music shops in Scotland, notably Avalanche in Cockburn Street, Edinburgh.

Op naar Schotland dus.

Twee jaar geleden nog gekocht voor 16 pond op amazon uk,net op tijd.Nu nog op discogs voor 25 pond,veel geld maar ja wel een goede plaat.

Leuk om in 2012 zulke enthousiaste commentaren te lezen. Gezien op New Pop, Rotterdam 1981. Heb de opname van cassette op cd gezet. Mooie herinnering aan een bijzonder bandje. Engelse lp persing had een mooi boekje...

De Engelse postpunk (zoals het achteraf bleek te heten) van het begin van de jaren 80 was een ware openbaring voor mij : Joy Division, New Order (de eerste plaat dan), Echo & the Bunnymen, de Cure, The Mighty Wah!, Siouxsie, Spandau Ballet (ook alleen de eerste natuurlijk), Modern Eon (geproduceerd door Laurence Diana, de geluidstechnicus van deze Scars-elpee), de Associates – en andere mensen zullen hier Depeche Mode, de Comsat Angels, de Fall nog aan toevoegen… Een ongelooflijk rijke periode, waarvan ik indertijd Heaven up here de meest indrukwekkende plaat vond (dat was nog voordat ik Joy Division echt op waarde begon te schatten).

Meer dan dertig jaar en vele stromingen later draai ik het allemaal nog wel eens; het ene vind ik leuker dan het andere, maar deze plaat van de Scars doet me eigenlijk het meest. De melodieën, de breed uitwaaierende gitaar, de ontroerende stem… de emotionele resonantie van deze plaat lijkt alleen maar te groeien. Blij dat ik 'm zelf op CD heb gezet en dus (heel) regelmatig kan draaien zonder angst voor kwaliteitsverlies.
 

Steengoede plaat, destijds gekocht nav recensie in Oor. Hoop ooit ook het geluk te hebben deze voor een prikkie op te duikelen in de cd bakken. Zoals destijds in luxemburg de cd Hats van the blue Nile voor een tientje! Speciale persing bij Linn kostte normaliter een gulen of 36....

Hier kan ik me helemaal in vinden en wil daar ook nog The Names, The Chameleons en The Sound aan toevoegen. Als niet echte kenner schaar ik dat trouwens allemaal onder New Wave. Maar deze periode begint ook steeds meer mijn favoriete muzikale periode te worden.
Daarna kwam voor mij de periode van de hardrock en metal met de hoogtijdagen van o.a. Iron Maiden, Metallica en Slayer en weer daarna de periode van bands als Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, AIC etc.
Als ik me dan bedenk dat we in die tijd ook nog de Nederpop beweging en de talloze topsingles van MJ hadden, is het nu toch wel wat behelpen. Ik moet me tegenwoordig wel door heel veel albums worstelen wil ik dat soort klasse vinden.

Zo, dat moest er even uit denk ik, maar nu weer ontopic:

Dit is voor mij weer zo'n mooie ontdekking. Jammer dat dit zo moeilijk (lees duur) te verkrijgen is.

Voorlopig nog maar een paar keer luisteren voor ik er een stem aan plak, maar de stem en het drumwerk bevallen mij zeer. Obsessions is tot nu toe het prijsnummer.

Inmiddels anderhalf jaar verder en nog steeds niet in het bezit van de cd......al iemand die m wel heeft?

Deze doet je het meest!? Mijn god, we hebben duidelijk een andere muziekbeleving. Ik vind dit niet meer dan aardig. Maar de new wave toppers staan hier toch wel in schril contrast ver boven wat mij betreft.

