The Flower Kings - Islands (2020)

Elk nadeel...... 'Dankzij' de pandemie hebben Roine en consorten minder dan een jaar na het prima 'Waiting For Miracles', dat op zijn beurt op een paar weken na ook een jaar na 'Manifesto...' verscheen, alweer een nieuw album van The Flower Kings.

Ruim 1,5 uur lang laten de bloemenkoningen zich van hun bekende kant horen. Op het eerste gehoor lijkt er weinig nieuws onder de zon, maar wie goed luistert hoort toch de invloeden van de nieuwelingen DeMaio en vooral Kamins, die zich manifesteren op dit album.

De speelduur is voor mij geen probleem. De voornamelijk door Stolt geschreven composities worden op enkele momenten afgewisseld met nummers waar Reingold, Froberg en Kamins een hand in hebben. Dan zorgt voor een prettige afwisseling. Het album heeft een heerlijk flow waardoor de 92 minuten voorbij vliegen.

Het geheel wordt geserveerd als een mooie 3-LP-boxset, al is de term boxset wellicht wat teveel gezegd. De gatefold 2-LP en enkele LP worden bij elkaar gehouden door een kartonnen sleeve zoals Inside Out dat vaker deed (Z2 van Devin Townsend en onlangs zijn nieuwe liveplaat). Op de hoes komt de mooie hoes van Roger Dean goed tot zijn recht. Waar The Flower Kings in het verdere verleden een dubieuze reputatie had als het ging om albumhoezen, is Islands het vierde album op rij dat profiteert van smaakvol artwork.

Ook weer zo'n band: hechte fans die in de eerste vier maanden na de release een enthousiast bericht schrijven, en daarna een radiostilte die nu toch al weer bijna 22 maanden duurt waarbij er niemand van buiten de kring hier eens een kijkje komt nemen c.q. bij deze band een luisterend oor legt. Ik beschouw mezelf ook wel als een fan van de Flower Kings (9 albums in de kast, waarvan één in mijn persoonlijke top-10), maar de mate waarin Stolt produceert en de lengte van zijn albums maken me soms wat huiverig, en hoewel het nog een stuk "erger" dan 92 minuten had gekund vind ik dit album toch ook weer een hele kluif. Daar komt bij dat ik het ook allemaal niet zo bijzonder vind: de insteek is mooi en het is leuk om te zien hoe sommige concepten ("The world is opening like a rose") in meerdere nummers terugkomen, maar die nummers zelf zijn lang niet allemaal even sterk, vaak leunend op de rijke arrangementen en Stolts geweldige gitaarspel terwijl de zangmelodieën weinig variatie vertonen en maar zelden echt sprankelen. Je zou niet zeggen dat al deze partijen apart van elkaar opgenomen werden, en nog altijd is er die sublieme totaalsound waar ik zo verliefd op werd toen ik de Flower Kings voor het eerst leerde kennen, maar 15 jaar en evenzovele platen later wordt het me soms allemaal wat te veel.