Prince - Musicology (2004)

Dit was mijn eerste kennismaking met Prince, de toon was onmiddelijk gezet. Natuurlijk kende ik Purple Rain (song) al, maar ik had nog nooit een heel album gehoord van deze man. Toen ik Musicology zag liggen voor 2 Euro dacht ik, it's now or never en heb hem gekocht.

Deze plaat brengt onmiddelijk een zwoele en vrolijke sfeer binnen in de huiskamer. Sedert dien heb ik hem om de zoveel tijd toch eens beluistert en nu brengt het nog altijd dat vrolijke en toffe sfeertje binnen, reden te meer om dus eens mijn mening er bij neer te pennen.

Musicology had ik al gehoord op Mtv en dat klonk alvast veel belovend. Ik kan eigenlijk geen beter nummer bedenken om deze plaat mee te beginnen dan deze titel song, het swingt en neemt je mee doorheen een feestje zoals ik ze zelden gehoord heb.

Prince wordt vaak geassocieerd met kitch en dat is dan ook met recht en rede, maar wat kan het me wat schelen deze kitch hoor ik graag. Je hebt onmiddelijk zin om te gaan dansen, onmiddelijk zin om mee te dansen en wat kan deze man toch gitaar spelen.

ik had al veel horen boffen met Prince zijn gitaarkunsten, maar had zijn genialiteit nog niet echt ondervonden. Tot ik deze plaat beluisterde. Niet dat hij hier ellenlange solos speelt maar de virtuositeit spat er toch lekker van af, wat wou ik dat ik zo kon spelen (nice dream maar kom)

Een nadeel aan deze plaat is dat het begin idd zeer bombastisch en sfeervol opend maar op het einde zakt het wel in elkaar, komt hij op met wat tragere liedjes ,zoals hij altijd wel eens doet, en die songs beklijven dan ook niet echt. Jammer maar dit trekt het niveau van het album zeker niet helemaal naar beneden.

Nu twijfel ik tussen 3.5 en 4 maar ik zal Prince toch het voordeel van de twijfel geven hij krijgt van mij een 4.

Bij het beluisteren van "Musicology" hink ik op twee gedachten. De uptempo nummers funken lekker en brengen herinneringen van Prince uit zijn hoogtijdagen boven. In die zin is "Musicology" een positieve belevenis. Maar de langzamere en midtempo nummers zijn dan weer zo zoet dat het glazuur me van de tanden springt. Dan vind ik "Musicology" weer een bijzonder lange zit, waarbij ik de neiging heb regelmatig in te dutten. Al met al is dit album niet slecht. "Musicology" heeft zijn momenten, maar ook niet meer dan dat.

In 2003 was Prince opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Dit leek hem een zekere rust te hebben gegeven. Hij scheen te accepteren dat hij een popdino was geworden en hij was definitief een legende geworden. Als hij ergens binnenkwam of een uitreiking deed, leverde dat steevast staande ovaties op. Na een tijdlang in de jazz geopereerd te hebben en niet aan commercie te hebben gedacht, vond hij de tijd rijp om weer commercieel relevant te worden. Zijn live shows bevatte weer de hits, maar wel gepassioneerder dan ooit. Het dogma as: Real music by real musicians. Geïnspireerd door deze gedachte werd de naam van de nieuwe plaat Musicology. Prince was definitief onze muziekleraar geworden.
Hij durfde ongegeneerd terug te keren naar zijn muzikale roots en dit leverde een hele fijne plaat op, alleen niet meer zo consistent als in de gouden jaren.

Musicology
De titeltrack laat de bedoelingen direct horen. Hele kale funk, ontzettend aanstekelijk en met een mooie knipoog naar grootheden uit het verleden en muzikaal naar zichzelf. Het werd zelfs een hitje en Prince maakte voor het grote publiek een heuse comeback. Dit nummer pas wat mij betreft naadloos in het rijtje van Prince zijn beste funktracks als Kiss.

Illusion, Coma, Pimp & Circumstance
Muzikaal in de lijn van de voorganger met een heerlijke grappige tekst. Een rijke dame met een gigolo. Hij heeft geld en zij leert dansen. Uiteraard verpest de man het. De groove is fantastisch en mij bekruipt het gevoel dat als de plaat zo doorgaat, ik naar een legendarisch Prince album zit te luisteren.

A Million Days
Een vreemd nummer na de 2 funkstampers. Het klinkt voor mij als een minder goed broertje van Dolphin en het schijnt ook ongeveer uit die tijd te komen.

Life O’ The Party
Prince gaat weer feesten met in het refrein een prominente vocale rol voor onze eigen Candy. Tijdens de shows liet hij haar regelmatig het hele nummer doen, waardoor Candy het tijdens haar eigen shows ook wel presenteerde als een beetje haar nummer. Alhoewel het minder funky is als de 2 openers, houdt het mij positief over het album.

Call My Name
Een typsiche Prince ballad, maar emotioneel iets te vlak gezongen om bij legendarische nummers als Do Me Baby en Adore in de buurt te komen.

Cinnamon Girl
Een typische Prince poprock zong in de stijl van o.a. The Morning Papers. Tekstueel is het wel sterk. Prince slaagt er uitstekend in om de moslimhaat in het Amerika van na 9/11 te verwoorden. Tekstueel vind ik het goed gelukt, maar muzikaal is het wederom iets te braaf.

What Do U Want Me 2 Do?
Prince die een dame afwijst die met hem het bed in wil duiken? De tijden zijn echt veranderd. Muzikaal is het echter geen hoogvlieger. Charmant liedje, maar niet meer dan dat.

