Prince - Musicology (2004)

Dit album vond ik destijds al heel erg behoorlijk, maar wel enorm gericht op een groot (commercieel) publiek.
Dat werd ook nog een keer bevestigd met de tour die volgde in de USA.. Prince wilde zijn afwezigheid in de laatste jaren goedmaken daar, en dat is m goed gelukt (volgens mij was ie de meest succesvolle tour van dat jaar) en hij heeft met dit album ook wat nieuwe zieltjes gewonnen.. jonger publiek..

Luistert gewoon lekker weg, en is gewoon erg ok! Nu ook nog

Maar een tour willen wij ook wel weer een keer meneer Prince

Ik vond en vind dit nog steeds een zwakke broeder in zijn discografie. De titeltrack is geweldig en dan weet ik er nog 2 te vinden (Illusion, Coma, Pimp & Circumstance en Life 'O' the Party ) en dan ben ik redelijk snel klaar. Veel middelmatige nummers en precies het Prince-stijltje waar ik nooit zo veel mee op gehad heb.
Ik zal het straks een opzetten en kijken of mijn mening overanderd is gebleven

Ik moet mijn mening over dit album positief bijstellen. Ben weer eens door de discografie van Prince aan het wandelen en heb deze kennelijk wat al te makkelijk als mediocre weggezet. Zoals gebruikelijk eigenlijk, is niet alles sterk maar toch een behoorlijk genietbare plaat.

Grappig dat veel mensen die dit album weinig waarderen juist Life 'O The Party en Illusion, Coma, Pimp & Circumstance als favorieten bestempelen. Dat zijn juist de 2 nummers die ik altijd skip. Ik zou zonder deze 2 nummers zelfs 4,5* voor dit album overwegen.

Ik vind 'Life 'O' the Party' zelfs afschuwelijk, niet om aan te horen.

Dit is vooral een herkenbare Prince plaat. Het rockt, het funkt, en ook de soul is aanwezig. Het is duidelijk dat Prince hier een beetje probeerde om commercieel weer eens van zich te laten spreken, wat soms leidt tot een gebrek aan spanning. Hoewel de plaat heel aardig begint ('Call My Name' is zelfs een typische Prince ballad, die als vanouds klinkt) zakt 'ie halverwege flink in.

Vanaf 'What Do U Want Me 2 Do?' gaat het mis. 'The Marrying Kind' is niet denderend, en 'If Eye Was the Man in Ur Life' kan ook geskipt worden.

Daarna stijgt het niveau wel weer, maar er volgt niets wereldschokkends meer.

3*

Bij het beluisteren van "Musicology" hink ik op twee gedachten. De uptempo nummers funken lekker en brengen herinneringen van Prince uit zijn hoogtijdagen boven. In die zin is "Musicology" een positieve belevenis. Maar de langzamere en midtempo nummers zijn dan weer zo zoet dat het glazuur me van de tanden springt. Dan vind ik "Musicology" weer een bijzonder lange zit, waarbij ik de neiging heb regelmatig in te dutten. Al met al is dit album niet slecht. "Musicology" heeft zijn momenten, maar ook niet meer dan dat.

Grappig al die critici - voor mij blijft Emancipation dé grote mispeer (als geheel).

Zelfs in de matige nummers (track 2) zit er wel iets lekkers voor een fuink-snoepkont. Bedenk, beste muziekvrinden, dat deze muziek helemaal niet hip was in 2004 - en iig als een welkome afwisseling kwam. 3,25 is de juiste beloning imo - en dan afgerond.

Bezig in de periode 2000-2005. Dit is voor mij een makkelijk album om een selectie uit te maken: 2 prachtige nummers (3 + 6), 3 meer dan degelijke (1 + 5 + 12) en de rest is overbodig.
'Cinnamon Girl' is een nummer dat zich kan meten met de hits uit de jaren '80. De clip is ook bijzonder mooi.

In 2003 was Prince opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Dit leek hem een zekere rust te hebben gegeven. Hij scheen te accepteren dat hij een popdino was geworden en hij was definitief een legende geworden. Als hij ergens binnenkwam of een uitreiking deed, leverde dat steevast staande ovaties op. Na een tijdlang in de jazz geopereerd te hebben en niet aan commercie te hebben gedacht, vond hij de tijd rijp om weer commercieel relevant te worden. Zijn live shows bevatte weer de hits, maar wel gepassioneerder dan ooit. Het dogma as: Real music by real musicians. Geïnspireerd door deze gedachte werd de naam van de nieuwe plaat Musicology. Prince was definitief onze muziekleraar geworden.
Hij durfde ongegeneerd terug te keren naar zijn muzikale roots en dit leverde een hele fijne plaat op, alleen niet meer zo consistent als in de gouden jaren.

