Nick Cave - Idiot Prayer (2020)

In combinatie met de film komen de nummers het beste binnen...

14 juli 2015, het leven zou nooit meer hetzelfde zijn…..

De dag dat Arthur Cave nooit meer zou aankloppen bij zijn ouders, nooit meer om wijze raad zou vragen, nooit meer de warme liefde van Susie Bick en Nick Cave zou voelen, omdat hij simpelweg van het ene op het andere moment voor eeuwig uit hun leven verdween. Op Skeleton Tree waren de littekens al aan de buitenkant enigszins zichtbaar, maar op Ghosteen dringen ze daadwerkelijk de ziel binnen.

Een schrijnende emotionele verslaglegging van Nick Cave waarbij zijn pijn grotendeels gedeeld wordt door muzikale partner Warren Ellis die hem hierbij trouw als betrokken vriend in ondersteunt. De andere Bad Seeds houden zich op gepaste wijze op de achtergrond. Samen met zijn vrouw Susie Bick zoekt Nick Cave tevens steun bij zijn trouwe fans, wat het indrukwekkende Conversations with Nick Cave oplevert, en wat een belangrijke bijdrage vormt in het nooit te plaatsen rouwproces. Een kind hoort nu eenmaal zijn ouders te overleven, zo zit het leven in elkaar.

Idiot Prayer is tevens de afronding van de trilogie die in 2014 werd gestart met 20.000 Days on Earth, waarbij nog nergens sprake was van het dramatische verloop van een door afschuwelijke omstandigheden getekende zanger. De pijn welke vervolgens wel de hoofdrol vervuld bij het intieme One More Time with Feeling, waarbij de nasleep van het overlijden van Arthur wel centraal staat. En dan nu die laatste fase van het oneindigende heftige proces met het prachtige breekbare Idiot Prayer.

Idiot Prayer gaat weer een stap verder. Een kwetsbare gebroken Nick Cave trotseert helemaal alleen het podium, en laat de meest pure kant van zichzelf zien. Geen vragen meer vanuit de zaal die de ene keer met diepe ernst beantwoord worden, en waarbij zelfs ruimte is voor zelfrelativering en misschien nog belangrijker, humor. Idiot Prayers is het besef dat de smekende gebeden tot de hemel nutteloos zijn, en dat voor Nick Cave de enige treffende uitvlucht de muziek is. Een concertfilm zonder publiek, al zijn ze als stille getuige zeker wel aanwezig.


Het rouwen bewaart hij verder voor thuis, de volgende stap is gericht op het oppakken van zijn daadwerkelijke werk. En die stap is hij genoodzaakt om alleen te zetten, de veiligheid van een zitplaats achter de piano als enige stabiele houvast. Die eenzaamheid staat al centraal in de openingsscenes, waarbij Nick Cave alleen met op de achtergrond het spoken word intro van Spinning Song de trappen van het Londense Alexandra Palace afloopt, alleen de zaaldeur opent om alleen daar naar binnen te wandelen. De tempel wordt bevolkt door de piano, die dezelfde kracht uitoefent als een altaar in een lege kerk.

Hoe bijzonder is het dat die eenzaamheid versterkt wordt door het Corona tijdperk, waarbij er geen ruimte is voor publiek. Genoodzaakt is Nick Cave op zichzelf aangewezen met enkel Robbie Ryan op de achtergrond, verscholen achter de draaiende camera. Het is prachtig hoe het licht van de geopende deur van de verlaten danszaal de rol van de bezoeker op zich neemt. Het symboliseert het sprankje hoop wat zich als een passerende reiziger van de zanger afkeert, en die nu als een verloren zoon de weg terug heeft hervonden in de toepasselijke woorden van het titelstuk Idiot Prayer.