The Marrying Kind
Mooie tegenstelling met het vorige nummer. Hier wordt Prince weer zichzelf. Thematisch is het verwant aan I Could Never Take The Place Of Your Man. Met name John Blackwell is fantastisch in dit nummer. Hij geeft het nummer de dynamiek die op enkele tracks ontbreekt.

If Eye Was The Man In Ur Life
En weer switcht Prince naar de ander kant van het amoureuze spectrum. Samen met de voorganger is het eigenlijk gewoon 1 nummer, wat heel mooi gedaan is.

On The Couch
Prince krijgt op zijn lazer van zijn vrouw en moet op de bank slapen. Een grappige gedachte voor diegenen die denken in plaatjes. Muzikaal is het geen hoogvlieger, maar wel erg aangenaam om naar te luisteren.

Dear Mr. Man
Wederom de maatschappijkritiek. In de zeroes is Prince zich meer politiek gaan uiten dan ooit te voren. Bush geeft Prince net zo hard ervan langs als Pearl Jam bijvoorbeeld deed met Bushleaguer. Tekstueel bijzonder goed geslaagd en muzikaal ondersteunt Prince op ontspannen wijze de tekst. Knap nummer.

Reflection
De afsluiter laat Prince van zijn meest intieme kant zien. Hij lijkt te verwijzen naar zijn overleden moeder en klinkt kwetsbaar. Dit nummer is bijzonder mooi. De live versie met Wendy houdt de intimiteit vast en pakt me daardoor echt.

Het album begint fantastisch en eindigt ook bijzonder goed. Daartussen is het wel een beetje behelpen met het niveau. Dat neemt niet weg dat zijn commerciële comeback geslaagd is en Prince weer echt relevant werd.
Eigenlijk een 3,5* album, maar de uitstekende nummers die erop staan zorgen ervoor dat ik het toch naar boven afrond.

Nu ik Musicology weer eens en nu hard aan heb staan op paars vinyl valt mij pas op hoe goed dit album eigenlijk is. Veel goede songs, een uitstekende band die retestrak speelt, veel (heavy) funk & mooie soul te horen, een uitstekende productie en een Prince in topvorm. Wat me ook opvalt is dat hij op dit album een juiste mix heeft gevonden tussen zijn eigen (klassieke Prince) sound en de sound van begin deze eeuw. Ook hoor je dat hij en de band er echt zin in hebben: het knalt regelmatig je speakers uit.

Musicology, opener en titelsong, is een een fraai Prince nummer. Illusion, Coma, Pimp & Circumstances (mooie titel) is een echt lekker funknummer. Life 'O' the Party brengt ons heavy funk. Call My Name is een mooie klassieke Prince pianoballad, schitterend gezongen. De poprock van Cinnamon Girl met gitaarsolo is nog een topper, waardoor de eerste LP werkelijk uitstekend te noemen is. De tweede LP is iets minder, maar er staat genoeg moois op, zoals What Do U Want Me 2 Do? & de ijzersterke popfunk van Dear Mr. Man. Het artwork van de LP uitvoering mag er ook wezen. Kortom: zeer de moeite waard dit Musicology (op vinyl).

Ik werd fan van Prince rond 2006. 3121 was net uit, de andere grote recente Prince-release was deze. En hoewel ik parallel met zijn classics uit de jaren ’80 ook 3121 en verdorie zelfs Planet Earth mee grijsdraaide, is Musicology voor mij altijd een wat in het Prince-aanbod verdronken release geweest. Deze deed me gewoon van in het begin net iets minder, de 3,5* staat hier dan ook al sinds het prille begin van mijn Musicmeter-lidmaatschap.

De twee openingsnummer zijn nochtans zijn beste songs sinds The Rainbow Children. Musicology klapt heerlijk uit de boxen en ook Illusion, Coma, Pimp & Circumstance behoort voor mij tot zijn beste post-90’s-Werk (die ‘youuuuu’s, damn, om je vingers bij af te likken). A Million Days heeft ook iets meeslepends, die gierende gitaar op de achtergrond is gewoon wauw. Life ‘O’ The Party voel ik vooral vocaal, muzikaal is het me net iets te lomp, al zijn de blazers op het einde dan wel weer heerlijk.

So far so good, nietwaar? Maar dan gaat het album plots vol in slowjam-modus, en raakt Prince me nogal kwijt. Als rustpunt tussen twee anderssoortige nummers kan ik het best aan hoor, dat R&B-geglij, dus Call My Name ontspringt nog net de dans van mijn toorn. Maar What Do U Want Me 2 Do?, The Marrying Kind, If Eye Was the Man in Ur Life, On the Couch en Dear Mr. Man na elkaar op een album is teveel van het goede voor mij, sorry

Gelukkig staan op de tweede helft van de plaat ook twee nummers die ik wel voel, en ervoor zorgen dat Musicology bij mij alsnog aan de goede kant van de streep eindigt. Ten eerste is daar Cinnamon Girl (moedige beslissing om de toch grotendeels vredelievende Arabische gemeenschap in de US een hart onder de riem te steken zo vlak na 9/11, en het is nog eens een vlotte rocker ook), en ook afsluiter Reflection vind ik best mooi, zodat ik op de valreep nog even opnieuw helemaal het album wordt ingetrokken.

Voor mij een album met twee gezichten dus, deze Musicology. Maar uiteindelijk winnen de positieve punten het van de negatieve. En als commerciële comeback sowieso wel zo’n honderd keer geslaagder dan zijn vorige poging Rave Un2 The Joy Fantastic. Mijn matige score stamt dan ook voornamelijk uit het feit dat zijn R&B-glijballade-kant mijn minst favoriete Prince-kant is, en die hier vooral op de tweede helft center stage krijgt. Maar een fijne hernieuwde kennismaking was het zeker!