Tja, om mezelf maar te citeren uit mijn inzending voor de MusicMeter-eighties-top-40: "Op het moment zelf was ik best tevreden met de muziek van dat decennium, maar van al mijn toenmalige helden (Nick Cave, David Sylvian, de Smiths, Joy Division, Prince, Echo & the Bunnymen) heb ik de afgelopen jaren eigenlijk bijna niets meer gedraaid." Puur een persoonlijke kwestie dus: de album-top-10 die ik toentertijd over dat decennium zou hebben gemaakt zou op misschien wel zeven plaatsen hebben verschild van de top-10 die ik dit voorjaar daarover heb gemaakt (met de Scars overigens op nummer 2). Zou het nog verschil uitmaken dat jij en ik tien jaar verschillen qua leeftijd? Ik grijp zelf momenteel eerder naar ófwel de jaren 60 en 70 ófwel nu (Dream Theater, Porcupine Tree, QOTSA, Weezer, Editors), dus de jaren 80 liggen bij mijn huidige smaak een beetje buiten mijn blikveld, en áls ik daar al wat uit draai zijn dat "nieuwe" bands die ik indertijd niet of nauwelijks kende (Stevie Ray Vaughan, Marillion, HüskerDü).
        Overigens kan ik me voorstellen dat je deze plaat niet zo goed vindt als ik, maar het schrille contrast met de new-wave-toppers dat jij hoort heb ik zelf nooit ervaren: ook toen al vond ik dit een prima plaat, en Author! author! heeft voor mij dus wèl de tand des tijds doorstaan.

Bijzonder 1 plaat maken van zodanige kwaliteit en het daar dan bij laten. Ergens ook wel mooi. Misschien hadden ze hiermee hun definitieve statement al gemaakt en wilden ze zichzelf niet herhalen. Een stoere en tegelijk schaamteloos romantische plaat, tijdloos bovendien.

CD van dit album incl 10 bonustracks lag voor slechts 3 eurotjes in het Vinyl Archief in Nijmegen. Tja, daar hoefde ik natuurlijk niet lang over te denken. Dus, meenemen die hap!

Toch nog een 'nieuw' nummer ontdekt:
Scars - Bone Orchard (unreleased) - YouTube
Ook weer mooi. Tevens waren zij onderwerp van de documentaire 'Big gold dream' uit 2015, toch nog eens gaan zien!

Nog steeds een geweldig album wat ik best vaak draai.Ik weet niet precies waarom daar nooit een vervolg aan is gegeven.Ontdekte net deze documentaire Your Attention Please : The Scars AKA Horrorshow - YouTube op YT,misschien dat die daar een antwoord op weet te geven,

Jean-Maurice ken je deze ook?

Ja, ik heb dit album jaren geleden eens van het internet geplukt. Ik vind het niet echt bijzonder goed om eerlijk te zijn. Doet me soms een beetje denken aan The Smiths maar die waren een slag beter. Klinkt zeker niet slecht maar er zijn zoveel betere bands uit die tijd. Het feit dat ze maar een album hebben gemaakt geeft ook wel aan dat ze niet echt overtuigd waren. Leuk album maar meer ook niet wat mij betreft.

Leuk die recensies te lezen. Blijkt dat ik gewoon die LP in de kast heb staan. Even afstoffen en kijken of het nog kan na al die tijd.

En, kan het nog?

Zo'n album dat na 40 jaar nog even fris en fruitig klinkt als toen het uitkwam. (Waar blijft de tijd)
Heerlijke onbevangen new wave/postpunk/garagerock met fijne rifjes en gitaarloopjes ondersteund door 'n vet basgeluid en steady drumwerk.
De vinylversie is bovendien uitstekend geproduceerd. Kan hem nu zelfs beter waarderen als destijds. Onweerstaanbaar lekker plaatje. Play it loud.

Zal hem vanavond weer eens opzetten!

Beetje vreemde eend in de bijt blijf ik dit vinden. Sommige vrienden van mij vinden het een klassieker, ik kan mij daar niet in vinden. Vooral kant A vind ik erg mager, kant B is een stuk beter. Dit is voor mij ook geen new wave maar post-punk. Het springerige van de punk zit er in en gezien het bouwjaar 1981 past dat ook beter in de tijdslijn. Hij ligt nu weer bij de draaitafel dus ga 'm deze week weer wat vaker draaien.