They’re taking me down, my friend
And as they usher me off to my end
Will I bid you adieu?
Or will I be seeing you soon?
If what they say around here is true
Then we’ll meet again
Me and you

En dan besef je gelijk hoe moedig het is om direct al zo te openen. Je ziet een verbitterende Nick Cave waarbij deze woorden zoveel betekenis hebben. Hij kan nu nog opstappen en de piano verlaten, maar hij kiest ervoor om de confrontatie aan te gaan. De filosofische vragen krijgen nog meer diepgang, en de gevraagde verbintenis met God komt nog indringender over.

Al snel flitst de volgende gedachte door je heen. Is dit dezelfde persoon die jaren geleden verbaal genadeloos zijn geliefde aan de oever van een rivier afslacht? Hoe groot kan het contrast zijn. De strijdlustige zanger die de duivel recht in de ogen aankeek is een oude geleefde man geworden, waarbij het schimmige treurende bestaan hem ertoe dwingt om de sterkste kanten van zichzelf op te roepen, en de gevoeligste daarvan zit bij zijn kinderen. Iets waar niemand, maar dan ook niemand anders dan hijzelf aan mag komen.

Door het gespeel met de belichting komen de emoties nog meer tot zijn recht, bewust wordt er met regelmaat afgegleden naar de handen die gevoelig de toetsen beroeren. Dan weer gehuld in het donker, afgewisseld met het goudgele licht. Prachtig hoe hiermee vermeden wordt dat de somberheid de film definitief naar zich toetrekt. Want het zijn door de sobere uitvoering allemaal grijze songs geworden, waarbij vooral bij het oudere werk het mechanische zonlicht zich als een aura rondom de zanger vormt. De achtergrond van Papa Won’t Leave You Henry is door het effect van de verlichte ramen nu een getemde verstilde rivier geworden.


De glimlach op het einde van (Are You) The One That I’ve Been Waiting For heeft zoveel zeggingskracht, en is bevrijdend. Niet alleen voor Nick Cave, maar zeker ook voor de luisteraar. Het daarop aansluitende Waiting For You heeft weer die worsteling met de woorden, Nick Cave op zijn persoonlijkst; verbitterd en leeg. Door die geweldige klein gehouden versie van The Mercy Seat vallen de harde pianoakkoorden als een versnelde regenval naar beneden. Er zijn zeker honderd live uitvoeringen vindbaar, maar telkens weer weet hij er iets bijzonders van te maken.

Jubilee Street is niet voor te stellen zonder de sfeervolle arrangement van Warren Ellis, toch overtreft de gemeende dramatiek van Nick Cave zelfs nog het origineel. Het dreigende opbouwende van Stranger Than Kindness blijft nog volledig intact en heeft nu vooral de functie van de bevreemdende omgeving, dicht bij huis.

Het is zeker onmogelijk om bij The Ship Song niet de engeltjes uit de videoclip te zien. Was het daar nog vooral een veredeld kerstnummer, nu draagt het iets spiritueels in zich en gaan de gedachtes onbewust naar Arthur Cave. Galleon Ship is niet alleen het afsluitend nummer van deze indrukwekkende concertregistratie, maar staat voor altijd gelijk voor het definitieve afscheid. Dat je vervolgens nog een toegift krijgt is boven verwachting, maar draagt wel bij om de belevenis met een goed gevoel af te sluiten.

Het bloedstollende Avalanche van Leonard Cohen krijgt nu een vriendelijkere behandeling. Hiermee bewijst Nick Cave nogmaals dat hij gerust plaats mag nemen op de plek van zijn overleden leermeester. Ook de recentelijk opnieuw uitgebrachte Marc Bolan cover Cosmic Dancer is een mooi eerbetoon. Prachtig, prachtig, prachtig. Als hij vervolgens in alle stilte de zaal verlaat zwerven mijn gedachtes af naar die andere grootheid die hij zo bewondert in Tupelo. Elvis Has Left The Building.