Musicology
De titeltrack laat de bedoelingen direct horen. Hele kale funk, ontzettend aanstekelijk en met een mooie knipoog naar grootheden uit het verleden en muzikaal naar zichzelf. Het werd zelfs een hitje en Prince maakte voor het grote publiek een heuse comeback. Dit nummer pas wat mij betreft naadloos in het rijtje van Prince zijn beste funktracks als Kiss.

Illusion, Coma, Pimp & Circumstance
Muzikaal in de lijn van de voorganger met een heerlijke grappige tekst. Een rijke dame met een gigolo. Hij heeft geld en zij leert dansen. Uiteraard verpest de man het. De groove is fantastisch en mij bekruipt het gevoel dat als de plaat zo doorgaat, ik naar een legendarisch Prince album zit te luisteren.

A Million Days
Een vreemd nummer na de 2 funkstampers. Het klinkt voor mij als een minder goed broertje van Dolphin en het schijnt ook ongeveer uit die tijd te komen.

Life O’ The Party
Prince gaat weer feesten met in het refrein een prominente vocale rol voor onze eigen Candy. Tijdens de shows liet hij haar regelmatig het hele nummer doen, waardoor Candy het tijdens haar eigen shows ook wel presenteerde als een beetje haar nummer. Alhoewel het minder funky is als de 2 openers, houdt het mij positief over het album.

Call My Name
Een typsiche Prince ballad, maar emotioneel iets te vlak gezongen om bij legendarische nummers als Do Me Baby en Adore in de buurt te komen.

Cinnamon Girl
Een typische Prince poprock zong in de stijl van o.a. The Morning Papers. Tekstueel is het wel sterk. Prince slaagt er uitstekend in om de moslimhaat in het Amerika van na 9/11 te verwoorden. Tekstueel vind ik het goed gelukt, maar muzikaal is het wederom iets te braaf.

What Do U Want Me 2 Do?
Prince die een dame afwijst die met hem het bed in wil duiken? De tijden zijn echt veranderd. Muzikaal is het echter geen hoogvlieger. Charmant liedje, maar niet meer dan dat.

The Marrying Kind
Mooie tegenstelling met het vorige nummer. Hier wordt Prince weer zichzelf. Thematisch is het verwant aan I Could Never Take The Place Of Your Man. Met name John Blackwell is fantastisch in dit nummer. Hij geeft het nummer de dynamiek die op enkele tracks ontbreekt.

If Eye Was The Man In Ur Life
En weer switcht Prince naar de ander kant van het amoureuze spectrum. Samen met de voorganger is het eigenlijk gewoon 1 nummer, wat heel mooi gedaan is.

On The Couch
Prince krijgt op zijn lazer van zijn vrouw en moet op de bank slapen. Een grappige gedachte voor diegenen die denken in plaatjes. Muzikaal is het geen hoogvlieger, maar wel erg aangenaam om naar te luisteren.

Dear Mr. Man
Wederom de maatschappijkritiek. In de zeroes is Prince zich meer politiek gaan uiten dan ooit te voren. Bush geeft Prince net zo hard ervan langs als Pearl Jam bijvoorbeeld deed met Bushleaguer. Tekstueel bijzonder goed geslaagd en muzikaal ondersteunt Prince op ontspannen wijze de tekst. Knap nummer.

Reflection
De afsluiter laat Prince van zijn meest intieme kant zien. Hij lijkt te verwijzen naar zijn overleden moeder en klinkt kwetsbaar. Dit nummer is bijzonder mooi. De live versie met Wendy houdt de intimiteit vast en pakt me daardoor echt.

Het album begint fantastisch en eindigt ook bijzonder goed. Daartussen is het wel een beetje behelpen met het niveau. Dat neemt niet weg dat zijn commerciële comeback geslaagd is en Prince weer echt relevant werd.
Eigenlijk een 3,5* album, maar de uitstekende nummers die erop staan zorgen ervoor dat ik het toch naar boven afrond.

8 februari is het zover:

MUSICOLOGY, PRINCE, LP | PlatoMania

Het werd tijd!