Vergelijking met the Smiths gaan echt mank, the Scars zijn post punk, the Smiths natuurlijk no way hoe goed ze ook waren. Smiths waren ook paar jaar later.
Voor mij on par met JD, Echo, Gang of 4, Siouxsie, Cure, Comsats, the Sound etc, fantastische plaat

De Bijna Vergeten Klassieker uit 1981 Author! Author! van de Scars. Vier scholieren uit het Schotse Edinborough startten in 1977 de band (the) Scars. Geïnspireerd door de toen opkomende Punk-beweging, maar al vrij snel ging de sound van de band, mede beïnvloed door een formatie als Roxy Music, de Pop kant op. Tevens waren er raakvlakken met Post-Punkbands als the Gang of Four en the Human League ( toen nog in de samenstelling met de leden die later Heaven 17 vormden). In de jaren die daarop volgden trad de band veel op, deed enkele John Peel sessies en bracht een drietal singles uit; Horror Show, They came and took her en Love song. Best aardige nummers, maar zich echt onderscheiden in het toenmalige Post Punk landschap, deden ze niet of nauwelijks. Ondertussen verhuisden de Scars van het Schotse Fast label naar het grotere Charisma, die het viertal uiteindelijk in staat stelden om in januari 1981 te beginnen met de opnames voor hun eerste album. Hun Sound was inmiddels geëvolueerd naar een voller Pop/Rock geluid, iets wat goed aansloot bij de toen heersende New Wave trend. Een vergelijking met Crocodiles, het debuutalbum van Echo & the Bunnymen uit 1980 zorgde ervoor dat de Scars ook voor het eerst op mijn radar kwamen. In hoeverre producer Robert Blamire ( van de mij volledig onbekende band Penetration) voor deze koerswijziging verantwoordelijk was.....ik heb geen idee maar feit is wel dat hij op het debuut album Author! Author! van de Scars uitstekend werk afleverde. Op 10 april 1981 werd de plaat uitgebracht, kreeg van de landelijke Muziekpers over het algemeen lovende recensies maar deed het verder niet echt opzienbarend, nummer 67 in de Britse albumlijsten was de hoogste positie. Zelf kwam ik in aanraking met Author! Author! door een vijf sterren waardering (de maximale score) in de Muziek express, een blad dat intussen al tientallen jaren ter ziele is en dat wat betreft inhoud ergens tussen de Oor en de Hitkrant inzat. Sinds ik Author! Author! uiteindelijk bij de Fono bus (een mobiele platenbibliotheek) wist te bemachtigen geldt het album voor mij als een Postpunk/New Wave (of wat dan ook) meesterwerk, die zeker tot één van de hoogtepunten uit die tijdsperiode mag worden gerekend. Het tien nummers tellende album levert dan ook talrijke argumenten aan om die status (voor mezelf in ieder geval) te rechtvaardigen. Zoals daar zijn; De prachtige, volle en ruimtelijke sound, die nog steeds een vrij hoog pop gehalte heeft maar toch een stuk donkerder en volwassener is dan op hun eerdere releases. Het indrukwekkende en vrij op zichzelf staande stemgeluid van zanger Robert King. Het originele en erg geraffineerde gitaarspel van Paul Research, aangevuld door een heerlijk swingend ritme tandem. En tenslotte de veelzijdige en goed uitgewerkte songs die stuk voor stuk van een uitzonderlijk hoog niveau zijn. Zelf neigt mijn voorkeur op dit moment ( het wisselt nogal eens) het meest naar het apocalyptische statement Your Attention Please, het dynamische Fear of the Dark en het lekker scheurende (de gitaren) David, en als tenslotte de balans wordt opgemaakt is er geen enkel nummer wat uit de toon valt. Dit kleine meesterwerk ten spijt was het kort daarna alweer gedaan met de Scars. Author! Author! werd ondanks zijn exceptionele kwaliteit niet zo opgepikt als gehoopt, de band ging zich rond die tijd ook hullen in soort van New Romantic (Spandau Ballet, Duran Duran en c.s.) outfit, iets wat nu ook niet direct hun status bevorderde. En toen er vervolgens meningsverschillen ontstonden over de te volgen muzikale koers en daarop zanger Robert King de Scars verliet was het snel gedaan. Het album was aansluitend al vrij snel bijna niet meer te verkrijgen, de oplage van de cd release in 2007 was gering, en dus ook in no time uitverkocht. Hierna was er weer onenigheid over de rechten, maar zo'n twee jaar geleden werden die definitief opgelost, met als gevolg dat een dik jaar geleden een drie schijfjes en platen tellende heruitgave verscheen (inclusief alle tracks van de EP's en singles) die ook nu nog goed te verkrijgen is. Een mooie gelegenheid voor de liefhebbers van de betere muziek, die nog niet bekend zijn met dit alles, om alsnog met dit bijna vergeten juweeltje kennis te maken. Geloof me het is de moeite meer dan waard.