Idiot Prayer - Nick Cave Alone at Alexandra Palace | Written in Music - writteninmusic.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nick Cave - Idiot Prayer: Nick Cave Alone At Alexandra Palace - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nick Cave - Idiot Prayer: Nick Cave Alone At Alexandra Palace
Nick Cave heeft in een leeg Alexandra Palace in Londen genoeg aan zijn piano en zijn stem om je anderhalf uur bij de strot te grijpen met buitengewoon indringende songs vol weemoed

De 2020 tour van Nick Cave en The Bad Seeds zat er op voor hij begonnen was, maar in juli zat Nick Cave in zijn uppie in een leeg en desolaat Alexandra Palace in Londen. Anderhalf uur lang vertolkt hij een fraaie selectie songs uit zijn buitengewoon indrukwekkende oeuvre en heeft hij genoeg aan zijn indringende stem en fraai pianospel. Geen muziek om vrolijk van te worden, maar een regenachtige herfstdag wordt fraai ingekleurd met aardedonkere klanken vol weemoed. De bijna beangstigende leegte van het Alexandra Palace maakt de sobere vertolkingen van de songs van Nick Cave alleen maar indringender en indrukwekkender.

Nick Cave en zijn band The Bad Seeds hadden voor 2020 een uitgebreide Europese en Amerikaanse tournee in de agenda staan, maar de corona pandemie gooide roet in het eten. De tour werd uiteindelijk volledig geannuleerd, maar in juli was er één concert in het Londense Alexandra Palace.

Het is de zaal die rond de jaarwisseling uitpuilt van schreeuwende en bier drinkende dart fans, maar in juli was er in de immense zaal slechts ruimte voor Nick Cave, zijn piano en een cameraman. Het concert werd in juli gestreamd voor iedereen die een kaartje voor een van de oorspronkelijk geplande concerten had gekocht, maar de live-registratie is nu ook fysiek verkrijgbaar. Idiot Prayer: Nick Cave Alone At Alexandra Palace komt in de boeken als live-album, maar het is zeker geen alledaags live-album.

Het is niet nieuw dat Nick Cave in zijn eentje achter de piano zijn songs vertolkt, want tijdens de Conversations Tour van 2019 deed hij dit ook al. Idiot Prayer is hiermee deels een logisch vervolg op de tour van vorig jaar, al ontbreken de verhalen en de gesprekken met het publiek. Idiot Prayer bevat een fraaie selectie uit het oeuvre van Nick Cave & The Bad Seeds en hiernaast een song van gelegenheidsband Grinderman en een gloednieuwe song (Euthanasia).

Nick Cave heeft na de trieste dood van zijn zoon Arthur in 2015 twee aardedonkere albums gemaakt die in het teken stonden van verlies en rouw. Skeleton Tree (2016) en Ghosteen (2019) waren zelfs voor Nick Cave begrippen opvallend donkere albums, maar de Britse muzikant maakte ook voor het voor hem zo dramatische jaar 2015 al aardedonkere albums. Het is goed te horen op Idiot Prayer, dat zoals gezegd een dwarsdoorsnede biedt van het werk van Nick Cave en zijn band.

Het is niet veel muzikanten gegeven om anderhalf uur lang te imponeren met slechts een piano en een stem, maar Nick Cave slaagt er op Idiot Prayer moeiteloos in. Het pianospel is altijd stemmig maar ook veelzijdig, terwijl de indringende stem van Nick Cave de vertolkte songs voorziet van emotie, drama en urgentie.

Idiot Prayer is door het ontbreken van publiek en interactie geen doorsnee live-album, maar het live vertolken en opnemen van de songs heeft zeker meerwaarde. Idiot Prayer is ruw en direct en komt hier en daar aan als een mokerslag. Alle songs blijven makkelijk overeind in de sobere muzikale setting waarin The Bad Seeds werkloos toekijken. Het stemmige pianospel past uitstekend bij de donkere songs op het album en ook de donkere stem van Nick Cave gedijt uitstekend bij de uiterst sobere klanken.