En nu het op vinyl binnen is krijgt het album weer eens een draaibeurt. Van de nieuwe releases vind ik 3121 het leukst. De populariteit van Musicology heb ik nooit zo goed begrepen. Het titelnummer blijft daarentegen wel machtig mooi.

Ik merk wel dat nu ik het album opnieuw aandachtig beluister (op luid volume) het me toch wat beter bevalt dan ik altijd ervaren heb (het was ook de periode dat mijn fan-zijn op het laagste pitje stond).

Nu ik Musicology weer eens en nu hard aan heb staan op paars vinyl valt mij pas op hoe goed dit album eigenlijk is. Veel goede songs, een uitstekende band die retestrak speelt, veel (heavy) funk & mooie soul te horen, een uitstekende productie en een Prince in topvorm. Wat me ook opvalt is dat hij op dit album een juiste mix heeft gevonden tussen zijn eigen (klassieke Prince) sound en de sound van begin deze eeuw. Ook hoor je dat hij en de band er echt zin in hebben: het knalt regelmatig je speakers uit.

Musicology, opener en titelsong, is een een fraai Prince nummer. Illusion, Coma, Pimp & Circumstances (mooie titel) is een echt lekker funknummer. Life 'O' the Party brengt ons heavy funk. Call My Name is een mooie klassieke Prince pianoballad, schitterend gezongen. De poprock van Cinnamon Girl met gitaarsolo is nog een topper, waardoor de eerste LP werkelijk uitstekend te noemen is. De tweede LP is iets minder, maar er staat genoeg moois op, zoals What Do U Want Me 2 Do? & de ijzersterke popfunk van Dear Mr. Man. Het artwork van de LP uitvoering mag er ook wezen. Kortom: zeer de moeite waard dit Musicology (op vinyl).

Dit album heb ik destijds te weinig aandacht geschonken blijkt nu. Mijn muzieksmaak was veranderd dus de Prince- cd’s werden blindelings gekocht maar vrijwel direct in de cd-kast geplaatst. Nu met deze geweldige re-release (op vinyl) kan ik het album pas echt op waarde inschatten en verhoog mijn beoordeling met een halfje maar dit kan zomaar nog hoger uit gaan vallen!

Zelfde 'probleem' hier (en zo te zien ben ik niet de enige). Stammend uit een periode dat ik mijn fan-zijn op een lager pitje had gezet en ik vond het weer meer van hetzelfde. is het ook wel, maar door mij onterecht als middelmatig weggezet. Het blijkt nu bij intense herbeluistering toch wel sterker dan ik dacht. Halfje erbij.

Ik ben altijd wel een liefhebber van dit album geweest, dus geen verrassingen hier.

Net weer eens deze plaat gedraaid. Het blijft toch wel een heerlijk album. Dit zullen vele niet met mij eens zijn : maar ik vind dit album beter dan het veel geprezen Sign 'O' The Times. Na Purple Rain vind ik dit zelfs zijn beste album.

Lekker Funky, Soulful en geregeld heerlijk Rock achtig gitaarspel door het funky spul heen.

Het funky Musicology, het zachte Call My Name, het
zwoele On The Couch en het Soulvolle
Dear Mr. Man zijn mijn favoriete tracks.

Oneens. Ik vind de hoezen van Purple Rain en Sign 'O' The Times anders erg mooi en vind Parade écht fantastisch, vooral de 'shirt uit' kant. Parade is één van mijn all time favo hoezen, in het algemeen. En deze van Musicology heb ik ook nooit vervelend gevonden.

Ik werd fan van Prince rond 2006. 3121 was net uit, de andere grote recente Prince-release was deze. En hoewel ik parallel met zijn classics uit de jaren ’80 ook 3121 en verdorie zelfs Planet Earth mee grijsdraaide, is Musicology voor mij altijd een wat in het Prince-aanbod verdronken release geweest. Deze deed me gewoon van in het begin net iets minder, de 3,5* staat hier dan ook al sinds het prille begin van mijn Musicmeter-lidmaatschap.

De twee openingsnummer zijn nochtans zijn beste songs sinds The Rainbow Children. Musicology klapt heerlijk uit de boxen en ook Illusion, Coma, Pimp & Circumstance behoort voor mij tot zijn beste post-90’s-Werk (die ‘youuuuu’s, damn, om je vingers bij af te likken). A Million Days heeft ook iets meeslepends, die gierende gitaar op de achtergrond is gewoon wauw. Life ‘O’ The Party voel ik vooral vocaal, muzikaal is het me net iets te lomp, al zijn de blazers op het einde dan wel weer heerlijk.