Kleine aanvulling op je informatieve tekst: Penetration was een new wave band uit eind jaren 70. Hun muziek leek wel wat op die van The Shirts. Ze hadden in Nederland een kleine hit met Come into the open (geproduceerd door Steve Lillywhite). In die song herken je wel iets van Scars, al zijn de songs op Author! Author! onvergelijkbaar veel beter.
Zie https://www.youtube.com/watch?v=JGPNhXFE1z4

Ja !

Nog maar eens een bevesting dat het ECHT een classic PostPunk album is. 96 op de OOR PostPunk lijst. Blij (hoor "Your Attention Please") dat ik hem nog kan opzetten en omdraaien ook. Zelfs spoken word en dat uit 1981.

Niet te verwarren met die andere groep Scars met gitarist Gary Moore, is dit Schotse gitaarwave uit Edinburgh. frolunda noemde het drie jaar eerder een klassieker. Ik ben er nog niet uit of ik het die waarde moet toekennen, maar positief valt het zeker op, waarbij het verbazingwekkend is dat men met deze kwaliteit niet meer heeft kunnen opnemen. Author! Author! is namelijk meer dan veelbelovend, zoals BBC radio-dj John Peel al vroeg bevroedde.

Die opvallendheid zit 'm in de aanpak van gitarist Paul Research en zanger Robert King. De eerste tovert een gevarieerd palet aan geluiden tevoorschijn, de tweede heeft een aangename, licht-hese stem. Gezamenlijk zorgen ze ervoor dat er - geholpen door de composities en de strakke basis van bassist John Mackie en drummer Steve McLaughlin - een geluid klinkt dat pas later enigszins bij The Smiths zou klinken en meer nog denk ik aan indiegroepen of de huidige postpunkgeneratie. Hun tijd vooruit.
Soms laat Research zijn gitaar huilen als John McGeoch bij Magazine en Siouxsie deed, getuige The Lady In The Car With Glasses On And A Gun! en in Attention Please weent deze traag op een 6/8-maat. Alsof het album niet uit april 1981 maar uit 2025 stamt. We noemen het tegenwoordig postpunk, waarbinnen Scars een unieke plek inneemt.

Vermoedelijk zijn er grote verschillen tussen de liefhebbers over wat de beste nummers zijn. Mijn voorkeur gaat uit naar het uptempo werk: op kant 1 Fear of the Dark en David, de laatste ook omdat McLaughlin daar zo lekker zijn toms laat rollen. Het langzamere Obsessions bevalt mij het beste als het tegen het einde versnelt.

De eerste berichten hier op MuMe bij Author! Author! gaan over de moeilijke verkrijgbaarheid van het album. Het staat weliswaar nog steeds niet op mijn streamingplatform, maar wél op YouTube en sinds 2020 is er de 3cd-uitgave van Cherry Red.

Tijdens mijn reis door new wave bevind ik me momenteel in april 1981, Komende van Public Image Ltd. en Flowers of Romance vervolg ik bij het elpeedebuut van Modern English, Mesh & Lace getiteld.

Er bleven tijdens de overgang van LP naar CD nogal wat albums onuitgegeven. Meestal door conflicten, soms doordat er geen interesse meer was. Bij de Scars ging het om het eerste (net als bij Nasmak met 4 hour clicks, Barefoot and Pregnant van The Serenes en On the beach van Neil Young). Fijn als je dan nog een (niet-grijsgedraaide) LP had. En meestal was er wel iemand die de opname zelf digitaliseerde en op YT plaatste. Maar inderdaad fijn dat er nu goede digitale uitgaven zijn, en ook dat de songs die niet op Author stonden daarop zijn meegenomen.