Hier en daar hoor je goed dat het album live is opgenomen in een enorme ruimte. Je hoort Nick Cave zo nu en dan zijn papieren omslaan, hier en daar hoor je wat ruis en galm uit de lege ruimte en ook schoonheidsfoutjes ontbreken niet. De enorme leegte om Nick Cave heen heeft iets onheilspellends en voorziet het album van nog wat meer lading.

Net als Skeleton Tree en Ghosteen, maar eerlijk gezegd ook vrijwel alle andere albums van de in Australië geboren muzikant, is Idiot Prayer geen album om heel vrolijk van te worden, maar wat is het een intens en indringend album. Idiot Prayer is een album om ademloos naar te luisteren. Niet geschikt voor alle momenten en gemoedstoestanden, maar op het juiste moment is het goed voor anderhalf uur kippenvel. Erwin Zijleman

Interessante discussies hier. Ik denk dat Cave én heel integer én heel theatraal is. Dat is de paradox die hem zo heerlijk ongrijpbaar maakt. Maar wat zowel One More Time With Feeling als Skeleton Tree voor mij zo onverteerbaar pijnlijk (maar ook zo pijnlijk wonderschoon) maakten, is dat hij toch een deel van de theatraliteit, van dat almachtig boven de materie staande verhalen-vertellende waar hij zo berucht om is (en wat ook zo fantastisch naar voren komt in 20.000 Days on Earth), om zeer begrijpelijke redenen onmogelijk nog op kan brengen. Voor mij poogt hij vervolgens met Ghosteen, The Red Hand Files, The Conversations Tour en ook deze solo-registratie die twee kanten enigszins bij elkaar brengen en daar nieuwe betekenissen in te vinden. Dat hij hier grotendeels voor oude nummers kiest, is ook om te laten zien dat alles uiteindelijk onderdeel is van eenzelfde oeuvre. Dit lijkt me dan ook geen onderdeel meer van zijn rouwverwerking, maar een poging om na zo'n ingrijpende periode zijn werk te herdefiniëren. Ik ben heel benieuwd wat hij hierna gaat doen, hij hintte op The Red Hand Files al eens op een heroprichting van Grinderman, maar wat het ook worden mag, de kans lijkt me bijzonder klein dat het meer van dit zal zijn.

Blijf het overigens wel nog steeds een beetje suf vinden dat de stream hiervan als zoiets exclusief eenmalig werd gebracht en dat het dan alsnog wordt uitgebracht, maar goed. Als liveplaat is dit wel wat aan de lange kant. Veertien tracks ofzo, dat was perfect geweest. Daarom zal ik ook niet hoger dan een 4 geven, terwijl de muziek an sich toch echt wel een dikke 5 verdient.

Een nummer als Into My Arms had bijvoorbeeld niet gehoeven, die speelt hij toch al bijna elk concert op precies deze manier en dat geldt eigenlijk ook voor The Mercy Seat, zijn ook al eerder stillere uitvoeringen van uitgebracht. Dat nieuwe nummer, Euthanasia, waar ik tot mijn verbazing wat zuinige reacties op lees, vind ik wel echt tranentrekkend mooi. Toch een klein beetje rouwverwerking hier dan wel, al heb ik een hekel aan dat woord. Maar verder zijn het tot mijn eigen verrassing juist de oudste nummers die mij het meest raken. Papa Won't Leave You, Henry vind ik bijvoorbeeld echt een hoogtepunt. Altijd wel een sterk nummer gevonden, maar zo helemaal opnieuw leren kennen. Je gaat met zo'n soort uitvoering toch ook nog net wat meer op de teksten letten dan normaal en dat is bij deze artiest uiteraard bepaald geen straf. En zoals gezegd, laat hij op deze wijze dus vrij overtuigend horen dat het uiteindelijk allemaal bij elkaar hoort.

Wat een ingetogenheid. En wat een stem. Blijft voor altijd verbonden aan die nare periode die de wereld in zijn greep hield. Mooie film ook.