So far so good, nietwaar? Maar dan gaat het album plots vol in slowjam-modus, en raakt Prince me nogal kwijt. Als rustpunt tussen twee anderssoortige nummers kan ik het best aan hoor, dat R&B-geglij, dus Call My Name ontspringt nog net de dans van mijn toorn. Maar What Do U Want Me 2 Do?, The Marrying Kind, If Eye Was the Man in Ur Life, On the Couch en Dear Mr. Man na elkaar op een album is teveel van het goede voor mij, sorry

Gelukkig staan op de tweede helft van de plaat ook twee nummers die ik wel voel, en ervoor zorgen dat Musicology bij mij alsnog aan de goede kant van de streep eindigt. Ten eerste is daar Cinnamon Girl (moedige beslissing om de toch grotendeels vredelievende Arabische gemeenschap in de US een hart onder de riem te steken zo vlak na 9/11, en het is nog eens een vlotte rocker ook), en ook afsluiter Reflection vind ik best mooi, zodat ik op de valreep nog even opnieuw helemaal het album wordt ingetrokken.

Voor mij een album met twee gezichten dus, deze Musicology. Maar uiteindelijk winnen de positieve punten het van de negatieve. En als commerciële comeback sowieso wel zo’n honderd keer geslaagder dan zijn vorige poging Rave Un2 The Joy Fantastic. Mijn matige score stamt dan ook voornamelijk uit het feit dat zijn R&B-glijballade-kant mijn minst favoriete Prince-kant is, en die hier vooral op de tweede helft center stage krijgt. Maar een fijne hernieuwde kennismaking was het zeker!

Ieder zijn voorkeur natuurlijk.

Maar The Marrying Kind, If Eye Was the Man in Ur Life zijn nou niet echt zoete R&B nummers vind ik.

Zo'n 1,5 jaar terug kocht ik de cd Planet Earth (schitterende hoes!) puur op lovende woorden hier op de site en was ik ook aangenaam verrast dat het ook écht een tof album bleek te zijn. Mijn hernieuwde ontdekkingsreis gaat altijd in periodes. Dit jaar ook weer een stapel albums rijker w.o. het ook al toffe 3121.
Dus toen ik ook diens voorganger in de cd-speler stopte, had ik daar eerst een heel ander gevoel bij. "Commerciële terugkeer"? Ik hoorde het niet hoor.
Maar beetje bij beetje begon het album toch zijn ware ik te tonen en blijkt ook dit een erg lekker album te zijn hoor! Het begin van weer een superperiode van Prince met alleen maar top albums (Misicilogy, 3121, Planet Earth, Lotusflow3r, MPLSound) in een paar jaar tijd.

Musicology is een lekker gevarieerd albim, zonder dat het als een bijelkaar geraapt zooitje tracks klinkt.

Goeie plaat. Funky, wat blues. Niet de grootste Prince maar wat een feestje.

Omdat Musicology 20 jaar oud is heeft de Estate United States of Division officieel online gezet. Voor wie het nummer nog niet kende:

United States of Division.

Ik vind het zo'n enorm zwaktebod van de estate... maar goed, what else is new.
En dan zou het een nieuwe mix zijn. Minimale verschillen en echt niet een beter geluid dan 20 jaar geleden.
Titel is nog relevant, maar het nummer was nier voor niets een b kantje.

Onze tour gids in Paisley Park vertelde dat Prince enorm trots was op dit album. Dit omdat het zo’n succes was en hij dit op eigen kracht had uitgebracht. In een van de opnamestudio’s stond dan ook een aandenken van dit album dat Prince daar zelf had neergezet. Ik kreeg gelijk zin om het album weer te beluisteren. Een album dat bij mij lang de tijd nodig had om te groeien.

Je was in Paisley Park Aero? Hoe was het? Of staat je verhaal al ergens op MuMe? Benieuwd!

Twee foto’s in het fotoboek

Ik had gedacht dat het een leuk uitje zou zijn voor mij als Prince-fan, maar misschien omdat we de Ultimate Experience tour hebben gekozen en daardoor net iets meer kregen te horen en zien bleek het me toch veel te doen. In zijn opnamestudio staan en dan kale opnames horen waardoor het lijkt alsof hij echt naast je staat te zingen, en gewoon de hele ambiance. Ja, dit was wel iets om echt nooit meer te vergeten.